|
|
||
|
|
||
|
BENİ MELAMET EYLEDİ
Beni melâmet eyledi, Bu ne acep sevda idi? Endişe yok gönlümde hem, Bu can eli anda indi.
Gönlüme o dolmuş idi, Canım onu bulmuş idi. Şehrine o konmuş idi, Maşuk bizim evde idi.
Bir nur yazı yaylar idik, İlm-i ledün söyler idik. Dostlarımız toylar idik, Kudret hanı anda indi.
Arşta idi seyranımız, Nurda idi sayvanımız. Onda bu bizim canımız, Mustafa canında idi.
Yoğ idi hem levh-ü kalem, Ne on sekiz bin bu âlem. O demde Havva vü Âdem, Ne ad-u ne sanda idi.
Geldik bu mülke bahane, Seyreyledik hoş şahane. Sefer kılarız uş yine, Vatanımız anda idi.
Hüseyin ve Mansur idi, Nagâh gördü o sûreti. Kendin Hakk'a ısmarladı, Bağdat'ta kavgada idi.
Yunus gel şimdi bu zaman, Dost yoluna terk eyle can. Tâ ki olasın câvidan, Çünkü evvel anda idi.
|
||
|
|
||
