MÜZEKKİ'N NÜFUS

[Nefisleri Temizleyen]

(Düzenleyen: Dr. Necati Aksu)

12- DÜNYA NASIL TERK EDİLİR?

Şimdi, Önce dünya nasıl terkedilir ve dünyanın terki nasıl olur onu anlatalım:

Fahr-i âlem sallallahu aleyhi ve sellem efendimiz hazretleri buyurmuşlardır ki: 

“Ed-dünya Mezra'at-ül-âhireti (Dünya, âhiretin tarlasıdır.)”

Mu’ az bin Cebel radıyallahu anh, bu Hadis-i şerifi yorumlarken:

– Bu dünya, insan oğullarının tarlasıdır. Azrail aleyhisselâm biçicisidir, mezarlar desteleridir, kıyamet harman yeridir, cennet ve cehennem ambarlarıdır. Cennet ehlini cennete, cehennem ehlini de cehenneme bırakırlar. Nitekim Hak Teâlâ buyurur:

“Onlardan bir kısmı (Muvahhid ve muti olanlar) cennette ve bir kısmı (kâfirler) cehennemdedirler.”  Şûra sûresi: 7

Bu dünya bir ekinlik, Azrail aleyhisselâm da biçici olduğuna göre, ekin de senin vücudundur. O halde, neden mağrur olup gafil olursun? Bu mağrurlukla kendini koyup salıverdin. Bir gün Azrail aleyhisselâm ölüm orağını alır, gelir seni de biçer, bırakır gider. Seni iletirler, o desteleri döğdükleri yerde bir çukura bırakırlar, amelinle kalırsın.

Şimdi ey azizim:

Bu hal başına gelmeden, bunun hazırlığını görüp, o günler için tedbirli ve tedarikli olman gerek. İbn-i Abbas radıyallahu anh buyurur ki:

– Yarın, kıyamet gününde Hak Teâlâ dünyayı bir kadın şeklinde getirmelerini emreder. Gayet çirkin suratlı, saçları ağarmış ve karmakarışık, gök gözlü, dişleri sararmış, boğazı hırıldar, ağzından irinler akar ve gayet pis kokar. Yüzüne bakanlar, korkarlar ve iğrenirler. Acayip bir şeydir ki, ehl-i dünya onun hakikatini ancak o zaman görebilirler. Fakat, dünyada iken bilmediklerinden onun ardınca can verirler. Evliya ise, onun bu hakikatini görüp bildiklerinden ondan kaçarlar. Gözünü kaydırmaz, ona hiç gönül gözüyle bakmaz ve itibar etmezler ve pis kokularını duyarlar, onunla sohbet etmezler.

Eğer, Ehlullah’a dünyayı verince neden alırlar diye soracak olursan, cevaben deriz ki, onu sevdikleri için almazlar, bir muhtaca vermek amacıyla alırlar. Hem verene hem de kendilerine sevap olur.

Bazı Meşayihe sordular:

Bu dünyayı çekiştirirsiniz ama, verince de yok demez hemen alırsınız. Onlar da cevaben buyurdular ki:

– Biz onu cehennemden alır ve cennete harcarız. Almazsak nekes (cimri) oluruz.

Oysa, ehl-i dünya onun çirkin kokusunu duymazlar. Onun için ona münasip olurlar. Debbağları ve kirişçileri görmez misin? Dışarıdan gelenler, dükkânlarında bir an durabilirler mi? Ama, kendileri gece ve gündüz içeride dururlar da hiç kokusunu duymazlar. Zira, burunları alışmıştır.

Hatta, sorarsan:

– Kötü kokmuyor, derler.

Ey aziz:

Âdem atamız ile, Havva anamız cennetten yeryüzüne düştükleri vakit, bu dünyanın çirkin kokularını duydular. Akılları başlarından gitti ve kırk gün baygın kaldılar. Gönülleri döndü ve kustular. Her ne hal ise, İbn-i Abbas radıyallahu anh’ın anlattıklarına kulak verelim:

Mahşer halkı, dünyayı yukarıda tarif edildiği gibi çirkin bir kadın şeklinde görünce feryada başlarlar:

– Şu yalancı murdar kadın ki, leşten fena kokar. Vah bizlere ki bizim zahmetimiz bize yeter. Bu hepsinden fazla oldu, diyerek ağlaşırlar. Melekler derler ki:

– Bu kaçtığınız çirkin kadın kimdir, bilir misiniz?

Mahşer halkı cevap verir:

– Ne'ûzü billah, bilmeyiz!

