MÜZEKKİ'N NÜFUS
[Nefisleri Temizleyen]
(Düzenleyen: Dr. Necati Aksu)
45- CENNET NİMETLERİ
Ey miskin âdemoğlu:
Şu korkulardan hiç korkmaz mısın? Şu nimetlere hiç özenmez inisin? Hak Teâlâ, her mümine cennette inciden birer saray verir. O sarayın, otuz kapısı bulunur. Her kapının birbirlerinden uzaklığı, 30 günlük yol kadar olur. Her kapısında otuz melek kapıcı bulunur. Her sarayın içinde, yetmiş bin köşk bulunur ve bir köşkün rengi, diğer köşkte bulunmaz. Güzellikte ve yücelikte, birbirinden üstün olur; O köşklerin içinde ırmaklar, çeşmeler, havuzlar, şadırvanlar akar. Kiminden süt, kiminden bal, kiminden şarap akar. Hak Teâlâ, Kur'anda bunları bir bir över ve buyurur:
“Allah’a karşı gelmekten sakınanlara söz verilen cennetin durumu şöyledir: Orada bozulmayan su ırmakları, tadı değişmeyen süt ırmakları, içenlere zevk veren şarap ırmakları ve süzme bal ırmakları vardır. Orada onlar için meyvelerin her çeşidi vardır. Rablerinden de bağışlama vardır. Bu cennetliklerin durumu, ateşte temelli kalacak olan ve bağırsaklarını parça parça edecek kaynar su içirilen kimselerin durumu gibi olur mu?” Muhammed sûresi: 15
Orada akan sular, sütten ak ve şekerden tatlıdır, kardan da soğuktur. O köşklerin içleri huri ve gılmanlarla doludur. Her birisinin yüzü ayın on dördüne benzer. Eğer, o hurilerden birisi serçe parmağını bu dünyaya göstermiş olsaydı, bütün hevâ-perestler ona: (Bu Tanrı’dır.) diye taparlardı. Güzellikleri, ayın ve güneşin nurunu bastırırdı. O hurilerin ağızlarından bir damla dünya denizlerine akmış olsaydı, bütün denizler şeker şerbetinden tatlı olurlardı. O hurilerin güzellikleri hiçbir zaman geçmez, onlar hiçbir zaman kocamazlar, belki günden güne daha güzel olurlar. Erlerinden gayrı hiç kimsenin de yüzüne bakmazlar. O huriler, öyle naziktirler ki, erleri kendi yüzlerini, onların yüzlerinde görürler.
Resûl-ü ekrem sallallahu aleyhi ve sellem efendimiz buyururlar ki:
– Hak Teâlâ hazretleri; cennet içinde, cennet ehlinden en aşağı mümine, böyle beş yüz huri ihsan buyurur.
Eğer, bunlara neden HUR-Î-AYN denildiği sorulacak olursa, cevap budur ki, bunlar kara gözlü ve ak yüzlü olduklarından HUR-Î-AYN denilmiştir. Bunların, tenlerinde hiç kılları yoktur. Gövdeleri gayet ak ve nurludur. Kaşları, gözleri, kirpikleri ve saçları karadır. Vücutlarının geri kalan yeri bir ak nurdur. Erlerinin karşısında, yetmiş türlü elbise giyerler. Her saatte yetmiş türlü elbise ile donanırlar ve dolanırlar. Bir giydiklerini, bir daha giymezler. Gövdelerine bakınca, kemikleri ve kemiklerinin içinde ilikleri görünür. Dudaklarının tadı, şekerden de tatlıdır. Dudaklarının kırmızılığı, gül yaprağına benzer ve kokuları misk ve anberden de nazik kokar. Huriler, ne kadar çok olurlarsa da birbirlerini kıskanmaz ve hased etmezler.
Bunlardan gayrı çengi huriler dahi verse gerektir ki, bunların seslerini duyanlar hayran olurlar. Söylediğim bu vasıflar, cennetin zerresinin zerresi bile değildir.
Ey mü'minler:
İnşa’allahu Teâlâ siz varır ve bunları gözlerinizle görürsünüz.
Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem efendimizden sordular:
– Yâ Resûlallah! Cennette semâ' olur mu?
