|
Bu mektup, yine
Nakip Seyyid Şeyh Ferid’e yazılmıştır. Bidat sahiplerini ve zararlarını,
Ashab-ı kiramın büyüklüğünü bildirmektedir:
Allahü teâlâ,
insanların Seyyidi “aleyhisselâm” hürmeti için ecrinizi artırsın.
Kıymetinizi, derecenizi yükseltsin! İşlerinizi kolaylaştırsın! Kalbinizi
genişletsin! İnsana şükretmeyen kimse, Allahü teâlâya da şükretmez. Bunun
için biz fakirlerin, sizin ihsanlarınıza şükretmemiz lazımdır. Nasıl
şükretmeyelim ki, yüksek hocamızın dünyaya nur salmasına sebep siz idiniz.
Sizin arkanızdan bizlere de orada Hak teâlâyı istemek sırası nasip olmuştu.
Sonra, (Büyüklerin ölmesi ile büyük sanıldım) dedikleri gibi, sıra bu fakire
gelince; şarktan, garptan Hak aşıklarının bu fakirin “rahmetullahi teâlâ
aleyh” yanına üşüşmesi hep sizin yardımınız ile olmaktadır. Allahü teâlâ
size, bizim tarafımızdan sonsuz mükâfatlar, en iyi karşılıklar ihsan
buyursun! Farsça beyit tercümesi:
Vücudumun her kılı
dile gelse de,
Şükretmiş olamam
nimetlerine!
Allahü teâlâ mübarek
ceddiniz, peygamberlerin seyyidi “s.a.v.” hürmetine sizi dünyada ve
ahirette şanınıza yakışmayan şeylerden muhafaza buyursun! Amin. Mübarek
sohbetinizden uzak düştüm. Nasıl kimselerle konuştuğunuzu, kimlerin
yazılarını okuduğunuzu bilemiyorum. Resmî ve hususî görüştüklerinizin kimler
olabileceğini düşünemiyorum. Farsça beyit tercümesi:
Ciğerleri yakan bu
düşünce, uykumu kaçırdı her gün,
Ki kimin aguşuna
düştün, rüyada kimi gördün?
İyi biliniz ki,
bidat sahibi ile konuşmak, kâfirle arkadaşlık etmekten kat kat daha fenadır.
Yetmiş iki türlü bidat sahibi vardır. Bunların içinden en kötüsü,
Peygamberimizin “s.a.v” Ashabına düşmanlık edenlerdir.
Allahü teâlâ, Kur’an-ı Kerim’de bunlara kâfir diyor. Fetih suresinin son
ayetinde mealen,
(Senin Ashabına
kâfirlerin düşman olması için)
buyuruldu. Kur’an-ı Kerim’i ve İslamiyet’i bizlere bildiren Ashab-ı
kiramdır. Onlardan biri kötü olursa Kur’an-ı Kerim sağlam olmaz, İslamiyet’e
güven kalmaz. Kur’an-ı Kerim’i Osman “radıyallahü anh” topladı. Osman
“radıyallahü anh” için dil uzatılırsa Kur’an-ı Kerim’e dil uzatılmış olur.
Zındıkların böyle itikadlarından Allahü teâlâya sığınırız!
Ashab-ı kiram
arasındaki ayrılıklar, muharebeler nefislerine uyarak değildi. Onların
mübarek nefisleri, insanların en iyisinin “s.a.v”
sohbetinde bulunmakla, kalpleri cilalayan sözlerini dinlemekle tezkiye
bulmuş, emmârelikten kurtulmuştu. Nefislerinde İslamiyet’e uymayan istek
kalmamıştı. Şu kadar biliyoruz ki Emir “radıyallahü anh” haklı idi, O’na
karşı duranlar hata etti. Fakat bu hataları içtihatta yanılma idi. İçtihat
hatası fısk (günah) değildir. Hatta ayıplamaya bile izin yoktur. Çünkü
içtihatta hata edene de bir sevap vardır. Evet, nasipsiz Yezid, Ashab-ı
kiramdan değildi. Onun talihsizliğine karşı kim ne diyebilir ki; hiçbir
kâfirin yapmadığı işi o bedbaht kimse yapmıştır. Ehl-i sünnet âlimlerinden
bazısının ona lanete izin vermemesi, onun işini beğendikleri için değil,
belki "pişman olmuş, tövbe etmiştir" dedikleri içindir.
Meclis-i şerifinizde
kıymetli kitaplardan, kutb-i zaman Bendegi Mahdum Cihaniyan kitaplarından
her gün bir miktar okutulursa, Ashab-ı kiramın nasıl meth ve sena edildiği,
isimlerinin ne kadar edeple yazıldığı görülür. Böylece o din büyüklerine dil
uzatanlar mahcup olur, utanır. Bu kötü yolu tutmuş olan zındıklar bugünlerde
işi azıttı. Her memlekete yayılarak Ashab-ı kiramı “aleyhimürrıdvân”
kendileri gibi sanıp kötülüyorlar. Bunun için birkaç kelime yazdım ki
meclis-i şerifinizde böylelerine yer verilmesin!
Abdulkadir Akçiçek Tercümesi
|