MERSİYELER

Der-vefât-ı Şeyh Abdü’l-Bâkî Efendi Hazretleri
Uçûben mürg-i lâhûtî fenânın âşiyânından
Konup Firdevs-i a‘lâ’ya cinânın âlî-şânından

Mukaddes şâhid-i kudsî çıkup bend-i nikābından
Güneş-veş âşikâr oldu cemâl-i ihticâbından

O şems-i âlem-ârâyı bilen nâdir idi amma
Füyûzât-ı İlâhî neşr olurdu her hitâbından
 

***

Sezâ-vârdır cihân câne dâr olsun
Dil-i ehl-i îmân âteş-bâr olsun

Nûr-i ebsâr idi hurşîd-i vahdet
Mîr-i ebrâr idi deryâ-yı himmet

Kelâm-ı kudsîlerinden nümâyân
Musaddak makām-ı vâlâya şâyân

Güneşden hûb-ter idi cemâli
Kamerden ezher idi her kemâli

Akardı âb-ı kevser sözlerinden
Görünüp mihr-i enver yüzlerinden

Eğer bir gözde olsaydı basîret
Bî-ihtiyâr eder idi muhabbet

Peder-i âlî-şânları misâli
Bulur idi o sultânda hisâli

Alırdı bûy-i Rahmân zâirânı
Hidâyet bahş ederdi âşiyânı

İzheb yâ eyyühe’l-verak minnî ileyhi bi’s-selâm
Lillâhi zâirân lehû kün indehû bi’l-ihtirâm

Der-vefât-ı Vehbî Efendi
Fenâdan bekāya Vehbî Efendi
Göçüp gitdi bu dînin derd-mendi

Kerîm’in keremine yok nihâyet
Ne devletdir hidâyetden bidâyet

O ne mahbûb idi sünnet-i Ahmed
Yüzünde gün gibi nûr-i Muhammed

Kemâl-i himmet ile etdi hizmet
Selâmet bula ümmet-i Muhammed

Gezer idi kitâbı koltuğunda
Gül idi dîn-i İslâm’ın bağında

Derûnundaki ilmi vehbî idi
O ilmin cüz’i ise kesbî idi

Dağıdırdı şerîatin şerâbın
Okudurdu hidâyetin kitâbın

Tarîk-ı Hakk’ı dâim gösterirdi
Kitâbullah ile sohbet ederdi

Ezelden aldığı ilm-i arefden
Görünürdü Hudâ’sı her tarefden

Kamu halka ederdi merhametler
Görünürdü zâtında mekremetler

Muhammed sırrına ol mazhar idi
Güneş-veş derûnu bil ezher idi

Yüzü yerde eli hizmetde idi
Bu hizmeti edâ-yı himmet idi

Ederdi iftihâr çul-pûş gezerdi
Tevâzu bahrine düşüp yüzerdi

Fukarâ miskînâne sûretinde
Cem olmuş ilm-i irfân sîretinde

Cihânın şöhretinde yok fi‘âli
Bilinmezdi anın ekser-i hâli

Nişânsız görünür Hak âşinâlar
Olur mestûr dâimâ rû-şinâlar

Görürlerdi anı dür-bîn olanlar
Olurdu üstüne dahî gülenler

Yok idi anda hiç şöh ret-şiârlık
Dahî ben bir âdemim iftihârlık

Gönülden hâk ile yeksân olurdu
Fakîrlere zevi’l-ihsân olurdu

Düşüp yollara kevelin giyerdi
Pınarları akıtmağa iverdi

Yapardı ehl-i îmân yollarını
Sorar idi fukarâ hallarını

Suların mecrâlarını açardı
Dâimâ Hak yolunda ol uçardı

Ederdi bu dîne bin dürlü hizmet
Kemâl ile bu ümmete muhabbet

Cân u dilden fedâ-yı cân olurdu
Mahall-i merhametleri bulurdu

İbâdullaha nâsır olan insân
Sezâ-yı nâil-i rahmet-i Rahmân

Bulanlar buldular hizmetle devlet
Alanlar aldılar hizmetle himmet

O merhûm hizmeti ile kazandı
Kerem-i Kerîm ile hem bezendi

Kabûl etmiş anı deryâ-yı dergâh
Görünür rü’yâ-yı mü’minde her gâh

Kerem-i Kerîm’e ol nâil olmuş
Murâdı ind-i Hak’da hâsıl olmuş

Anı gark eyleye rahmet-i Rahmân
Ola dest-gîri Hazret-i Mennân

MUHAMMED LUTFÎ’ye Allah Kerîm’dir
Kamu müznibâne Allah Rahîm’dir

Okuna Fâtiha rûh-i pâkine
Rahmetullah nâzil ola hâkine

Vehbi Efendi’nin mezar taşı kitâbesidir
Hamdü lillâh fazl-ı ekber ehl-i îmân olduğum
Ümmet-i Muhammed’im tabi-‘i Kur’an olduğum

