|
T (Te) KĀFİYESİ Olup şems ü kamer hayrânın ey Dost Sürüp ehl-i semâ devrânın ey Dost O kudsîler ki müştâk-ı cemâlin Gözedirler güzel fermânın ey Dost Seni ser-defter-i uşşâk edüp Hak Dağılmış nüh-felekde şânın ey Dost Kerem-kâni seni dergâh edinmiş Dolup Cibrîl ile dîvânın ey Dost 5 Sana karşu bezenmiş Arş-ı a‘lâ Cemâlin göstere cânânın ey Dost Haremgâh-ı visâle mahrem oldun Seni mihmân edüp Mennân’ın ey Dost Heyûlan nûr-i Hak’dır tâ ezelden Muhammed nâm verüp Sübhân’ın ey Dost Habîb-i Kibriyâ Muhtâr-ı Mevlâ Şefâ‘at şevketi meydânın ey Dost Gürûh-i enbiyâya muktedâsın Kelâmullah senin bürhânın ey Dost 10 Risâlet kubbesinde mâh-i tâbân Mukarreblerde yok akrânın ey Dost Muhakkak “Rahmeten li’l-âlemîn”sin Keremullah senin ummânın ey Dost Konağın “kābe kavseyni ev ednâ” Olup Rûhu’l-emîn derbânın ey Dost 122 Kıyâmetde bu ümmete ne gam var Seni râzî ede Rahmân’ın ey Dost Cemâlin cîminin müştâkı Cibrîl MUHAMMED LUTFÎ’dir kurbânın ey Dost Me fâ‘ î lün / Me fâ‘ î lün / Fe ‘û lün 47 1 Ol gamze-i câdû ki bize verdi işâret Nergis bakışı gül gülüşü ayn-i beşâret Ol mîr-i zemân ebrû-kemân seyre sezâdır Servi-i seher sallanışı şân u şerâfet Günden de güzel gül yüzünün hâli hayâldir Geysûleri gerdende döner devr-i kıyâmet Seyr-i cemâl-i hurşîd-veş nûr-i basardan Yûsuf-i zemân husn-i kemâl buldu nihâyet 5 Sular gibi eşyâya verir ayn-i hayâtı Güneş gibi nûr bahş ediyor bu ne zekâvet Güller gibi her vakt-i seher cennet-i cândır LUTFÎ’ye erişe bu güzelden bu letâfet Mef ‘û lü / Me fâ ‘î lü / Me fâ ‘î lü / Fe ‘û lün 48 1 Kemâlât ehline derbân olan kâmil olur elbet Veren cânânına cân sırrına şâmil olur elbet Kemân-ebrû güneş-veş rû cemâl-i câvidânîden Açarsa perdeyi uşşâk olan nâil olur elbet Dökülmüş gerdenine encüm-i kudret hayâl eyler Cinân-ı hikmete nâzır olan kābil olur elbet Eden câhilleri âlim dahî âlimleri nâ-dân Kitâb-ı hikmet-i husni gören fâzıl olur elbet 123 5 Gönül hâlî olursa ger hayâl-i mâsivallahdan O sırr-ı vahdeti Mansûr-veş kāil olur elbet Dilersin kişver-i dilde bulasın kasr-ı cânânı Adem âlemine cân at hicâb zâil olur elbet Gel ey LUTFÎ Cenâb-ı zü’l-Celâl’e ilticâ eyle Der-i dergâh-ı sultân şânıdır sâil olur elbet Me fâ‘ î lün / Me fâ‘ î lün / Me fâ‘ î lün / Me fâ‘ î lün 49 1 Gel ey cân bülbülü fânî kafesde zârı mûtâd et Ezel demlerini yâd eyleyüp bin âh u feryâd et Vatan gülzârını terk eyledin diyâr-ı gurbetde Bu hâristân-ı mihnetde belâ emtârını yâd et Bu bir dâr-ı belâdır ki gelen ağlar giden ağlar Belâ bahrinde firkat âleminde terk-i a‘yâd et Gözünden