KIT’ALAR-FERDLER

KIT’A
Gelenler hep sabî geldi
Gidenlerden haber gelmez
Bu bir ahvâl-i âlemdir
Gelen bilmez giden gelmez

KIT’A
Fenâ fi’d-dünyâ olanın
Olur cân gözleri a’mâ
Eder dünyâsını maksûd
Olur dünyâ emir-fermâ

KIT’A
Öyle bir yâr ile yârân olagör bâkî sana
Devleti bahşede kim bâde verir sâkî sana
Öyle bir güllere bülbül olagör vakt-i seher
Gül cemâliyle vere şerbet-i tiryâkî sana

KIT’A
Her kimin sadrında var ise îmân
İnkırâz-ı ulemâyı ağlasun
Her kimin gözünde var ise irfân
İnkırâz-ı ulemâyı ağlasun

FERD
Ehl-i gaflet zanneder ki yığdığım eşyâ benim
Bilmez o mağlûb-i gaflet bir kuru gavgā benim

FERD
Dildedir dildâr dâim dûr olan sensin meğer
Hurşîd-i âlem hüveydâ kör olan sensin meğer

FERD
Derdimin dermânı derddir özge dermân istemem
Kayd-ı bendim dâm-ı cennet afve fermân istemem

FERD
Mahlûka rahm eyle ey nûr-i dîdem
Rahmet-i Rahmân dilersen dem-be-dem

FERD
Esîr-i dâm-ı sevdâya verir bir zevk sevdâsı
O dâm içinde görünür gözüne rûy-i Leylâ’sı

FERD
Ten-perver olan merd-i denî himmeti batnî
Bir merkebe benzer ki o ferd palanı kutnî

FERD
Her işinde eyle insâf karşuyu gözle hemân
Hak sana her dü-cihânda vere bir dârü’l-emân

FERD
Ey kerem-şân hazretinden derde dermân isterem
Mâh-i rahmetde Kerîm’den afve fermân isterem