Hân-kāh-ı Hazret-i Mennân’a mihmânım bugün
Şüphe yoktur müstahakkı rahm-i Rahmân olduğum

Kesret-i zenbim beni mahcûb edip bevvâbiden
Ümîdim rahm-i Rahîm hâk ile yeksân olduğum

Ehl-i îmân hizmetinde terk-i cân ettimse de
Kabûl ede dergehinde kulu kurbân olduğum

Huzûr-i izzet-i Hak rûz-i cezâ hâlim n’ola
Kerem-i Kerîm’e kaldı afve şâyân olduğum

Zâirâni kabrimi afveyleye Bârî Hudâ
Fâtiha ihdâsına muhtâc-ı ihvân olduğum

Ganiyyün kerîmün lehû târihim
Bu beşârettir bize nâil-i gufrân olduğum

Vehbi Hâce nâmı ile abd-i âciz bendeyim
Rahmede rûhuma Mevlâ tenden üryân olduğum

Der-vefât-ı Maksûd Efendi
Rahmet-i Rahmân’a nâil
Maksûd Efendi Hâcemiz
Ravza-i Rıdvân’a dâhil
Maksûd Efendi Hâcemiz

Dillerde bir dildâr idi
Kâmil-îmân dindâr idi
Cân gözleri bîdâr idi
Maksûd Efendi Hâcemiz

İlm ü amel lillâh idi
Bu ümmete fillâh idi
Sa‘yi rızâullah idi
Maksûd Efendi Hâcemiz

Hilm ü tevâzû yerleri
Kur’ân idi rehberleri
Kenz-i ilim gülberleri
Maksûd Efendi hâcemiz

Aramadı şöhret ü şân
Olmadı fazîlet-feşân
Mü’minler içün dert-keşân
Maksûd Efendi Hâcemiz

Bu ümmete hâdim idi
Hizmetine dâim idi
Mâsivâdan sâim idi
Maksûd Efendi Hâcemiz

Cevheri dilde pâk idi
Ehl-i tevâzu hâk idi
Ümmet içün gam-nâk idi
Maksûd Efendi Hâcemiz

Gözlemedi nâsdan nevâ
Anda idi terk-i hevâ
Hubb-i Hudâ dolmuş kuvâ
Maksûd Efendi Hâcemiz

Mevlâ ana rahmet ede
Resûl’ü hem şefkat ede
Evliyâlar himmet ede
Maksûd Efendi Hâcemiz

İzzet bula ind-i Hudâ
Gark eyleye nûr-i hüdâ
Hak yoluna oldu fedâ
Maksûd Efendi Hâcemiz

Ehl-i îmâne nûr idi
Muvahhidîne tûr idi
Dâim ehl-i huzûr idi
Maksûd Efendi Hâcemiz

LUTFÎ ne vasf edem anı
Allah içün idi şânı
Bulmuşdu kâmil îmânı
Maksûd Efendi Hâcemiz

Der-vefât-ı Hacı Fâruk Efendi
Gülistân-ı hidâyetden düşüp bir gonce-i hamrâ
Ne aceb bir ziyân oldu gurûb-i kamer-i garrâ

O zât bu ravza-i ilmin çerâğı idi ki söndü
Bezendi cennet-i a‘lâ anınçün vildân u havrâ

Büyük bir himmete mâlik idi tedrîs il min de
O Erzurum’u etmişdi ilim neşrinde dilârâ

Hacı Fâruk Efendi’yi mükerrem eylemiş Allah
Serîr-i Firdevs-i a‘lâ içinde ola nûr-ârâ

Ne şefkatle muhabbetle ederdi tâlibe hurmet
Kerâmetle şerâfetle huzûr-i Hazret’e vara

MUHAMMED LUTFÎ’yi Mevlâ kabûl ede kereminden
Musaddak ola îmânı erişe dergeh-i yâra

Der-vefât-ı Hacı İbrâhim Baba
Kıyâmet kurbidir mutlak bu dînin gül-gülistânı
Solar elbet budur hikmet bozulur bâğ u bostânı

Bu tevhîd gülleri bâğ-ı hidâyetden düşer bir bir
Çekildi evliyâullah Kitâbullah nûristânı

