Bir zahidin kıskanç bir
karısı, bir de huri gibi güzel bir halayığı vardı. Kadın, kıskançlığından
kocasını gözetir, halayıkla hiç yalnız bırakmazdı. Kadın, bir zaman onların
ikisini de gözetti, yalnız kalmalarına fırsat vermedi.
Nihayet Allah’ın kaza ve
kaderi gelip çattı. Koruyucu akıl, şaşırdı gitti. Allah hükmü, Allah takdiri
gelince akıl kim oluyor ki? Ay bile tutulur. Kadın, hamama gitmişti. Birden
aklına geldi hamam tasını evde unutmuştu. Kuş gibi hemencecik koş. Evden o gümüş
hamam tasını getir dedi.
Halayık bu sözü duyunca
efendisiyle buluşabileceğini düşünüp adeta canlandı. Efendi şimdi evde yalnızdır
deyip sevine, sevine hemen eve koştu. Halayık altı yıldır efendisini yalnız
bulmayı gözlüyordu, bu sevdadaydı. Adeta uçarak eve geldi. Efendiyi evde yalnız
buldu.
Şehvet, iki aşığı da öyle
bürümüştü, ikisinin de gözleri öyle karamıştı ki ihtiyatı akıllarına bile
getirmediler. Evin kapısını kapamadılar.
İkisi de neşeyle
kucaklaştılar, birleştiler. Adeta o anda iki can bir oldu. Bu sırada hamamda
kadının aklına geldi nasıl oldu da dedi, ben bu kızı eve yolladım? Adeta kendi
elimle ateşi pamuğun içine attım. Koçu koyuna saldım.
Başındaki kili hemen
yıkadı, cansız bir halde halayığın ardına düştü. Hem koşuyor, hem çarşafını
giyiyordu. O halayık can sevgisiyle koşmuştu, bu korkusundan koşuyordu. Aşk
nerede, korku nerede? Aralarında ne fark var?
Arif, her an padişahın
tahtına kadar ulaşır. Zahitse yürür,yürür bir ayda tam bir günlük yol alır.
Zahidin de şerefli bir günü yok değildir, vardır. Vardır ama onun günü, nereden
elli bin yıllık olacak.
İş erinin ömründe her
gün, bu cihan yıllarınca elli bin yıldır. Akıllar, bu sırra eremezler, kapı
dışında kalırlar. Bu sır, vehmin ödünü patlatırsa bırak patlatsın. Aşk
karşısında kıl kadar bile korku yoktur. Aşk mezhebinde herkes kurbandır. Aşk,
Allah sıfatıdır. Fakat korku, şehvete kapılmış kulun sıfatıdır.
Kuran’da “Onlar Allah’ı
severler” sözünü okudun ya, bu söz “Allah da onları sever” sözüne eştir. Şu
halde muhabbeti de Allah sıfatı bil, aşkı da. Azizim korku Allah sıfatı olamaz.
Allah sıfatı nerede, bir avuç toprağın sıfatı nerede? Sonradan yaratılanın
sıfatı nerede, o pak ve önü sonu olmayan Allah’ın sıfatı nerede?
Aşkın sıfatını söylemeye
koyulursam yüz kıyamet kopar da yine noksan kalır. Çünkü kıyametin kopacağı bir
zaman, bu dünyanın bir sonu vardır. Fakat Allah sıfatına son nerede? Aşkın beş
yüz kanadı vardır. Her kanadı, arştan yer altına kadar bütün kainatı kaplar.
Korkak zahit, ayağı ile
yürümeye çabalar. Aşılarsa şimşekten de hızlı uçarlar, yelden de! O korkaklar,
aşkın tozuna nereden ulaşacaklar? Aşk derdi, gökyüzünü döşeme edinir. Zahit bu
makama ulaşamaz. Meğer ki Allah ışığının inayeti gelip erişe de bu alemden ve bu
yürüyüşten kurtula.
Kendi kuşundan, düşünden,
dedikodusundan halas olsa da yüce doğan kuşu, padişaha yol bula. Bu dedikodu,
cebir ve ihtiyarıdır. Sevgilinin cezbesi, bu ikisinin ardından gelir. Hasılı o
kadın eve varıp kapıyı açtı. Kapının sesi kulaklarına gelince, halayıkcağız
perişan bir halde sıçradı, adam da namaza durdu.
Kadın halayıkcağızı
perişan, şaşkın ve somurtkan, kocasını da namaz da görünce bu halden şüphelendi.
Derhal kocasının eteğini kaldırdı. Bir de ne görsün? Aleti ve hayaları, meni
içinde. Aletinden arta kalan meni damlamada, baldırı dizi pislik içinde.
Başına vurdu da dedi ki:
A adi herif, namaz kılan adamın hayaları böyle mi olur? Şu alet, bu çeşit pislik
içinde bulunan but ve kasık, Allah’ı anmaya layık mıdır?
Sen de insaf et, zulümle,
kötülükle, küfür ve kinle dolu olan amel defteri sağ yandan verilmeye değer mi?
Kafire de bu gökyüzünü, şu halkı ve alemi kim yarattı? Diye sorsan., der ki:
Allah yarattı. Yaratmak, Allah’a layıktır. Fakat onun küfrü, bir hayli kötülüğü
ve sitemi, bu çeşit ikrarla bir araya gelir mi?
O kötü ve çirkin
hareketler, o noksan işler, bu çeşit bir ikrarla bir araya sığar mı? İşi,
ikrarını yalanlar. Bu suretle de o, korku azabına layık olur. Mahşer günü, her
gizli şey, meydana çıkar. Her suç, kendiliğinden insanı rezil eder. Elle ayak,
dile gelir. Allah huzurunda onun kötülüğüne şahadet eder. El ben şöyle çaldım
der, dudak ben şöyle sordum der. Ayak, ben şehvete koştum, ferç ben zina ettim
diye tanıklık eder.
Göz der ki: Ben harama
baktım. Kulak der ki: Ben kötü söz işittim. Derken sözleri baştan aşağıya yalan
olur, azası yalanını meydana çıkarır. Nitekim doğru düzen namazın da yalanı,
hayaların tanıklığı ile meydana çıktı.
Şu halde öyle hareket
etki o hareketin, dilsiz, dudaksız, tanıklığın, şahadet ederim demenin ta
kendisi olsun. Bütün beden, her uzuv, faydada şahadet ederim desin ey oğul.
kulun, efendisinin izini izlemesi, ben buyruğa tabiim, şu da benim efendimdir
demesidir. Ömür defterini kararttınsa önce yaptıklarına tövbe et.
Ömrün geçtiyse kökü bu
demdir, tez ömür ağacını tövbe suyuyla sula. Ömrünün köküne abıhayat dök de ömür
ağacın yeşersin. Bütün geçmiştekiler, bu tövbeyle iyileşir. Geçen yıldaki zehir,
bu yüzden şeker kesilir.
Allah, kötülüklerini iyiliğe çevirir. Geçmişteki bütün suçların ibadet olur. Hocam Nasuh tövbesine sarıl, canla başla buna çalış. Bu Nasuh tövbesini sana anlatayım, dinle. İnanmışsın ama yeniden inan.