Aleyhissalâtü vesselam efendimiz saadetle buyurdular:
– Bir ırmak vardır. O ırmağın kenarı kızlar, oğlanlar ve hurilerle doludur. Onların güzelliklerini hiç kimse tarif edemez. Bunların hepsi çalgıcıdırlar. Cennet içinde, bunlardan güzel sesli yoktur.
Ebû-Derdâ radıyallahu anh hazretlerine ravi sordu:
– Bunlar, çalıp söyledikleri vakit ne derler?
Ebû-Derdâ cevap verdi: ...
– Tesbih ederler, tahmid ederler ve Hak tealâyı tevhid ve temcid ederler.
Fahr-i kâinat aleyhi ve âlini efdal-tit-tahiyyat efendimiz buyurdular ki:
– Hak Teâlâ, cennet içinde kırmızı yakuttan yetmiş bin şehir yaratmıştır. Her şehirde, yetmiş bin ev yaratmıştır her biri ak incidendir. Her evin içinde, yeşil cevherden yetmiş bin taht yaratmıştır. Her tahtın üzerinde, ak nurdan bir huri kızı yaratmıştır. O hurinin yetmiş bin zülfü vardır ve her zülfüne kızıl yakut ile ak inci dizilmiştir. Sağ yanağına EBÜ-BEKÎR- İS-SIDDIYK (Radıyallahu anh) ismi yazılmıştır. Sol yanağına ÖMER-ÜL-FARUK (Radıyallahu anh) ismi yazılmıştır. Alnına OSMAN-I-ZİNNUREYN (Radıyallahu anh) ismi yazılmıştır. Çenesine ALiYYEL-MÜRTEZA (Radıyallahu anh) ismi yazılmıştır. Dudaklarının kenarına BISMÎLLAH-ÎR-RAHMAN-İR-RAHİYM yazılmıştır. Ay içindeki yıldızlar gibi, bu yazılar pırıl pırıl parıldarlar.
Resûl-ü ekrem sallallahu aleyhi ve sellem efendimiz, bunları tarif ederlerken sordular:
– Acaba bunlar kimlerin ola?
Efendimiz saadetle buyurdular:
– Bunlar, beş vakit namazı, abdest alıp daima cemaatle, imamla kılanlarındır.
Efendimizden tekrar sordular:
– Yâ Resûlallah! Bu hurileri, neyden yaratıldı?
Efendimiz saadetle cevap verdiler:
– Üç şeyden halk etti: Aşağı taraflarını miskten, orta taraflarını anberden ve yukarı taraflarını ak kâfurdan mü'minler için yarattı. Bu hurilerin saçları, kaşları, gözleri ve kirpikleri kara nurdan ve diğer azaları da ak nurdandır. Cennet ehlinin en aşağısındakine, en az verdiği zaman Hak te-âlâ bin köle verir ki, o kölelerin tenleri ak inciden dahi ak ve berrak olur. Birisinin hüneri, diğerinde bulunmaz. İki saf olup, o mü’ minin karşısında dururlar.
Ey aziz.
Cehennem ehlinin, kabirlerinden doğrulup kalktıkları vakit, her birinin suratlarının başka türlü surata değiştirildiğini söylemiştik. Cennet ehli ise, İsrafil aleyhisselâmın sûrunu işitince, uykudan uyanır gibi uyanırlar ki, melekler ellerinde altından taçlar ve ipekten hülleler baş uçlarında onları beklemektedir. Buraklarını da hazırlamışlardır. Eğerleri nurdan ve yeleleri misk ve anberden dir. Melekler derler ki:
– Ey mü'minler! Geliniz ki, bugün mahşer günüdür işte taçlarınız, işte hülleleriniz ve işte binekleriniz olan Buraklarınız. Bunları giyinin, başınıza taçlarınızı takın, Buraklarınıza binin ve huzur-u ilâhiye varın. Bugün Allahu Teâlâ kadı olmuştur. Hz. Muhammed Mustafa sallallahu aleyhi ve sellem, şefaatçi olmuştur. Allahu Teâlâ’nın adalet terazisi kurulmuştur. Cennet sağ yana ve cehennem sol yana konulmuştur. Sırat köprüsü, cehennemin üstüne gerilmiştir. Hz. Muhammed Mustafa sallallahu aleyhi ve sellem, alemini mahşer yerine dikmiştir. Mü'minler, o alemin altında toplanın, derler ve kabirlerinden kalkan müminleri buraklara bindirir ve yola koyulurlar. Mü'minlerin ardlarında, önlerinde, sağlarında ve sollarında binlerce melekler tekbir ve salâvat ile yürür ve onları mahşer yerine götürürler. Mahşer yerinde toplananlar, bunların gelişlerini görür ve birbirlerine sorarlar:
Bunlar kimlerdir?
