|
M (Mim) KĀFİYESİ Dilbend olalı hazret-i dildârıma yandım Gül-ruhlerini göz göreli derde boyandım Gül-ruhlerinin âlına güller ola müştâk Düşmez mi bu cângâhıma âteşlere yandım Meyhânede mey-fürûş ile bâde-keş oldum Sermest-i ser-endâzlık ile meye boyandım Elden gidicek ihtiyârım pîr-i mugānı Ser-tâc ederek başıma âteşine yandım 5 LUTFÎ gibi âvâre-i sahrâ-yı cünûnda Mecnûn gibi reng-i ruh-i Leylâ’ya boyandım Mef ‘û lü / Me fâ ‘î lü / Me fâ ‘î lü / Fe ‘û lün 348 1 Cânân bağının güllerine bülbül olaydım Sabâ-yı seher salladığı sünbül olaydım Bir zülf-i siyeh kâkül-i gülbâr sanemim var Billûr-teki gül gerdenine fülfül olaydım Derd-i derûnum yâr ile yârân ola n’olsa Gerden-haremi geysûsine bir tel olaydım Mestânelerin hem-demi mestâne gerekdir Câm-ı mey-i işretgehine bir kul olaydım 5 LUTFÎ ne revâdır bu kadar çarha çekildin Zîr-i kademinde güzelin bir çul olaydım Mef ‘û lü / Me fâ ‘î lü / Me fâ ‘î lü / Fe ‘û lün 322 349 1 Verd-veş bülbül-i dil şevk-ı fezâdır sühanim Bâde-veş mest-i müdâmâne cezâdır sühanim Sû-be-sû kûy-i dilârâyı seyâhat ederem Emr ü fermânına dildâde rızâdır sühanim Nehr-i nûr feyz-i Hudâ âb-ı revân-veş dökülür Dil-i âgâhîlere râh-i hüdâdır sühanim Gûş-i cân kuvve-i sem‘iyyesini verse eğer Maraz-ı mânevîye lübb-i devâdır sühanim 5 Zevk-ı mey cennet-i cândır dağılur leşker-i gam Bezm-i vahdet eseri rengîn edâdır sühanim Bülbül-i bâğ-ı ezel nağmesini şerh edeyim Gül-gülistân-ı vefâ bâd-ı sabâdır sühanim LUTFİYÂ bâkî hayât bâdesini nûş edegör Şuarâ leşkerine mîr-i livâdır sühanim Fe ‘i lâ tün / Fe ‘i lâ tün / Fe ‘i lâ tün / Fe ‘i lün 350 1 Yâ Rab n’ideyim zâr u zebûn abd-i zelîlim Ammâ ne keremdir der-i dergâhe dahîlim Ey kân-i kerem lutf-i Kadîm Hazret-i Allah Rahm eyle bana zîrâ ki bir merd-i alîlim Ummân-ı kerem sarf olıcak rûz-i cezâda Bir katreyi ahz etmeye muhtâc-ı delîlim Vâ nefsî sadâsı kopıcak yevm-i kıyâmda Olmazsa inâyet bulamam kurb-i sebîlim 5 Şân u şeref ü şevketine eyledim ümmîd Defterimi feth eyleme ki zâd-ı kalîlim Yâ Rabbi beni Hazret-i Muhtâr’e bağışla Her iki cihânda ki odur nûr-i cemîlim 323 Mahşerde bulunmaz rû-siyeh LUTFÎ gibi ferd Setr eyle beni görmeye halk öyle hacîlim Mef ‘û lü / Me fâ ‘î lü / Me fâ ‘î lü / Fe ‘û lün 351 1 Zülf-i zer-efşâne bak zevk u safâdır bu dem Dîde-i cânbâzı gör seyr-i şifâdır bu dem Nûr-i hüdâ gösterir ruhlerinin âlı var Arz-ı hâli va‘dine ahde vefâdır bu dem Müjde-resândır sabâ kâkül-i güller döker Gerdenine dilberin derde devâdır bu dem Gülberi