Mukadder eylemiş Allah Teâlâ şânühû ekber
Bu dünyâya gelen gider bekāya yokdur imkânı

Bu âlem fân olur rûz-i kıyâmet âkıbet vardır
Seher vaktinde sûzişle okur bülbül bu destânı

Sükût etdi bu eflâk-i hidâyetden yine bir necm
Erişdi kûy-i cânâne muvahhid mîr-i meydânı

Bütün ömrünü sarf etdi tarîk-ı Hazret-i Hakk’da
Halîlullah’e hem-nâmdır mukaddes rûh-i nûrânî

Mübârek ismi İbrâhim Hacı Baba ile şöhret
Şi‘âr olmuş idi ol zât vücûdu himmet ummânı

Cenâb-ı zü’l-Celâl Allah kerem bahrine gark ede
Kerem-kâni Kerîmü’ş-şân eder elbette ihsânı

Muhammed meşrebi ekser olurdu mûsevî bâzan
Dolardı gün gibi arza derûnu feyz-i Rabbanî

O zât-ı âlî kadre ol kadar ikrâm ede Allah
Olalım mazhar-ı Rahmân ne kim var cümle ihvânı

Yarın rûz-i cezâda zü’l-Celâl haşreyler emvâtı
Verilir gâhî sağ soldan olur evrak bezistânı

Bugün ey mü’min-i ârif seni halk eyleyen Allah
Kitâbullah’ına bir bak nedir gör emr ü fermânı

Güneş-veş âşikâr olmuş eğer nûr-i basîretden
Görürsün neyyir-i a‘zam hurûf-i ilm-i Kur’ân’ı

Doğunca mihr-i irfân burc-i dilden gösterir Hakk’ı
Gönüldür her dü-âlemde tecellîgâh-ı Sübhânî

Bütün âyât-ı Hak’dır tevhîdi tekmîl ider eşyâ
Olur şâhid eder tasdîk kimin var nûr-i irfânı

MUHAMMED LUTFÎ’ye lutfet amân ey Hâlik-ı âlem
Der-i dergâh-ı izzetde mukarreblerle kıl anı

Der-vefât-ı Kırklar İmamı
Gülistân-ı hidâyetden düşüp bir gonce-i hamrâ
Cinân-ı câvidânını bezetdi ravza-i rânâ

Seâdet silsilesinden yine bir halka-i tevhîd
Reîsi terk edüp dâr-ı fenâyı eyledi ifnâ

Kamer-veş kubbe-i kalbi münevver eyleyen hurşîd
Gurûb etdi o mâh-ı mânevî şems-i gurûb-âsâ

Der-i dergâh-ı Mevlâ’da geçip seksen sene ömrü
Penâhı dest-gîri Hazret-i Allah’a ilticâ

Müsemmâ-yı Muhammed’e eder elbet Hudâ rahmet
Kamu ihvân u ahbâbına merhamet ede Mevlâ

Gönülde yâr-i gārı hubb-i Mevlâ idi o zâtın
Muhabbet hâmili elbet bulur bir devlet-i vâlâ

Dilerim her dü-âlemde Cenâb-ı zü’l-Celâlî’den
Bu ümmet-i Muhammed’e erişe hikmet-i mânâ

MUHAMMED LUTFÎ’yi yâ Rab kerem bahrine gark eyle
Derûn-i gönlünü âb-ı hidâyet eyleye ihyâ

***

Gönül mâh-ı Muharrem’dir amândır şâd olup gülme
Düşün Âl-i Resûl’ü sen bu dehşetden gâfil olma

Muharrem’de esip bâd-ı hazân gülzâr-ı Muhtâr’e
Yanar canlar döker kanlar gözünden dâr-ı dildâre

Muharrem’de bütün ehl-i îmân feryâda gelmişdir
Bu mâhda Âl-i abâ gerdeni kana boyanmışdır

Huseyn evlâd-ı Zehrâ’dan güneş-veş kamer-i hikmet
O hurşîd-i muallâya erişdi bâkî bir dev let

O mahbûb-i Muhammed’dir Alî’nin kurret-i ayni
Şehâdet şerbeti sîr-âb edüpdür âl-i Huseyn’i

Feleklerde melekler âlem-i eşyâ edüp hayret
Neler gördü bu gaddârın elinden mâden-i şefkat

Severler Âl-i Mahmûd’u bilenler rûh-i vücûdu
MUHAMMED LUTFÎ’ye lutf-i İlâhî’dir eden cûdu