Melekler cevap verirler:
– Bunlar, Hz. Muhammed aleyhisselâmın salih mü'min kavmidir. Bunlar, hayatlarında Allahu Teâlâ’m emirlerini sıkı sıkı tutmuş ve yasaklarından sakınmışlar dır. Dünyada iken bütün çalışmaları ve istekleri, Mevlâlarını kendilerinden hoşnut ve razı etmekti. Gece ve gündüz bunu sağlamaya çalışırlardı. Şimdi, işte gördüğünüz gibi Allahu azim-üş-şân kendilerinden hoşnut ve razı oldu ve bunlara bu ululuğu ve izzeti verdi. Daha büyük ululukları ve izzetleri cennettedir, derler.
Bunlar, mahşer yerinde sağ tarafta Nebilerin ve Hak velilerinin bulundukları mahalde durdurulurlar. Amelleri teraziye götürülür ve tartılır. Bir kere LA ÎLÂHE İLLALLAH demeleri bütün günahlarının bağışlanmasına sebep olur.
Ey kardeş:
İyi bil ki, onlar senin ve benim gibi gafletle LÂ İLAHE İLLALLAH demezlerdi ki, bu rütbeleri bulmasınlar. Bunların terazileri ağır gelince, Hak Teâlâ cennete götürülmelerini irade buyurur. Gelir, sırattan da geçirilirler ve cennetteki makamlarına götürülürler.
O zaman ki, bunlar sıratın üzerine ayak basınca, cehennem seslenir:
– Tez geçin ey mü’minler. Nurlarınız ateşimi söndürür. Bunlar da sıratı yıldırım gibi geçer ve cennetteki saraylarına varır ve yerleşirler.
Bunlardan da ileri âşıklar ve Allâh dostları vardır ki, onlar kıyamet koptuğunu dahi bilmezler. Sûri hesap, azap ve ceza görmezler, İsrafil aleyhisselâm sûrunu üfleyince, kabirlerinden kalkarlar, yeşil kanatlı atlara binerler, kuş gibi uçarlar ve cennete varırlar. Mahşer yerine dahi uğramazlar. Melekler, yeşil atlı bir bölük kavmin, kuşlar gibi uçarak cennet yoluna girdiklerini, hesaba ve sırata hiç uğramadıklarını görerek sorarlar:
– Nereye gidiyorsunuz?
– Cennete!
– Dönün geriye ve mahşer yerine varın ki, sûri hesap vermek gerekir.
– Ne verdiniz bize ki, bizden hesap sorarsınız. Dünyada, neye mâlik olduysak, hepsini dost yoluna geri verdik. Dünyaya çıplak geldik ve dünyadan çıplak olarak çıktık. Sonumuza buçuk yol kalmadı.
– Kimsiniz? Hangi kavimdensiniz ki, böyle gidersiniz?
– Biz, Hz. Muhammed Mustafa sallallahu Teâlâ aleyhi ve sellem ümmetindeniz. Şu bindiğimiz atlar, cennetten geldiler, işte bizi alıp cennete götürüyorlar.
Bu zevat ile melekler arasında bu konuşmalar olurken hitab-ı izzet gelir:
– Bırakın onları ki, dünyada benden gayrı hiçbir şeyle meşgul olmadılar.
Bu emr-i sübhani üzerine melekler:
– Varın gidin, cennet sizindir ve cennette didâr sizindir, derler.
Muhaddisler buyurmuşlardır ki, cennet sekizdir. Hepsinden âlâsı CENNET-İ ADN'dır. Oraya, herkes giremez, yalnız üç tâife girer:
Peygamberler, Veliler ve Şehitlerle Sıddıklar.