dilberlerin kevser-i cennet değer Mâh-ı muzayyâ gibi devr-i devvârdır bu dem 5 Böyle şeref-şân güzel âfet-i devrân güzel Seyr-i cemâl-i civân terk-i sivâdır bu dem LUTFÎ kerem-rîz olur serv-i revân dilberân Oldu Kerîm’den kerem bâd-ı hevâdır bu dem Müs tef ‘i lün / Fâ ‘i lün / Müs tef ‘i lün / Fâ ‘i lün 352 1 Hakk’ı dost etmek dilersen mazhar-ı ism-i Kerîm Ol ki olasın efendim vâkıf-ı sırr-ı Hakîm Men aref meyhânesinde mest olan insân olur Bâkî bir cân bahş eder mestâneye Zât-ı Kadîm Gülbün-i dil nem alur enhâr-ı tevhîdden güzel Bir nümâyiş gösterir nûr-i tecellîden Rahîm Ârif-i billâh olan gark oldu bahr-i hayrete Mu‘tekif olmuş müferrah mescid-i dilde mukîm 5 Mürg-i aşkı âşiyân-ı dilde mihmân eyleyen Arş-ı irfânı görenler istemez dâr-ı ne‘îm 324 Devr-i girdâb-ı belâdan pek şedîddir râh-i aşk Yine aşk ile bulursun cennet-i dilde azîm LUTFÎ sen kûy-i dilârâda bulursun devleti Bülbül-âsâ dilbere ammâ gerek olmak nedîm Fâ ‘i lâ tün / Fâ ‘i lâ tün / Fâ ‘i lâ tün / Fâ ‘i lün 353 1 Hazret-i Allah’dan hak râhı gözler gözlerim Lutf ede Bârî Hudâ dergâhı gözler gözlerim Yokları var eyleyen Mevlâ bizi afv eyleye Bir kerem-şân zât-ı sultân şâhı gözler gözlerim Öyle bir âşüfte-hâl zâr u zebûn pejmürdeyim Dilbere te’sîr eder bir âhı gözler gözlerim İhtiyârım gitdi elden îtibârım kalmadı Kubbe-i eflâk-i dilde mâhı gözler gözlerim 5 LUTFİYÂ sular gibi yüz sür der-i dergâhe sen Kuluna erham olan Allah’ı gözler gözlerim Fâ ‘i lâ tün / Fâ ‘i lâ tün / Fâ ‘i lâ tün / Fâ ‘i lün 354 (Dinarkom köyünde iftârdan önce inşâd buyrulmuştur.) 1 Sâkıyâ doldur şerâbı vakt-i iftârdır bu dem Mâmûr eyle bu harâbı lutfu ızhârdır bu dem Ver şerâb-ı eynemâ bâkî hayât bahş et bize Dîdeden ref‘ et hicâbı arz-ı dîdârdır bu dem Nûr-i vahdet gülleri gülşen-i dilde açıla Men a ref dershânesinde keşf-i esrârdır bu dem Zevk-ı dil hâsıl olunca cennet-i âcil odur Mest eder peymâneyi bul bezm-i hüş-yârdır bu dem 325 5 Gülbün-i bâğ-ı hidâyet güllerine şebnem ol Ol zemân tahkîk bil ki dürr-i şeh-vârdır bu dem LUTFİYÂ nûr-i hidâyet şu‘lesi kalbde ola Sen ferâmûş olma hakkı şâh-ı ezkârdır bu dem Fâ ‘i lâ tün / Fâ ‘i lâ tün / Fâ ‘i lâ tün / Fâ ‘i lün 355 1 Ey nûr-i basar seyret Seyrân demidir bu dem İbretle nazar eyle İrfân demidir bu dem Geşt eyle bu sahrâyı Gör kudret-i Mevlâ’yı Bul dîde-i bînâyı Cevlân demidir bu dem Bu eşyâdan al dersi Tevhîdden eder bahsi Bir mekteb-i hikmetdir Hayrân demidir bu dem Mef’ûlü / Mefâ îlün Her kim dil-i ârifdir Künûz-i