GÜLÜN BÜLBÜL İLE ŞÎVESİ

Gülistânda eder bülbüller âvâz
Sabâ gibi açarlar per-i pervâz

Görürler kudretin san‘atlarını
Bilürler Hâlik’ın hikmetlerini

Bu eşyâ mir’ât-ı vahdet ezelden
Zurûf-i hikmet olmuş Lem-ye zel’den

Okur bülbül gülün yapraklarında
Bu ilm-i tevhîdi varaklarında

Seherlerde sabâ feyz-i muhabbet
Dağıdur gül-gülistâne şerâfet

Seherlerde yağar emtâr-ı hikmet
Suvarır gülleri bu âb-ı rahmet

Dolar gözlerine nûr-i basîret
Okur bülbül seherde ders-i hikmet

Cenâb-ı Hakk’a yüzbin hamd ederler
Seherlerde gülistâne giderler

Gülistânda görürler bir tecellî
Tecelliyle olurlar mütesellî

Bütün evrâk-ı gül sırr-ı arefden
Okudur bülbüle ders her tarefden

Bu mir’ât-ı hidâyete bakarlar
Gülistân seyrine cânlar atarlar

Bilürler güllerin bir gülbünü var
Bu gülşenin nice bin bülbülü var

Görünür bülbül olan gül dalında
Nevâ-yı nây-ı aşkı var dilinde

Seherde nem olur güllerde incû
Fedâdır o güle bülbül-i dil-cû

Görür bülbül olan gülden cemâli
Cemâli seyreden bulur kemâli

Sabâ sünbüllere verir selâmı
Eder güller ile güzel kelâmı

Sabâ bülbüllere verir hayâtı
Eder gülşende bülbüller sebâtı

Bahâristân eder gülleri handân
Verir seyr ü safâ bülbüle devrân

Görür bülbül nûr-i dîdârı gülde
Bulur zevk-ı muhabbet mey ü mülde

Görünce dîdâr-ı dildârı bülbül
Eder devrân sabâ zevkıyle sünbül

Gülistân bülbül-i nâlâne cennet
Eder güllere dâimî o zînet

Alur vakt-i seher bûy-i nübüvvet
Seherlerde açılur verd-i hikmet

Sabâ verir gülistâne halâvet
Olur bülbüllere vakt-i seâdet