Bu Adn cennetinde bir ak dağ vardır, kâfurdandır. Hak Teâlâ, cennet ehli müzminlere orada tecelli eder. Yarın, bütün ehl-i-imân ki, ehl-i cennettir, orada toplan salar gerektir ve Hak Teâlâ’nın Cemâlini görseler gerektir.
Bu mü'minler ve bu âşıklar, cennetlerindeki makamlarına vararak iyş-ü işrete (yemeye, içmeye) başladıktan sonra, Hak Teâlâ fazl-u kereminden bunların her birisine otuz melek ile selâm gönderir, teselli eder ve tâ'zim için ellerine birer nurdan nâme verilir;
Nâmede “ölümsüz, zevalsiz, ebedî hayat ile diri sultan’a.” ibaresi yazılıdır. Bu otuz melek, her mümini makamlarında izzet ve hürmetle ziyaret eder ve bu nâmeleri kendilerine takdim ederler.
Şimdi, ey nefse zebun olmuş zavallı! Ey şeytana esir olmuş biçare! Ey dünyanın beş on günlük fâni zevk ve lezzetlerine aldanarak, o ebedî saadetlerden ve hoşluklardan mahrum kalmış akılsız! Senin misalin şu ite benzer ki, Daha önce başka köpekler tarafından kemirilmiş irice bir kemiği, ağzına almış kemirmeye çalışır ve kimseyi bu kemiğe yaklaştırmazsın evet, sen de bu dünya kemiğini öyle kemirir ve sanırsın ki, senden önce kimseye verilmemiştir, yalnız sana verilmiştir ve hep sende kalacaktır. Oysa, o dünya kemiği senden önce gelip geçenlerden arta kalmıştır. Sen ise, o kemiği ağzına aldın ve öyle sevdin ve beğendin ki, Hak Teâlâ’yı dahi unuttun.
Ey gafil:
Bir gün Azrail aleyhisselâm gelir, ansızın ensene öyle bir sille vurur ki, o kemirdiğin kemik ağzından fırlar, gider. Alırlar o kemiği ve bir başkasına verirler. Sen bakakalırsın.
Seni de bir karanlık çukura bırakır ve giderler. Orada, amellerin le baş başa yalnız kalırsın, öyle ise, Azrail aleyhisselamın sillesi ensene inmeden, kemik kendiliğinden ağzından fırlamadan, o murdar kemiği kendin bırak, var git tâ’atle meşgul ol. Halka musibet gelince, sana düğün bayram olsun.
Hak Teâlâ, bu izzet ve ikramlardan sonra cennet ehline buyurur:
– Ey mü'minler! Ben, sizlerden razı oldum. Sizler de benden razı oldunuz mu?
Nitekim, Ebû-Said radıyallahu anh, Resûl-ü ekrem sallallahu aleyhi ve sellem efendimizden rivayet eder;
Bu Hadis-i şerifin meal-i münifi şöyledir:
Hak Teâlâ, cennet ehline razı olduğuna bildirir ve zât-ı uluhiyetinden razı olup olmadıklarını sorar. Cennet ehli cevap verirler:
– Ey Rabbimiz! Bize ne oldu ki. Zât-ı ehadiyyetden razı olmayalım. Yâ Rab!
Doğrusu, halktan kimseye vermediğin şeyleri bize ihsan ve in'am buyurdun.
Hak Teâlâ buyurur:
– Sizlere bunlardan daha güzelini ve daha âlâsını da vereyim mi?
Cennet ehli cevap verirler:
– Yâ Rab! Hangi şey bundan daha güzel ve daha âlâ olabilir?
Hak Teâlâ buyurur:
– Sizin üzerinize rızamı indireceğim ve artık ebede kadar onu üzerinizden eksik etmeyeceğim.
Bu tâ'zimler neden dolayıdır bilir misin? Onlar Allâhu Teâlâ’ya tabi olmuşlardır. Demek ki, bir kimse Hak Teâlâ’ya tabi olur, Resulüne uyar ve velisini severse, Hak Teâlâ’nın rahmetine lâyık olur.
Cehennem ehline de türlü türlü azaplar yapılmasının sebebi, Allahu Teâlâ’ya âsi olmuşlar, emirlerine karşı gelmişler, Resulüne uymamış ve velilerini inkâr etmişlerdir.