MÜZEKKİ'N NÜFUS

[Nefisleri Temizleyen]

(Düzenleyen: Dr. Necati Aksu)

O zaman ki, Âdem peygamber aleyhisselâm, topraktan altını çıkarıp sikke yapınca şeytan derhal eline aldı ve dedi ki:

Seni sevenler, benim kulumdur.

Altın ve gümüşü seven hırslı fakirlerde, cimri zenginler hükmündedir. Bahis edilen fazilet fakirlere mahsus olup, fakirliğe razı olanlaradır. Fakirim veya dervişim diye kapılarda şikâyet etmeyenlere, beylerden ve ululardan bir şey ummayanlara, yalnız Allahu Teâlâ’dan umanlara mahsustur. Onlar Tıpkı, ashab-ı sûffa gibidirler, onlar fakirliği ve muhtaçlığı sevmişlerdir. Ashab-ı sûffanın, İşleri gece ve gündüz Allahu Teâlâ’ya ibadet ve tâ'at idi, ticaret ve kazançla uğraşmazlardı, hiçbir alışverişte bulunmazlardı, Medine-i Münevvere de mücavir olup dilsiz gibi otururlardı. Ne kavim ve kabile ne de oğul kız gibi dertleri olmamış hepsinden el çekmişler, ümitlerini kesmişler, Mescid-i Kuba'da geceleri sabahlara kadar Kur'an okurlardı, zikrullah ile meşgul olurlardı. Resûl-ü zişân gazaya gidince, birlikte giderlerdi. Bir gün, Aleyhissalâtü vesselâm efendimiz, bunların üzerine geldi ve gördü ki, bunların hepsi sabır içinde kanaati ihtiyar etmişler, benizleri sarı, tenleri arık ve lâkin gönülleri sevinç ve sürur doluydu.

Bunu görünce, efendimiz saadetle şöyle buyurdular:

– Ey ashab-ı sûffa! Sizlere müjdeler olsun. Ümmetimden hangi kişi bu halde olursa, cennette benim refikim olacaktır.

Rivayet olunur ki; Cebrail ve Mikâil aleyhimüsselâm bahse girmişlerdi. Cebrail aleyhisselâm:

– Hak Teâlâ hazretlerinin katında; sabırlı fakir, şükreden zenginden sevgilidir, diyordu.

Mikâil aleyhisselâm ise:

– Hayır, Allahu Teâlâ hazretlerinin katında şükreden zengin, sabreden fakirden sevgilidir, diyordu.

Hitab-ı izzet geldi:

– Varın, arş-ı Rahmanda kubbe-i sahranın altındaki nura sorun, o size cevabını versin, buyuruldu. Vardılar, o nura sordular. O nur bunlara cevap verip dedi ki:

–Sabreden fakir, şükreden zenginden efdaldir.

Zira, Hz. Muhammed Mustafa sallallahu aleyhi ve sellem, fakirliği ihtiyar etti. Süleyman peygamber aleyhisselâm, şükreden zenginlerden idi, Cebrail ve Mikâil aleyhimüsselâm tekrar sordular:

– Sen kimsin? Adın nedir?

O nûr cevap verdi:

– Ben, o nûrum ki, Nu'mân bin Sâbit benden yaratıldı.  (Yani, imam-ı Â'zam Ebû-Hanife-i Kûfî rahmetullahi aleyh)  Böyle olduğuna göre, fakirlik –hâşâ– horluk değildir.

Ne zaman ki, fakir hakka niyaz ederek: (Yâ ilâhi! Hacetimi sen ver.) dese, fakirin yalnız bu münâcatı; zenginlerin yüz bin akçe sadaka vermesinden üstündür.

Musa aleyhisselâm, Hak Teâlâ’ya niyazda bulundu:

– Yâ ilâhi! Ben garibim. İlâhi! Ben hastayım. İlâhi Fakirim diye yalvarır.

