SABÂ-NÂME

Sabâ gülbâr olur vakt-i seherde
Dağıdır bûy-i güli her deherde

Sabâ bûy-i muhabbet nâşiridir
Gül ü sünbül ü reyhân nâsırıdır

Sabâ ile döner kâkül-i tarrâr
Sabâdan zevk alur seherde ezhâr

Gülistâna sabâ verir tarâvet
Gören gülistânı bulur halâvet

Sabâ revnâk verir gülzâra her dem
Gülistânda eder cevlân dem-â-dem

Sabâ zülf-i sanemler ile oynar
Seherlerde muhabbet ile kaynar

Muhabbetden sabâ alur nemâyı
Sabâ zevka salar mürg-i hümâyı

Sabâ ile gezer gerdende teller
Sabâ ile açılur tâze güller

Sabâ hamd ü senâ eyler Hudâ’ya
Salât eder dâim nûr-i hüdâya

Hû ismiyle olur Mevlâ’yı zâkir
Olur nîmet-i îmânına şâkir

Sabâ dergâh-ı Mevlâ’ya niyâz-dâr
Görüne gözüne cemâl-i Cebbâr

Sabâ dost bâğını eyler ziyâret
Dağıdır dillere bûy-i hidâyet

Ezelinden sabâ müştâk-ı dîdâr
Yanar şem‘a olan âşık-ı dîdâr

Sabâ bûy-i muhabbet nâşiridir
Seherde âşıkānın nâsırıdır

Sabâ açar gönülde güllerini
Salar raksa seher sünbüllerini

Sabâ gülbâz olur vakt-i seherde
Gezer âşıkāne berr ü bahirde

Sabâ derd ehline dâr-ı devâdır
Devânın efdali bâd-i hüdâdır

Sürer yüzün sabâ dergâh-ı yâre
Gider vakt-i seherde o diyâre

Tavâf eyler sabâ beyt-i Hudâ’yı
Seherlerde alur dâim nidâyı

Sabâ seyyâhıdır iklîm-i aşkın
Sabâ tâlibidir rızâ-yı Hakk’ın

Sabâ-veş kıl dü-dîdem bir seyâhat
Cenâb-ı Mevlâ’dan iste inâyet

Sabâ-veş dergeh-i Mevlâ’ya yüz dut
Sabâ gibi seher vaktinde söz dut

Sabâ gibi döşen yerlere yüz sür
Yüzün dergâh-ı dilârâya düz sür

Sabâ gibi tekâpû eyle yâre
Yüzün sür zevk ile dâr-ı dîdâre

Sabâ-veş var kûy-i cânâne ey cân
Sana bahşeyleye dür ile mercân

Sabâ gibi seherde ol niyâz-mend
Bu cângâhı der-i dergâhe et bend

Sabâ gibi seherlerde sebât et
Cânânın yoluna terk-i hayât et

Bu dergâhe eden nazlı niyâzı
Bulur derdine elbet çâre-sâzı

Kerem-şân sâili boş dönderir mi
Yoluna bir dahî boş gönderir mi