meârifdir Meydân-ı muhabbetde Kurbân demidir bu dem 5 Cângâhına cânânı Mihmân ede sultânı Dergâh-ı dilârâda Derbân demidir bu dem Yâr yoluna mâil ol LUTFÎ gibi sâil ol Eltâfına nâil ol İhsân demidir bu de m 356 1 Ey sanem-rû nice bir nâr-ı firâkında yanam Dilberin vefâsı yok hangi sözüne inanam Servi-veş sallanışı ebrû-kemân tâze civân O kıyâmet âfeti her işini doğru sanam Va‘d eder vuslatına âfet-i devrân bu gece Pek ümîd-vâr olamam şerbet-i vaslına kanam Reh-i sevdâda olan cevr ü cefâ kevser olur İsterim dilberimi emr ede kana boyanam 5 Ne güzel gündür o gün gözüme cânân görüne Hâk-i pâyine fedâ dergehe LUTFÎ dayanam Fe ‘i lâ tün / Fe ‘i lâ tün / Fe ‘i lâ tün / Fe ‘i lün 326 357 1 Ey çarh-ı keç-rev bes değil midir Yere batırdın şöhret ü şânım Târ u mâr edüp âr u vârımı Harâb eyledin hân u dükkânım Gülbün-i güzel gül-gülistânı Gönlümü vîrân eyleyen dilber Mey-i la‘linden âb-ı zülâlin Câmını vermiş nazlı civânım Dûd-i âhımı eylemiş hem-râh Rûz u şeb dâim zâr u giryânım Arş-ı a‘lâya azm-i râh edüp Her seher gider tîr-i efgānım Cân atar cânım cânân iline Dâmen-i cânân düşe eline Milk-i ademde devlet-i câvid Bahş ede câna mîr-i mîrânım 5 Ey kerem-pîşe merhamet eyle Der-i dergâhın âsitânına Yüz yere koyup intizâr eden Afv eder elbet şân-ı sultânım Metn-i derûnum şerhini yaza Zer-kalem ile nice bin kâtib LUTFÎ’ye yâ Rab olmaz mı birgün Perde kaldıra rûy-i cânânım 10’lu hece vezni 358 1 N’olaydı harîm-i hareme mahrem olaydım Yâr ile beraber görüşüp hem-fem olaydım N’olaydı gönül yâre düşüp zülfü teline Kalaydı yârin hallarına dirhem olaydım N’olaydı leb-i kandesinin bûselerinden Bir bûsesinin zevkı ile hoş-dem olaydım 327 N’olaydı güzeller bâğının güllerine ben Her vakt-i seher incû gibi şebnem olaydım 5 N’olaydı gözüm şâhına hâk-i kademinden Bir sürme ile der-dü-cihân hurrem olaydım N’olaydı koyaydım yüzümü yâr eşiğine Dergâhda olan gülber ile hem-dem olaydım N’olaydı gönül kâsesine âl-ı ruhinden Gül gibi kızıl eyleyerek pürgem olaydım N’olaydı bu dil kansa mey-i la‘line yârin Her şâm u seher LUTFÎ gibi bî-gam olaydım Mef ‘û lü / Me fâ ‘î lü / Me fâ ‘î lü / Fe ‘û lün 359 1 Cân u dilden kurbân olam o ferde Gönül vermiş Mevlâ’sına efendim Muhabbet-i Mevlâ bırakmış derde Düşmüş bu derd deryâsına efendim Gönlünden nefy etmiş şugl-i sivâyı Cân içre cân etmiş hubb-i Mevlâ’yı Âyîne eylemiş rûy-i Leylâ’yı Mecnûn olmuş Leylâ’sına efendim Gâhî mahzûn olur gâhî şâd olur Gâhî türâb olur gâhî bâd olur Çâr-ı unsur unvânıyla yâd