Hak Teâlâ hazretleri buyurdu:

– Benim Mevlâsı olduğum fakir midir? Benim tabibi olduğum hasta mıdır? Benim yanında olduğum garip midir? Yâ Musa! Ben, o kulumu severim ki, elinde bir şeyi olmadığı zaman, tıpkı anasından ekmek isteyen çocuk gibi hacetini benden ister. Yâ Musa! Sen de yemeğinin tuzunu ve nalınının tasmasını benden dile ki, bu bana hoş gelir.

Allahu azim-üş-şân, Habib-i Kibriyâ efendimize buyurdu:

– Habibim Ahmed Resulüm yâ Muhammed! Senin için, Mekke derelerini kızıl altınla doldurayım nereye gidersen, yanın sıra yürüsün ve hacetin oldukça al harca.

Server-i Enbiyâ efendimiz niyazda bulundu:

Bir gün tok ve bir gün aç olayım. Doyunca, sana şükredeyim. Acıkınca, sana yalvarıp yakarayım.

Fakirlik, Hak Teâlâ katında sevgili olduğu için, o iki cihan fahri, fakirliği ihtiyar etti, zenginlik istemedi.

İblis, bir gün Süleyman aleyhisselâmın huzuruna bir ihtiyar adam şeklinde gelir. Süleyman aleyhisselâm, İblise sorar:

– Ey şeytan, İsa peygamber ümmetine ne yapacaksın der.

Şeytan cevap verdi:

– Onları, Allâh’ tan ayrı bir Allah’a davet ederim ki, onu Allâh sanırlar, putlar ve sanemler düzerler ve ona Allâh diye taparlar (Ne’ûzü billahi Teâlâ).

Süleyman peygamber, tekrar sordu:

– Muhammed ümmetine ne etsen gerektir?

Şeytan, bu soruyu da şöyle cevaplandırdı:

– Onları da altın ve gümüş ile öyle aldıracağım ki, Lâ ilâhe illallah demekten çok altın ve gümüşü seveceklerdir, lâ ilâhe illallah demeyi terk edeceklerdir, altın ve gümüş toplamakla meşgul olacaklardır.

Demek oluyor ki, altın ve gümüş toplamakla meşgul olup, gönül verenler şeytana uymuş olurlar. Resûl-ü ekrem sallallahu aleyhi ve sellem efendimiz, daima bu duayı ederdi.

“Allahım Her kim beni severse, ona iffet ve kanaat ihsan buyur. Her kim, bana düşmanlık ederse, onun malını ve evladını çoğalt.”

İbn-i Abbas radıyallahu anhtan rivayet olunan bir Hadis-i şerife göre:

“Bütün ümmetlerin bir fitnesi vardır. Benim ümmetimin fitnesi de maldır, buyrulmuştur.”

Kaç defadır tekrar ediyoruz: Fakirler, Allahu Teâlâ’nın kullarıdırlar. Zenginler, şeytanın kullarıdırlar. Zenginler, dünyayı diledikleri gibi kullandıklarını sanırlar ama mânada baksan dünya bunların arkalarına binmiştir ve onları günden güne cehennem yoluna sürmektedir.

Sabırlı fakirlere, Allahu Teâlâ üç haslet verir. Zenginler, salih dahi olsalar, onlara bu hasletler verilmez:

Birisi budur ki, her fakire cennette kızıl yakuttan bir köşk ihsan buyurur, öyle yüksektir ki, cennet ehli onları gökteki yıldızlar gibi görür ve sorarlar:

– Bu köşkler kimlerindir? Cevap gelir ki:

– Bu köşklerin sahipleri fakirlerdir. Sizler, onların zevklerine ve sefalarına eremezsiniz. Nitekim, onlar da dünyada sizin fâni zevk ve sefalarınıza erememişlerdir.

Sizler, bu köşkleri ancak uzaktan görebilirsiniz. Nitekim, siz dünyada onların hallerini bilmediniz, hatta dünyada iken onlardan kaçardınız, denir.

Birisi de budur ki, fakirler cennete zenginlerden 500 yıl birisi de budur ki, fakirler bir kere ihlâs ile:

"Sübhanallahi vel-hamdü lillahi ve lâ ilahe illallahu vallahu ekber"