kan akar elbet olur ağ donların gülgûn Bu zîr-i bâr-ı firkatde olur mu yâ gönül şâd et 5 Yıkar bir demde bin gönlün eder vîrân emân vermez Düşüp yüz üstüne LUTFÎ aman Allah’ım imdâd et Me fâ‘ î lün / Me fâ‘ î lün / Me fâ‘ î lün / Me fâ‘ î lün 50 1 Safâ geldin eyâ şehr-i şefâ‘at Bu ümmete doğan mâh-ı hidâyet Buhûr-i rahmet-i Rahmân ki sensin Nüzûl eyler bugün emtâr-ı rahmet Safâ geldin eyâ kân-i kerâmet Bu ümmete veren şân u şerâfet Kerem nehrisin ey mihr-i diyânet Buluruz senin ile yüce devlet 124 Safâ geldin eyâ ihsân-ı Mevlâ Eden bu ümmeti a‘lâdan a‘lâ Açılır sende dergâh-ı muallâ Hudâ’ya sende eylerler karâbet Safâ geldin eyâ şân-ı atâlar Ki sende olunur afv-i hatâlar Sana hurmetle eyler merhabâlar Bu ümmet-i Muhammed pür-seâdet 5 Safâ geldin eyâ sultân-ı ezmân Erişdin ümmete rahmet-i Rahmân Alır İslâm olan afvine fermân Sana hurmetdir îmâna alâmet Safâ geldin eyâ nûr-i hüdâmız Ki sendedir bize nûr-i Hudâ’mız Sana kurbân ola rûh-i fedâmız Şefi‘ ol bizlere rûz-i kıyâmet Safâ geldin bu ümmete veren nûr O cilvegâh-ı rahmete olan Tûr Ki sensin ümmete cennât hem hûr Kavuşduk LUTFÎ Mevlâ’ya nihâyet Me fâ‘ î lün / Me fâ‘ î lün/ Fe ‘û lün 51 1 Dilberlere cân vermek içün câna ne minnet Cânân ile vuslat ola îmâne ne minnet Ders-i arefi mekteb-i mânâda okurlar Mahviyyet-i tâmme ile irfâne ne minnet Eflâk-i gönülde görünür mihr-i tecellâ Kāl ile kalan âlim-i zî-şâne ne minnet Ben dilber-i devrân ile varsam der-i gāre Besdir bana bu dâver-i devrâne ne minnet 5 LUTFÎ o sanem saldı seni bahr-i belâya Girdâbda dönen heybet-i ummâne ne minnet Mef ‘û lü / Me fâ ‘î lü / Me fâ ‘î lü / Fe ‘û lün 125 52 1 Menzil-i nüzûl-i rahmet-i Rahmân Ramazân-ı şerîf şehr-i şefâ‘at Cenâb-ı zü’l-Celâl eylemiş ihsân Ramazân-ı şerîf nûr-i hidâyet Ummân-ı rahmet-i Rahmân bu mâhdır Mahall-i mültecâ a‘lâ dergâhdır Kâbe-i maksûda bir şâh-i râhdır Ramazân-ı şerîf mihr-i melâhat Ezelden İslâm’a rahmet minhâcı Gülbe-i îmânın nûrlu sirâcı Mü’min olanların başının tâcı Ramazân-ı şerîf şân u şerâfet Bu mâhda açılır ebvâb-ı rahmet Neşrolur kalblere nûr-i hidâyet Nûr-i mârifetle feyz-i muhabbet Ramazân-ı şerîf mü’mine devlet 5 Kerem-i Kerîm’den olur keremler İndallahda İslâm alır kıdemler Açılır dergâhde bâb-ı haremler Ramazân-ı şerîf kamer-i himmet Leyle-i Kadir’de nûr-i tecellâ Gark olur envâre Arş-ı muallâ Taksîm eder bize nûr-i Teâlâ Ramazân-ı şerîf kenz-i kerâmet Sıyâm ile olur ednâlar a‘lâ Günahkârları afv eder Teâlâ LUTFÎ’ye lutfede bu mâhde Mevlâ Ramazân merhamet şehr-i şefâ‘at 11’li hece vezni 