olur Düşmüş adüv gavgāsına efendim Gâhî meyhânede şerâb-dâr olur Gâhî mest-i müdâm bâde-hâr olur Gâhî leyl ü nehâr şugli zâr olur Dalmış aşkın deryâsına efendim 5 LUTFÎ tahsîn eyler böyle merdâne Kalbinde tevhîdi olmuş dürdâne Meydân-ı tevhîdde merd-i merdâne Âşık olmuş Leylâ’sına efendim 11’li hece vezni 328 360 1 Dil mekteb-i hikmetdir hikmet demidir bu dem Dil matlab-ı rahmetdir rahmet demidir bu dem Meydân-ı muhabbetde bir dâne yine dildir Bu dürr-i hidâyetdir kıymet demidir bu dem Deryâsı derûnunda kāflar başına çıkmış Bin bahr-i muhît olmuş hayret demidir bu dem Cân gözlerine cânân cevr ile çeker perde Seyr ile seni söyler külfet demidir bu dem 5 Ey kân-i kerem besdir LUTFÎ’ye Hudâ hakkı Hâk-i kademin bir bak şefkat demidir bu dem Mef ‘û lü / Me fâ ‘î lün / Mef ‘û lü / Me fâ ‘î lün 361 1 Gözler bakamaz mihr-i dirahşâne efendim Hayretde güneş ruhleri rahşâne efendim Bir rûy-i kamer vakt-i seher gülşene girmiş Kim baksa gider âfet-i devrâne efendim Kudret gülünün bülbülüne zevk-ı gülistân Baktıkça verir gonce-i handâne efendim Gülberleri gör cennet-i firdevsle berâber Dil zevk-ı cinân âşık-ı Rahmân’e efendim 5 Ol serv-i revân hûr-i kıyâfet ne kıyâmet Eyler ise âşıkına fettâne efendim Hiç nûr-i mücessem yere inmiş mi sorarsın LUTFÎ bu şeref oldu bu hakāne efendim Mef û lû / Me fâ ‘î lü / Me fâ ‘î lü / Fe ‘û lün 362 1 Nice müddetden beri dîdâr-ı yâri gözlerim Zülf-i sünbül kâkül-i gül müşg-bârı gözlerim 329 Derd-i dilberden derûnum dâğ-ı lâle dâğıdır Gerden-i sîm hâl-i mercân zer-‘ıyârı gözlerim Gül-gülistân-ı melâhat bir kamer-tal‘at güzel Hurşîd-i arş-ı mehâsin nûr dîdârı gözlerim Sâye saldı başıma ol şâh-ı kişver-i zemân Hâk-i pâyinden gözüme bir gubârı gözlerim 5 Böyle bir zât-ı kerem-şân âleme hurşîd-veş Ol dürür mâh-ı muzayyâ yâr-i gārı gözlerim Âsitân-ı devletinde Kıtmîr’i olsam n’ola Yüz yere koy LUTFİYÂ sen iftihârı gözlerim Fâ ‘i lâ tün / Fâ ‘i lâ tün / Fâ ‘i lâ tün / Fâ ‘i lün 363 1 Ol perî-veş dilber-i dildârı gözler gözlerim Taht-ı dilde zü’l-kerem hünkârı gözler gözlerim Tâc-ı zer kıykâc serinde serv-i kāmet bir levend Gerdeninde kâkül-i gülbârı gözler gözlerim Ol kemân ebrûleri mihrâb-ı kudret mâh-ı nev Dürr ü mercân lebleri gülnârı gözler gözlerim Mey-i mânâ cur‘asıyla mest-i medhûş bir güzel Katmer-i cennet gibi nûr yâri gözler gözlerim 5 Kays-veş sahrâlara saldı sanem-rûler beni Cân verüp cânân yolunda kârı gözler göz le rim LUTFİYÂ nâz-bâz olan dilber seni katl eylesün Cânıma kast eyleyen