MÜZEKKİ'N NÜFUS
[Nefisleri Temizleyen]
(Düzenleyen: Dr. Necati Aksu)
15- DÜNYA MALI
Eğer, dünya nedir diye sorulacak olursa, cevap odur ki, bu dünyanın malıdır. Onun için, Hak tealâ dünya metaını bu âyette beyan edip buyurdu ki:
“İnsanlara kadınlar, oğullar, yığın yığın biriktirilmiş altın ve gümüş, salma ve güzel atlar, deve, sığır, koyun, keçi gibi hayvanlar, ekinler kabilinden şehevat sevgisi bezendi. Fakat, bunlar dünya hayatının geçici meta'ıdır. Nihayet, varılacak yerin bütün güzelliği Allahu tealâ yanındadır.” Âli İmran sûresi: 14
Demek ki, dünya malı bunlardır. Allah azze ve celle hazretleri bunları birer birer beyan buyurduktan sonra:
“Ey iman edenler! Mallarınız ve evlâtlarınız sizi, Allah’ı anmaktan alıkoymasın. Kim böyle yaparsa, işte onlar hüsrana uğrayanlardır.” Münâfikun sûresi: 9
Resûl-ü ekrem sallallahu aleyhi ve sellem efendimiz de:
“Mal ve şeref sevgisi, suyun baklayı yetiştirdiği gibi, nifakı besler ve yetiştirir.” buyurmuşlardır.
Bu âyet-i kerimeler ve Hadis-i şerifler ile Ashab-ı Resul aleyhisselâm sözlerinden ve meşayih menkıbelerinden muhakkak olarak anlaşılmaktadır ki, dünyayı sevmekte ve dünya malı edinmekte hayır yoktur. Zira, bu dünyanın özelliği odur ki, kim dünya ile meşgul olursa, ölümü unutur, ölümü uzak sanır yani TUL-Î-EMEL sahibi olur ve gönlü kararır.
Gönlü kararan kişi de Allah’ı bırakır, hatta unutur.
Ey Aziz:
Allah’ı unutur demem sana acayip gelmesin. Hiç Allâh unutulur mu diye hayret etme! Allah’ı dil ile anmak onu dil ile zikretmek kolaydır. Allah’ı anmak; her türlü kötülüğü yapıp, gaflet içinde Allah’ı anmak zikir değildir. Bilakis, onun buyurduklarına tamamen uymak ve cânı gönülden Allah’ı anmak, zikretmek esastır; yoksa, YA ALLAH demesi kolay olur her dile.
Bunun için Hak Teâlâ buyurur:
– Ya kulum! Sen, Allahu Teâlâ’yı unutursan, Allahu tealâ da seni unutur. Nitekim:
“Onlar, Allahu tealâyı unuttular. Allahu' tealâ da onları unuttu.” Tevbe sûresi: 67 buyurulmuştur.
Gerçi, Allahu tealâ unutmaktan münezzehtir. Allah’ın unutması nasıl olur, inşâ'allahu tealâ bu husus aşağıda bildirilecektir, oradan öğrenirsin. Şimdi dünyayı ve dünya malını anlatıyoruz, onu tamamlayalım. Mal, kişiye ölümü unutturur, demiştik. İşte, sana delilini veriyorum, anlayabildiğin kadar anla!
HİKÂYE
Bir kişi, Fahr-i kâ'inat aleyhi efdal-üt-tahiyyat efendimize geldi ve:
– Yâ Resûlallah! Benim gönlüm hiç ölümü anmaz arz etsem de kabul etmez dedi.
Efendimiz saadetle buyurdular:
– Malın var mıdır?
– Evet, çok malım vardır yâ Resûlallah!
– Git şimdi, o mallarını kendinden önce ahirete gönder. Çünkü, sana ölümü unutturan, hep o mallarının şerridir. Eğer, Hak tealâ yoluna vermezsen, sonra hasrete düşersin.
O kimse, Resûl-ü zişânın bu öğüdü üzerine bütün mallarını fakirlere dağıttı, Hak yoluna onlardan fariğ oldu.
Sual – Bu malın hepsi yaramaz mıdır? Yoksa, iyisi ve hayırlısı da var mıdır?
Cevap – Mal iki türlüdür: Salih mal ve fâsık mal.
Fâsık mal, şerli maldır. Salih mal, hayırlı maldır. Meselâ; hayırlı mal, İbrahim, peygamber aleyhisselâmın malıdır ki, onunla Kâbe’yi yaptı, konuksuz ekmek yemedi. Ne zaman önüne yemek getirilse, konuk gelmesini bekler, biraz ertelerdi. Eğer, konuk gelmezse kalkar bir mil kadar yürür konuk arardı. Bulamazsa, biraz oturup yine kalkardı, etrafı araştırırdı. Tâ ki konuk buluncaya kadar yemek yemezdi.
HİKÂYE
Bir gün, İbrahim aleyhisselâmın kapısına bir derviş geldi, Allah rızası için sadaka istedi. İbrahim aleyhisselâm, ona bir şeyler verdi. Derviş, bir komşusunun kapısına gitti. Halilullah düşündü:
– Eğer, o tarafa da kapım olsaydı, bu derviş oraya da gelirdi, dedi ve o tarafa da bir kapı açtı, ki Allah adıyla birisi gelir bir şey isterse, o taraftan da verebilsin.
Ey Aziz:
Senin evin dört köşedir, bir kapısı vardır. Ona da kapıcıları koyarsın ki, kimse gelip seni rahatsız etmesin. Ey biçare! Aklını başına al, bugün fırsat elde iken vermek gerekir. Kendinden önce ahirete bir şeyler göndermek gerekir. Yoksa, sen gidince bu malın alınır ve hiç sevmediğin birisine verilir. Son pişmanlık fayda vermez.
Resûlallah efendimiz şöyle buyurmuştur:
“Salih insanlar için helalden kazanılmış mal ne iyidir.”
Yani, ne güzel maldır o mal ki, sahibi salih kişidir, demektir. Bundan da anlaşılıyor ki, mal hayırlı değildir, ancak hayra sarf edilen mal hayırlıdır. Şerre harcanan mal da şerlidir, ki sahibini cehenneme iletir. Sözün kısası; şöhretlere, oyunlara, sabaş denilen yerlere, rüşvetlere, şehvetlere verilen ve fakirlerden esirgenen mal şerli maldır. Sahibini cehenneme götüren mallar bunlardır. Mal ona denir ki, sahibini cennete iletir.
Ey Aziz: Bu mal, bir merdivene benzer. İnsan vardır, o merdivenle kuyuya iner. İnsan vardır, aynı merdivenle köşklere çıkar. Onun için, malı hayırlı yerlere sarf etmelidir. Mescitler, köprüler yaptırmalı, açları doyurmak, çıplakları giydirmek, borçluları borçlarından kurtarmalıdır. Mal böyle yapanları ahirette yüce mertebelere ve âli makamlara eriştirir ama fakirlerden esirgenir, ödünç ve dileğe verilmezse aşağıya, cehennem derelerinden bir dereye eriştirir. Ne'ûzü billâhi tealâ.