53 1 Bu âlem-i ibretde dîvâneleri seyr et Meyhâne-i vahdetde mestâneleri seyr et 126 Gülzâr-ı gülistân-ı dilde açılan güller Gözlere verir hayret dürdâneleri seyr et Meydân-ı muhabbetde âşıklar olur serbâz Kerrâr-ı zemânı gör merdâneleri seyr et Deryâ-yı meârifde mâhîleri seyr eyle Cezbe-i İlâhî’de rûhâneleri seyr et 5 Dergâh-ı dilârâda sâzendelerin nâzı LUTFÎ’ye safâ vermiş sûzâneleri seyr et Mef ‘û lü / Me fâ ‘î lü / Mef ‘û lü / Me fâ ‘î lü 54 1 Sâkî-i mey-i vahdet senden ola bir himmet Meyhâne-i mânâda başıma yağar rahmet Peymânelerin sâkî cânbâz-ı zemân olmuş Güneş gibi berrakdır yeter mi ana kıymet Şerâb-ı şerîatdir bâde-i hidâyetdir Âşıklara şâyândır kim ister ise hikmet Bu mekteb-i hikmetde ders-i arefin bahsi Dilden dile neşr olmuş bâkî ebedî devlet 5 Deryâ-yı muallânın mâhîlerini seyr et Bu bahr-i füyûzâtda feyz ile eder ülfet LUTFÎ der-i dergâh-ı Mevlâ’da olan sâil Derbânı o dergâhın sâile eder hurmet Mef ‘û lü / Me fâ ‘î lü / Mef ‘û lü / Me fâ ‘î lü 55 1 Aklımı başımdan aldı da gitdi Göründü gözüme bir serv-i kāmet Başım bir sevdâya daldı da gitdi Ahvâlim ne olur bilmem nihâyet 127 Encüm-i seher mi server-i zemân Yâ şems ü kamer mi âfet-i devrân Seb‘a-i seyyâre edende seyrân Gözlerine bahşeyledi şerâfet Bir âl ile aldı elden vârımı Ref‘ eyledi nâmûsumu ârımı Bırakmadı elde ihtiyârımı Bilmedim sihir mi veyâ kerâmet Seyrine sezâdır âhû-yi Çîn’ler Bir hâli kıymeti Çîn-i mâçînler Cemâline hayrân ins ile cinler Güneş midir alâmet-i kıyâmet 5 Kāmetine kıyâm eder serviler Mihr ü mâh encümler ru’yetin diler Cennet-i a‘lânın gülleri güler Görseler cemâlin nedir halâvet Dilber-i devrâne bir nazâr-endâz Olmayan mürde-dil bulmaz çâre-sâz Cânânın yolunda olmayan serbâz LUTFÎ eder kıyâmetde nedâmet 11’li hece vezni 56 1 Sâkî-i mey-i vahdet eylerse eğer himmet Meyhâne-i mânâda başıma konar rahmet Demhânede peymâne güneş gibi ber rak dır Cân dîdesine cândır yeter mi ana kıymet Şerâb-ı şerîatdir bâde-i muhabbetdir Erbâbı verir cânı bir câne nedir minnet Mekteb-i meârifde hikmet okunur elbet Tullâb-ı meârife üstâdı eder şefkat 5 Deryâ-yı muammâdır bir Arş-ı muallâdır Bu neyyir-i a‘zamı kim görse eder hurmet 128 LUTFÎ bu kerem-rûler saldı seni sevdâya Yok elde diğer çâre şi‘r ile eder ülfet Mef ‘û lü / Me fâ‘ î lün / Mef ‘û lü / Me fâ‘ î lün 57 1 ............................................... ............................................... Ey şân u şerâfet şerefin gözlere göster Ey şâhid-i kudsî n’ola bir arz-ı cemâl et Derdlere devâ rûha gıdâ kalbe şifâdır