dürr-bârı gözler gözlerim Fâ ‘i lâ tün / Fâ ‘i lâ tün / Fâ ‘i lâ tün / Fâ ‘i lâ tün 364 1 Sâhib-i makām-ı Mahmûd Muhammed “Rahmeten li’l-âlemîn”dir efendim Habîb-i Kibriyâ zâtında Ahmed “Rahmeten li’l-âlemîn”dir efendim 330 Zât-ı Muhammed’dir mihr-i hidâyet Vücûdu mevcûde şems-i seâdet Âlem-i melekût eyler şehâdet “Rahmeten li’l-âlemîn”dir efendim Sultân-ı serîr-i kürsî-i Levlâk Cemâline âşık ashâb-ı eflâk Nûrullahdan mürekkebdir zât-i pâk “Rahmeten li’l-âlemîn”dir efendim Şöhret ü şevketi Arş’dan a‘lâdır Muhtâr-ı Kibriyâ nûr-i Mevlâ’dır Evvel meddâh olan Hak Teâlâ’dır “Rahmeten li’l-âlemîn”dir efendim 5 Nûr-i tecellî-i Zât-ı İlâhî Vücûdunda cûd-i Hakk’ın dergâhi Seyrun ilallahı gösterir râhi “Rahmeten li’l-âlemin”dir efendim Server-i enbiyâ Ahmed-i Muhtâr Hidâyet güneşi zâtında dildâr Ehl-i îmân olan olur fedâkâr “Rahmeten li’l-âlemîn”dir efendim İmâm-ı enbiyâ oldu âşikâr Kamer-i ilm ile meşhûr iştihâr Rûz-i kıyâmetde oldur livâdâr “Rahmeten li’l-âlemîn”dir efendim Enbiyâlar gözler şefâ‘atini Evliyâlar gözler işâretini Yüz dört kitâb nâtık risâletini “Rahmeten li’l-âlemîn”dir efendim Muhammed LUTFÎ’ye lutf ede Allah Şefâ‘at eyleye Hak Resûlullah Hak Resûlullahdır vallahi billâh “Rahmeten li’l-âlemîn”dir efendim 11’hece vezni 365 1 Deryâlara daldırsa eğer derd-i derûnum Bir katre de kalmaz kurudur nâr-ı füzûnum 331 Bu bâr-ı belâ kāmet-i kāfları dâl etmiş Derdim eridir seng-sârı böyle zebûnum Âşıklarını dâre çeker darb ile dildâr Eskāl-i gîrân çekmede ben sevr ile nûnum Leylâ’ları gör zâr u zebûn eyledi derdim Mecnûn’a salâ söyledi sahrâ-yı cünûnum 5 Âvâre-i sevdâ olanın başına taşlar Yağsa n’ola yâr kıblesine dönse berûnum Bir mîr-i zemân şîr-i devân dâmına düştüm Kan yaş dökerek kalmadı ya sabr u sükûnum LUTFÎ der-i dildâre yanaşmak ne belâdır Dedim sana evvelce dedin ki zû-fünûnum Mef ‘û lü / Me fâ ‘î lü / Me fâ ‘î lü / Fe ‘û lün 366 1 Ne kadar cevr u cefâ eylesen ey nûr-i basar Mihr de zerre gibi men seninem sen de menim Mihr-veş nûr-i ruhın gönlüme pertev salalı Kubbede zühre gibi men seninem sen de menim Âhû gözlüm o kara gözler ile bir bakışın Kamere gurre gibi men seninem sen de menim Bu gönül gül yüzüne bülbül-i nâlân olalı Sadefe dürre gibi men seninem sen de menim 5 LUTFİYÂ kesme nazar rûy-i dilârâ görünür Bahrde katre gibi men seninem sen de menim Fe ‘i lâ tün / Fe ‘i lâ tün / Fe ‘i lâ tün / Fe ‘i lün 367 1 Hâmil-i îmân olan efrâd-ı İslâm’a selâm Eylerem cân u gönülden hayr duâlar temâm 332 