Melekler tanıtırlar:

– Bu kadın, sizin çok sevdiğiniz ve uğruna ömrünüzü çürüttüğünüz dünyadır. Bunun hatırı için hatırlar yıktınız, gönüller incittiniz. Bununla öğünür ve sefa sürer diniz. Bunun uğruna gece ve gündüz demez koşup, dağlar, taşlar aşardınız. Şimdi, bunun hakikatini öğrenince neden kaçıyorsunuz?

Bir rivayete göre, Hak Teâlâ dünyanın cehenneme atılmasını irade buyurur. Zebaniler hamle edip tutmak ve zincire vurarak cehenneme götürmek isterlerken, dünya da feryada başlar:

– Bugün adalet günüdür. Sen kimseye zulmetmezsin: Bana da zulmetme, adl eyle, niyazında bulunur. Hak Teâlâ kereminden buyurur:

– Dileğin nedir?

Dünya niyaz eyler:

– Yâ Rab! Benim ehlimi bana ver. Hak tealâ, müsaade buyurur:

– Var sen ehlini çağır. Kim ki, dünyada sana ve senin muhabbetine müptelâ idi, şimdi yine sana gelir.

Bu müsaade üzerine, dünya hırlar gibi bir bağırır. Bütün mahşer halkına bir korkudur düşer. Yalnız âşıklar bu sesi duymazlar. Zira onlar hayatta iken onun mekrine ve hilesine kapılmamışlar, tuzağına düşmemişler ve birkaç günlük fâni lezzetine aldanmamışlardır. Dünya haykırmağa ve sevgililerini çağırmağa devam eder:

– Hani benim o sevgili âşıklarım. Nerede beni çok sevenler. Ne oldu benim endişemle gecesini gündüzüne katanlar. Hani benim derdimden öleceğini ve sonra tekrar dirileceğini akıllarına getirmeyerek dünü güne, günü yarına katıp çalışanlar nerede? Beni arzuladıkları için dağlar, tepeler, dereler, denizler ve yerler aşarak ana, ata, oğul, kız, kardeşlerini ortaya dökenler, başlar kestirenler, kanlar döktürenler. Hani benim için sıcak soğuk demeyerek uykuyu rahatı kendilerine haram edenler. Hani benim için ana-baba hatırı yıkanlar, komşularını incitip gücendirenler, benim için birbirlerini aldatanlar, gelsinler bana ulaşsınlar, diye avaz avaz haykırır.

Bütün dünya ehli, yani dünya sevgisiyle mal, mülk yığanlar, fakir hakkı yiyenler, zekât vermeyenler, hacca gitmeyenler, fakirlere sadaka vermeyenler, dökülen hazan yaprakları gibi yelin önüne katılmışçasına iradesizce dünyadan yana koştururlar, dünyanın üstüne düşerler.

Hak tealâ, bunların hepsini dünya ile birlikte cehenneme sürmelerini irade buyurur. Ne'ûzü billâhi tealâ.

Ey aziz:

Kıyamet günü, öyle bir gündür ki kişinin iradesi kendi elinde olmaz. Yalnız, o kimselerin iradeleri ellerinde olur ki. Bunlar dünyada iken iradelerini nefs-i emmârenin elinden alıp hakka teslim etmiş, bedenini ibadet ve tâ'at yolunda eskitmişlerdir. Hak tealâ da kıyamet günü onların iradelerini ellerine vererek:

– Gidin cennetin kapısına, dilediğiniz yerin sakini olun, diye onları taltif buyurur.

Kıyamet, o korkulu gündür ki, Hak Teâlâ İbrahim peygamber aleyhisselâma nida edip buyurur ki:

– Yâ İbrahim! Hiç senin evlâdın oldu mu? Senin belinden zürriyet geldi mi? Zürriyetinin adları nedir, bilir misin?

İbrahim aleyhisselâm, bu ilâhi soru üzerine düşünceye dalar. Başını önüne eğerek bin yıl kadar hiç kaldırmaksızın hesap eder. O kadar dalar ki, sayıların içinde belirsiz olur ve azmedip oğullarının adlarını aklına getiremez, ki Allahu azim-üş-şâna cevap verebilsin. Bundan da kıyas etmek gerektir ki, ne korkulu gündür. Hak tealâ tekrar sual ederek buyurur:

– Yâ kulum! Ben, seni dünyaya gönderdim. Senin için peygamber gönderdim. Kur'an gönderdim ve o kitabımın içinde nelerden sakınman ve nelere devam etmen gerektiğini açık açık bildirdim. Sen, yapma dediğimi yaptın.