Âşüftelerin hâlini bir kerre süâl et Deryâ-dil olan dâimâ afv ü kerem eyler Üftâdelerin şerbetini âb-ı zülâl et 5 Keremler ile zâhir olur şân u şerâfet Bakma gedânın noksânına setr-i vebâl et Âşüftelerin dâdına feryâdına bir bak İksâr-ı keremler ile ihsânı fi‘âl et LUTFÎ’ye hüner her iki âlemde bu besdir Tevhîd ile tasdîk ile muhabbet-i âl et Mef ‘û lü / Me fâ ‘î lü / Me fâ ‘î lü / Fe ‘û lün 58 1 Müşg-bâr kâkül-i gül zülf-i semensâyı gözet Arş kadar a‘zam olan hurşîd-i rânâyı gözet Kamer-i kudret olan ebrû-kemân serv-i revân Güneşi reşke salan rûy-i mücellâyı gözet Çerâğ-ı ravza-i dil zülf-i zer-efşânımı gör Kitâb-ı hikmet olan kadr-i muallâyı gözet Dürr-i deryâ-yı melâhat olanın kıymeti yok Ona kıymet veresin dildeki deryâyı gözet 129 5 LUTFİYÂ nûr-i hidâyet kameri dilde doğa O zemân sırr-ı süveydâdaki bedr-âyı gözet Fe ‘i lâ tün / Fe ‘i lâ tün / Fe ‘i lâ tün / Fe ‘i lün 59 1 Ey nûr-i dil eyle nazar cân göz ile bu kâinât Kitâb-ı ilm-i hikmetin metni düşüpdür mümkinât Arz u semâ mülk ü melek şems ü kamer mir’ât-ı Hak Hâlik-ı âlem varlığı olduğuna yok şübühât Şems ü kamer devrânına encümlerin seyrânına Dîde-i ibret ile bak seyyâr var hem sâbitât Bir Kādir u Kayyûm ki var mâlik-i mülk ancak odur Mûcidinin varlığına mevcûd-i eşyâ şâhidât 5 Şerîki hem nazîri yok evveli yok âhiri yok Sâni-‘i Mutlak zü’l-Celâl zâtındadır bâkî hayât LUTFÎ bu eşyâ ne ki var Hâlik’ını tesbîh eder Eder ise bu mahlûkat esrâr-ı Hakk’ı tâlîmât Müs tef ‘i lün / Müs tef ‘i lün / Müs tef ‘i lün / Müs tef ‘i lün 60 1 Derûnum derdine dermân muhabbet Dü-âlem afvime fermân mu hab bet Muhabbet bir güneş o burc-i dilde Vücûd iklîmine sultân muhabbet Muhabbet-i İlâhî nûr-i vahdet Bırakır dillere irfân muhabbet Kamu âlemlere ayn-i hayâtdır Okur dilden dile Kur’ân muhabbet 5 Cemâlin cîmine verir cilâyı Gözü yâre eder hayrân muhabbet 130 MUHAMMED LUTFÎ’ye lutf ede Allah Derûnuna ola mihmân muhabbet Me fa î lün / Me fâ‘ î lün / Fe ‘û lün 61 1 Ey nûr-i dîdem Hazret-i Allah’a emânet Ol her dü-serâ avn ü inâyetle selâmet Nâsırın ola Hazret-i Allah dü-cihânda Tevfîkını refîk ede hem dilde hidâyet Sâbit ola ikrâr ile tasdîk ne keremdir Tamâm ola tevhîd ile enfâs nihâyet Namâz ise îmân nûrudur hem rûh-i dildir Namâzda olan secdedir sırr-ı seâdet 5 Savm ile salât hacc ü zekât şâhid-i tevhîd Şürûtu ile eyle tamâm emre itâat Âlemleri halk eyleyen Allah ise Rabb’im Fermânına muhâlif olan ehl-i şekāvet Müslümân olan LUTFÎ dutar dâmen-i şer‘i Abd ise eğer mâbûduna eyler itâat Mef ‘û lü / Me fâ ‘î lü / Me fâ ‘î lü / Fe ‘û lün 62 1 Ey dil yine meydânda merdâneleri seyr et Sahrâ-yı muhabbetde dîvâneleri seyr et Ey dil yine ârifler mekteb-i meârifde Dershâne-i hikmetde dürdâneleri seyr et Üstâd-ı levendânı bul kûşe-i vahdetde Her bir tarafı mâmûr vîrâneleri seyr et Metn-i arefe şârih dildeki süveydâdır O şem‘a-i vahdetde pervâneleri seyr et 131 5 LUTFÎ dürr-i irfânı bul meh-veş o devrânı Meyhânede devr eyler peymâneleri seyr et Mef ‘û lü / Me fâ‘ î lün / Mef ‘û lü / Me fâ‘ î lün 63 1 Gönüldür gül-gülistân-ı muhabbet Gönüldür bâğ u bostân-ı muhabbet Gönüldür tahtgâh-ı hubb-i Mevlâ Gönüldür mihr-i irfân-ı muhabbet Tecellîgâh-ı Mevlâ’dır ezelden Gönüldür râh-ı Rahmânî muhabbet Hayât-ı câvidân aşk-ı Hudâ’dır Gönüldür Hakk’a derbân-ı muhabbet 5 MUHAMMED LUTFÎ’ye yâ Rab kerem kıl Ola yâ Rabbi kurbân-ı muhabbet Me fâ‘ î lün / Me fâ‘ î lün / Fe ‘û lün 64 1 Ey şâhid-i kudsî n’ola bir arz-ı cemâl et Güneş gibi âlemlere ızhâr-ı kemâl et Ey mihr-i hüdâ feyz-i muhabbet ile doldur Gülbe-i gönüllerde muhabbeti hayâl et O şems-i vefâ dâr-ı şifâ kurb-i civârın Üftâdelerin eyle kabûl hâli süâl et Ey nûr-i basar bir nazar et hâl-i perîşân Üftâdelere lutf ile ihsân-ı mekāl et 5 Yûsuf gibi âşüfte perâkendeye rahm et LUTFÎ gibi dermândelere zâd u nevâl et Mef ‘û lü / Me fâ ‘î lü / Me fâ ‘î lü / Fe ‘û lün 132 65 1 Cânân ile bir cân olana câna ne minnet Dergâhına kurbân olana kāna ne minnet Yâr ile yâver olsa eğer âşık-ı sâdık Derdine devâ bulduğu dermâna ne minnet Sabâ gibi sevdâ-keş olur diyâr-ı yâre Eylese tavâf cân ile îmâna ne minnet Ger dutsa eli dâmen-i cânânını birgün Kerem-i Kerîm ettiği ihsâna ne minnet 5 LUTFÎ’ye eğer yâr-i kadîm bir nazar etse Firdevs gibi cennet ile Rıdvân’a ne minnet Mef ‘û lü / Me fâ ‘î lü / Me fâ ‘î lü / Fe ‘û lün 66 1 Bugün bu devr-i âlemde nice cânlar bulup devlet Niceler kahr-ı Kahhâr’ı kazandı buldular zillet Niceler sırr-ı tevhîdi derûnunda edüp ibkā Muhabbetle derûnunda ibâdetle edüp ülfet Niceler bahr-i şehvetde olup gark buldular husrân Derûnunu şekāvetle mülevves eyledi gaflet Niceler dergeh-i Hakk’a dutup yüz ilticâ eyler Ubûdiyyet ile Hakk’a dü-âlem aldılar kıymet 5 Niceler esîr-i dâm-ı hevâ-yı nefs ile kaldı Düşüp bahr-i şekāvete derûnları dolup zulmet Niceler dîde-i irfân ile mir’ât-ı vahdetde Nazar-dâr oldular alıp güzel gözlerine ibret Kerem-i Kerîm’e LUTFÎ tevekkül eyle yoksa ki Ne mümkindir halâs olmak meğer Mevlâ ede nusret Me fâ‘ î lün / Me fâ‘ î lün / Me fâ‘ î lün / Me fâ‘ î lün 133 67 1 Tevhîdde yoldaşım dinde kardaşım Zuhûr etdi alâmet-i