Hıfzede Hâfız Teâlâ her belâlardan sizi Hatmede enfâsımızı tevhîd ile ihtitâm Dâreyinde dest-gîrimiz ola Perverdigâr Celb ede rûz-i cezâda bizleri Hayru’l-enâm Zü’l-kerem ikrâm ede nûr-i hidâyet dillere Himmet edeler gönülden bize ricâl-i kirâm 5 Bâde-i feyz-i muhabbet sâkî-i vahdet verir Dil dola envâr-ı irfân râzı ola Lâ-yenâm Nûr-i basîret ile cân gözü cânânı göre Tâlib ola emr-i Hakk’a hizmete ede kıyâm Dâmen-i şer-‘i şerîfden el çeken husrân olur LUTFİYÂ dâr-ı selâmet kâmil îmân ve’s-selâm Fâ ‘i lâ tün / Fâ ‘i lâ tün / Fâ ‘i lâ tün / Fâ ‘i lün 368 1 Şârih-i metn-i gönül esrâra vâkıf dilberim Lübb-i maksad hâsıl-ı efkâra vâkıf dilberim Şebnemi vakt-i seher gül gönlüne koymaz sabâ Yâr ile yârân olan ağyâra vâkıf dilberim Mûcib-i tahsîn bugün irfâne mâlik bir güzel Cennet-i dil dâhili ezhâra vâkıf dilberim İhtiyârsız cân cesetden kuş gibi pervâz eder Âhû-yi Çîn’den güzel enzâra vâkıf dilberim 5 LUTFİYÂ herbir zemân bir dilberin devrânıdır Tâlib-i feyz-i Hudâ ebrâra vâkıf dilberim Fâ ‘i lâ tün / Fâ ‘i lâ tün / Fâ ‘i lâ tün / Fâ ‘i lün 369 1 Yâr yolunda yârelensem yine yâri gözlerim Baş açık yalın ayak ben terk-i ârı gözlerim 333 Verd-i vahdet açılur gülzâr-ı gönülde güzel Gülşen-i tevhîdde bülbül ile zârı gözlerim İhtiyârsız dilrubâ yandırdı cângâhım benim Âteşi âlemleri yakmış nigârı gözlerim Ol kemân-ebrû bize bir fitne-i cândır bugün Cennet-i dilde civânı bul şikârı gözlerim 5 Görse ger dâğ-ı derûnum lâle eyler iştiyâk Cân gide cânân iline intizârı gözlerim LUTFİYÂ dârü’l-emân meyhâne-i pîr-i mugān Der-i dergâh-ı keremdir bir diyârı gözlerim Fâ ‘i lâ tün / Fâ ‘i lâ tün / Fâ ‘i lâ tün / Fâ ‘i lün 370 1 Ey hâmil-i îmân evlâd-ı İslâm Vârid ola her dem Mevlâ’dan selâm Selâm ism-i şerîfinden tecellî Cennet-i a‘lâda burada a‘lâm Mevlâ-yı Müteâl tevhîd tâcını Başımıza koymuş nûr minhâcını Gülbe-i gönülde dîn sirâcını İhsân-ı İlâhî bu vefk-ı merâm Ekramü’l-ekramîn Hazret-i Mevlâ Eltâf-ı kadîmdir Zât-ı Teâlâ Mü’minin kalbinde nûr-i tecellâ Ümmet-i Muhammed ricâl-i kirâm Mürûrgâhdır bu dünyâ-yı deniyye Cennet-i a‘lâdır mülk-i seniyye Bizi kabûl ede Hayru’l-beriyye Fazl u kereminden ede ihtirâm 5 Fâni dünyâ gāyet fenâya gitdi Ümmet-i Muhammed gitgide bitdi Ey Hâlik-ı âlem bu kadar yetdi Gelmedi mi yâ Rab vakt-i intikām 334 Kevser-i tevhîdde sâkî Muhammed Şefâ‘ati dâim bâkî Muhammed Server-i ümmete hakkî Muhammed Dest-gîrdir bize o Hayru’l-enâm Rahmân-ı Rahîm’den aldık hitâbı Elest bezminde verdik cevâbı Rabbü’l-âlemîn’e