1. Meh-i sâlik güzerân cüşiş-i seyl-âb gibi
Ömr-i Nûh olsa kalır vāde-i hvâb gibi
2. Sanma l-brîz eder kâse-i āmâl-i felek
Alsa verdikini kûze-i dûlâb gibi
3. Kalmaz âygıda olanlar dılı tolı meşreb
Devr eder elden ele câm-ı mey-i nāb gibi
4. Şâhid-i Ka'be-i maksûdu basîretle görür
Zenkinden pâk ise mir'ât-ı dilin āb gibi
5. Nûr-ı vahdetle eden kalbini yed-i rahman
Çāk eder sînesini kûşe-i mahrâb gibi
6. Şevkden rakse kalur zerre misâli cismim
Bezme kelse o perî-meh-i cihān-tāb gibi
7. Vasf-ı ruhsârda tarh eylesem gazel Hâzık
Açılur ġonçe-i ṭab'ım gül-i sîr-āb gibi
1. Seyahat eden (veya giden) ay, sel suyunun coşkunluğu gibi akıp gider;
Ömrün Nuh'un ömrü kadar uzun olsa bile bir rüya vaadi gibi kalır.
2. Feleğin emeller kâsesini dopdolu eder sanma;
(Çünkü felek) verdiğini dolap su kabı gibi geri alır.
3. Gönlü dolu, olgun meşrepli olanlar bir yerde kalmaz;
Saf şarap kadehi gibi elden ele devrederler.
4. Gönlün aynası zühtten su gibi berrak ve temiz olursa;
Maksut Kâbesi'nin şahidini basîret gözüyle görür.
5. Kalbini Rahman'ın eliyle (rahmetiyle) vahdet nuruyla dolduran kişi;
Mihrap köşesi gibi göğsünü (aşkla) yarıp çâk eder.
6. O dünyayı aydınlatan ay yüzlü güzel meclise gelse;
Cismim şevkten zerre misali raks etmeye başlar.
7. Ey Hâzık! Yanağın vasfında bir gazel yazacak olsam;
Tıpkı suya doymuş gül gibi tabiatımın goncası açılır.
١- مه سالك گذران جوشش سیل آب كبى
عمر نوح اولسه قالور وادۀ خواب كبى
٢-
صانمه لبریز ايدر کاسۀ آمال فلك
آلمسه ورديكنى كوزۀ دولاب كبى
٣-
قالماز آيقده اولانز دلى طولى مشرب
دور ايدر الدن الله جام مى ناب كبى
٤-
شاهد کعبۀ مقصودى بصرتله كورر
زنگدن پاک ايسه مرآت دلک آب كبى
٥-
نور وحدتله ايدن قلبنى ید رحمان
چاک ايدر سينه سنى گوشۀ محراب كبى
٦-
شوقدن رقصه قالور ذره مثالى جسمم
بزمه كلسه او پرى مهر جهانتاب كبى
٧-
وصف رخسارده طرح ايدل غزل ايتم حاذق
آچيلور غنچۀ طبعم گل سيراب كبى