|
|
||
|
|
||
|
BEN DERT İLE AH EDERİM
Ben dert ile ah ederim, Derdim bana derman imiş. İster idim hasret ile, Dost yanımda pinhan imiş.
Kanda idim fikrederim, Göğe bakıp şükrederim Dost benim gönlüm evinde, Tenim içinde can imiş.
Sanırdım kendim ayrıyım, Dost gayrıdır, ben gayrıyım. Beni bu hayale salan, Bu sıfat-ı insan imiş.
İnsan sıfatı kendi Hak, İnsandadır Hak, doğru bak. Bu insanın sıfatına, Cümle âlem hayran imiş.
Her kim o insanı bile, Hayvan ise insan ola. Cümle yaradılmış kula, İnsan dolu sultan imiş.
Tevhid imiş cümle âlem, Tevhidi bilendir Adem. Bu tevhidi inkar eden, Öz canına düşman imiş.
İnsan olan buldu Hakk’ı, Meclis onun, odur sâki. Hemen bu biçare Yunus, Aşk ile âşina imiş.
|
||
|
|
||