ce vab sevâbı Belâ yâ Rabbenâ ikrârı temâm Zümre-i ümmet-i Muhammed olduk Zevk-ı tevhîd ile o demde dolduk Bezm-i evvel bâkî devleti bulduk Bezm-i merhamet Rabbü Lâ-yenâm Dünyâya geldikde lutf-i Rabbânî Bize yâr eyledi nûr-i îmânı Kur’ân’ı gönderdi derdin dermânı Şerîatle âlem buldu intizâm 10 LUTFİYÂ bu devr-i zemâne kaldık Îmân İslâm ile emâne kaldık Âkıbet rahm-i Rahmân’e kaldık Elbet Mevlâ eder ümmete ikrâm 11’li hece vezni 371 1 Safâlarla safâ geldiz getürdüz Güllendi gönülde rûh-i revânım Bu haste gönlüme şifâ getürdüz Güzellendi güzel devr-i zemânım Kurulsa bir mahalde aşk bâzârı Nişân-ı cinândır yârin dîdârı Vuslat-ı ahbâbdır âlemin vârı Bezendi gönülde cân gülistânım Gülşen-i tevhîdde okur bülbüller Seherlerde raksa gelür sünbüller Bezm-i muhabbetde dağılur müller Getür câm-ı kal bin nazlı civânım 335 Dest-gîriz lutf-i rabbânî olsun Gönül gözü nûr-i irfânla dolsun Her ferdiniz Hak’dan keremler bulsun Perverde eylesün feyz-i Rahmânî 5 LUTFÎ ne güzeldir kûy-i Dinarkom Âb-ı hayat akar sû-yi Dinarkom Safâlar bahş eder bûy-i Dinarkom Güllendi bir zemân bâğ u bostânım 11’li hece vezni 372 1 Yûsuf seni ol Rabbü’l-enâm şâd ede her dem Ol kân-i kerem lutfede dilşâd ede her dem Her subh u mesâ feyz-i İlâhî dola gönlün Muhabbet-i Hak katresi âbâd ede her dem Gülşen-i gülistân-ı meârifde vahîd ol Kalbinde hidâyet seni is‘âd ede her dem Envâr-ı hüdâ hubb-i Hudâ dilde ki dildâr Olsun da bu ihsân sana imdâd ede her dem 5 LUTFÎ size hâdim ola her iki cihânda Hayr-i duâyı sizlere mûtâd ede her dem Mef ‘û lü / Me fâ ‘î lü / Me fâ ‘î lü / Fe ‘û lün 373 1 Ciğerim pâresi Nûrullah Paşa Zü’l-Kerem’e seni emânet verdim Hak yolunda başın çal taştan taşa Zü’l-Kerem’e seni emânet verdim Allah’a emânet cümle ihvânın Kerîm’den erişe dâim ihsânın Himmeti ulaşa şâh-ı merdânın Zü’l-Kerem’e seni emânet verdim 336 Ummân-ı azîmdir Hakk’ın keremi Nasîb ola Beytullah’ın haremi Seni tebşîr ede kudret kalemi Zü’l-Kerem’e seni emânet verdim Fethola gönülde bâb-ı mârifet Kalbin ola cânâ deryâ-yı himmet Cümlemize ede Mevlâ merhamet Zü’l-Kerem’e seni emânet verdim 5 Nûr-i muhabbetden mihr-i hidâyet Seni tenvîr ede şems-i seâdet Dâreyinde Mevlâ vere selâmet Zü’l-Kerem’e seni emânet verdim Mülk-i kadîm ola cennet diyârı Rabbim refîk ede güzel Tayyâr’ı Siz de kabûl edin bu ihtiyârı Zü’l-Kerem’e seni emânet verdim Yâ Rabbi kabul et cümle ihvânım Nûr-i îmânımdır dârü’l-emânım LUTFÎ îmânımdır derde dermânım Zü’l-Kerem’e seni emânet verdim
|