Reftâr iderse serv-i ser-efrâz-ı kâm revânîdür

1. O muradına ermiş, başı yüce servi (sevgili) salınarak yürüse, bu bir ruhtur (can verir);
(Bu güzellik karşısında) gonca kadehi, erguvan çiçeğinin kıvrımıdır.

2. Yanağında ve dudağında o siyah ben;
Sanki ateşin ortasında, sıcak bir hamamdaki Multan şehrinden (gelmiş bir zencidir).

3. Boyu ve saçları, hem dik başlılığın hem de gönül çekiciliğin işaretidir;
Sanırım ki o, Kaşan (İran'da bir şehir) şehrinin saf sakisidir.

4. O işveli güzelin saçlarının ucunda papaz kuşağı bağlıdır;
O işvekar güzel, sanki Fena (yokluk) çölünün bir Mecusi çocuğudur.

5. Acaba aşk rüzgârı, onun yolunun toprağından (bana) bir parça sürükleyip verir mi?
(Bu toprak) çocuğa da, yaşlı Isfahan pirine de (şifa olur).

6. Yan bakışının okunun ucu, bir dili (gönlü) kılıçtan geçirdi;
(Bu öyle bir güçtür ki) gözün hasta yatağında esir iken bile pehlivanlıktır.

7. Tabağı (kaderi) mum gibi olsa da, ben yanmaktan kurtulsam da;
Kederin demir kalesinin de başı dumanlıdır (kurtuluş zordur).

8. Öyle bir tüfek atıcısına esir oldum ki o henüz,
Kundakta yatan bir bebekken bile şanıyla nam salmıştır.

9. Alev dilli mumun mecliste sözü geçmedi (sönüp gitti);
Hâzık'ın misali gibi, her ne kadar ateşli bir dili olsa da.