kıyâmet Sohbet-i vahdetde mahrem sırdaşım Mahv oldu dillerden nûr-i hidâyet Hayâ nâmûs âr pîr kalmadı gitdi Derûn-i dillerden seâdet yitdi Uryân oldu bu halk perdeyi atdı Kimden edek bilmem kime şikâyet Kopdu gelir kahr u gazab selleri Âteş-i dalâlet dutdu illeri Gülistân-ı dînin soldu gülleri Îmân İslâm gitdi bu ne felâket Hurşîd-i hidâyet zevâle erdi Sahrâ-yı îmânın enhârı durdu İblîs bu fitnenin çarhını kurdu Gitdi bu milletden şân u şerâfet 5 İnkıyâd yok Hak’dan gelen fermâna Öyle mi boyandık nâr-ı hirmâna Düşmân olduk emr-i Zât-ı Rahmân’a Gark etdi dünyâyı bahr-i şekāvet Adlini gösterir kudret-i Mevlâ Kahrini gönderir Zât-ı Teâlâ Celâlinden doğar mihr-i tecellâ Âfâk-ı enfüsi dutar celâlet Gün-be-gün görünür devr-i kamerden Sevk olur nehirler bahr-i kahirden Kanlı sular akar kûy ü şeherden Ref‘ olur âlemden rûy-i selâmet Gayretin gösterir Vâcibü’l-vücûd Ummân-ı kāhirde kalır bu mevcûd Mâdem ki terk olmuş rükû u sücûd LUTFÎ rûz-i cezâ olur nedâmet 11’li hece vezni 134 68 1 Seâdet-mend olan dildârına dilbend olur elbet Gören dildârını sevdâsına derbend olur elbet Nazar-endâz olan cemâl-i Leylâ’ya olur Mecnûn Düşer vâdîlere sergeşte-i pâ-bend olur elbet O serv-i kāmeti seyreyleyen sahrâ-yı gülşende Yanar cânı döker kānı gözü bî-hand olur elbet Dökülmüş gerdene geysûleri bir âfet-i devrân Gören gözler gülistânı muhabbet-mend olur elbet 5 Düşenler dâm-ı sevdâya gezer vahdet diyârında Bu deryâ-yı belâ LUTFÎ dalan levend olur elbet Me fâ‘ î lün / Me fâ‘ î lün / Me fâ‘ î lün / Me fâ‘ î lün 69 1 Âb-ı hayâ yüzünde Nûr-i irfân gözünde Kâmil îmân özünde Şükrün demidir elbet Namaz niyâz nâzın var Allah Allah râzın var Aşk ile pervâzın var Şükrün demidir elbet Her şâm u seher gözle Hak dergehine sızla Cânân izini izle Şükrün demidir elbet 5 Talana veren vârın Hem nâmûs ile ârın Yârin görür ol yarın Şükrün demidir elbet Deryâ-yı vahdete gir Vahdetde var bir emir Yıkan ol pâk-i zamîr Şükrün demidir elbet Aman firkatde kalma Bahr-i hicrâne dalma Kendin belâya salma Şükrün demidir elbet Dersin ise men aref İki âlemde şeref LUTFÎ şükret her taref Şükrün demidir elbet 7’li hece vezni 135 70 1 Kondu yine dil tahtına sultân-ı muhabbet Cânân ile cân eyledi bir cân gibi ülfet Dildâr-ı dilârâ görüne manzar-ı dilde Ol dil o zemân elbet olur ravza-i cennet Gülşen-i gönülde açıla gonce-i hamrâ Ol gonceye müştâk ola erbâb-ı hidâyet Eşyâ-yı cihândan görünür kudret-i Bârî Seyr eyle güzeller yüzünü kitâb-ı hikmet 5 Mir’ât-ı hüdâ dîde-i irfâna sezâdır Elbette görür kimde ki var nûr-i basîret Her zerrede bir şems-i münîr katrede deryâ Âlem-i adem merdine mahsûs bu kerâmet LUTFÎ gibi âvâre-i meydân-ı belâda Kalma güzelim bul der-i dergâhe karâbet Mef ‘û lü / Me fâ ‘î lü / Me fâ ‘î lü / Fe ‘û lün 71 1 Arş’dan urulur ferşe kadar nây-ı sehâvet Güneş gibi göz doldura mînâ-yı sehâvet Âlemleri halk eyleyen Allah’ı seversen Kande bulunur kıymet-i vâlâ-yı sehâvet Ey nûr-i basar dîde-i insâf ile bir bak Pırlanta olur gün gibi kâlâ-yı sehâvet Sehâvet ile Hakk’ın hemân hubbine vâsıl Elbette eder rif‘at ü bâlâ-yı sehâvet 5 LUTFÎ Kerîm ism-i şerîfine olan mazhar Kerem-i Kerîm gark ede deryâ-yı sehâvet Mef ‘û lü / Me fâ ‘î lü / Me fâ ‘î lü / Fe ‘û lün 136 72 1 Misâfirin kademleri kesilse O evden bereket ref‘ olur elbet Gönülde sehâvet gülleri solsa Hurmet-i ahbâba kalır mı himmet Bereket istersen devlethânede Da‘vet et ihvânı bir bahânede Hayr u bereketi bul bâ-hânede Bak kal Muhammed’e etmeli hizmet Âkif gibi siperlere sinmemiş Cemâl gibi kuru kuru gülmemiş Ağa gibi matbaada kalmamış Bu âlî himmete okunur rahmet Bulmak isteyenler bu şerâfeti Arzu eyleyenler bu seâdeti Seyr eyler fark eder bu sehâveti Sehâvetdir vallah kadîmî kıymet 5 Sûret-i Lutfî’ye sîret-i hikmet Ârif-i âgâhe versen nasîhat LUTFİYÂ dilersen dünyada devlet Râh-ı Muhammed’e eyle muhabbet 11’li hece vezni 73 1 Âşıkları vecde bırakır nây-ı muhabbet Hayât ola âşıklara deryâ-yı muhabbet Dağıldı şerâb-ı hidâyet bezm-i ezelde Bin zevk ile etdi nidâ salâ-yı muhabbet Meyhâne-i mânâda olan bâde-i vahdet Sâkî-i hüdâya tâbi‘ kâlâ-yı muhabbet Mestâne-i bezm-i ezelî mest-i müdâmdır Dünyâda da uhrâda da vâlâ-yı muhabbet 137 5 İhsân-ı ezel yâdigeri kimde ki vardır Elbet görünür dildeki me’vâ-yı muhabbet LUTFÎ ne keremdir sana meyhâne-i mânâ Peymâne-i aşkı vere mânâ-yı muhabbet Mef ‘û lü / Me fâ ‘î lü / Me fâ ‘î lü / Fe ‘û lün 74 1 Dilâ bu devr-i âlemden nedir maksad nedir hikmet Aceb bu ibn-i Âdem’den nedir maksad nedir hikmet Ne içün halk eden Hâlık bizi halk eyledi yokdan Bize bu sırr-ı a‘zamdan nedir maksad nedir hikmet Bize gönderdi Kur’ân’ı buyurup emr ü fermânı Bu teklîf-i muazzamdan nedir maksad nedir hikmet Resûller nev-be-nev geldi bu dünya ser-te-ser doldu Bu mahlûk-ı mükerremden nedir maksad nedir hikmet 5 Kuluna verdi isti‘dâd kılıp hem kābil-i irşâd Bu kitâb-ı muallimden nedir maksad nedir hikmet Bu mahlûkāt-ı âlemi abes halk etmedi Allah Bize târîf ü tâlîmden nedir maksad nedir hikmet Umûrda kābiliyyet kulda teklifden mukaddemdir Gör ey LUTFÎ bu tefhîmden nedir maksad nedir hikmet
|