İşte, o zaman insan inat ile inkâr edip:

– Yâ Rab! Ben, senin buyurmadığın yerlere varmadım, senin buyurmadığın işleri asla işlemedim, diye inkâra ve inada yeltenir. Nitekim, Hak tealâ buyurur:

“Muhakkak ki insan Rabbinin nimetleri ne karşı pek nankördür.” Âdiyat sûresi: 6

Halbuki, azalarımızın hepsi dile gelerek tanıklık edecek ve: (EVET. BÎZ İŞLEDİK YA RAB!) diyeceklerdir. Elimiz dile gelip: (Ben haram tuttum. Haksız yere vurdum.) diyecektir. Gözümüz: (Harama baktım.) diyecektir. Kulaklarımız: (Haram dinledim.) diyecektir. Karnımız: (Haramlar yedim.) diyecektir. Ayağımız: (Haram olan yerlere, günah meclislerine, yalan tanıklıklara, çalgılı düğünlere vardım.) diyecektir. Edep yerimiz: (Zina ve livatalar ettim.) diyecektir. Dilimiz: (Haram ile söyleştim.) diyecektir.

O halde, bunlar hep dile gelip aleyhimize tanıklık edince, o gün acaba biz ne diyebiliriz? Nitekim, Hak Teâlâ azalarımızın tanıklık edeceklerini şu âyet-i celile ile beyan buyurmaktadır:

“Kulakları (işittiklerine) gözleri (Gördüklerine) ve derileri (İşlediklerine) aleyhlerine şahitlik edeceklerdir.”   Fussilet sûresi: 20

Fudayl İbn-i Iyaz rahimehullah buyurur ki:

– Dünyanın ve âhiretin şerrini hep devşirdiler. Dünyayı sevmeye koydular. Her kim, dünyayı dost edinirse, iki cihanın şerrini başına almış olur. Dünyayı terk edenler ise iki cihanın mutluluk ve rahatını devşirmiş olur.

Ey azizim:

Aklını başına devşir. Bu dünyanın kötülüğüne nazar eyle. Bunun hiçliğine bak. Ahiretteki rüsvalığı düşün. Bu dünyadan sakın. Senden önce gidenler den ibret al. Gör ve anla ki, bu dünyayı sevmekle ahiretlerini haraba ve ziyana verdiler. Nihayet dünya da ellerinden çıktı, dünyada ki muradlarına bile yetişemediler. Üstelik âhiretten de mahrum oldular.

Kaldı ki, dünyayı sevmek ahireti ziyan eder. Âhireti sevmek dünyayı ziyan eder. Nitekim, Resûl aleyhisselâm buyurur:

“Her kim, dünyayı severse âhiretine ziyan verir. Her kim, âhiretini severse dünyasına ziyan verir.”

Şu hâlde, dünya seven âhiret ziyanına katlanır. Âhireti seven de dünya ziyanına katlanır. Şu var ki, bu dünyanın ziyanı dünyadadır. Âhiretin ziyanı ise gayet zordur. Zira, ebedî ziyandır. Dünyanın bekası yoktur, fânidir. Akıbet, ziyana varsa gerektir. Onun için, akıllı olanlar dünya için kederlenmezler.

Hadis-i şerifte de böyle buyurulmaktadır:

“Dünya isteyene âhiret haramdır. Âhiret isteyene de dünya haramdır. Allahu Teâlâ’yı isteyene, her ikisi de haramdır.”

Yani, dünyayı isteyenler âhiret zararını önemsemezler. Âhireti isteyenler de dünya zararını önemsemezler. Allahû Teâlâ’yı isteyenlere ise hem dünya hem âhiret haram olur. Allahu Teâlâ’yı isteyenlere, Allah'tan başka murat olmaz.

Bir kişinin, bu dünyanın fâni ve âhiretin bâki olduğunu bildiği halde, bâkiyi bırakıp fâniye tâlip olması elbette iyi alâmet değildir. Bunun sonu, Allah korusun imanın yitirilmesidir.

Arifler demişlerdir ki:

Dünya fahişe kadın gibidir, kim olursa olsun evine gider ve koynuna girer, yüzüne güler ama hiç kimseye vefası yoktur. O halde, böyle bir kadına gönül vermek akıl işi değildir. Böylesi bir kadına gönül verenler alçak, namert ve haindir.

Bir Hadis-i şerifte de şöyle buyurulmaktadır:

“Allahu Teâlâ, dünyayı üçe ayırdı. Bir kısmını müminlere verdi. Bir kısmını münafıklara verdi ve bir kısmını da kâfirlere verdi. Mü'minler, dünyada âhiret azıklarını hazırlarlar. Münafıklar, dünyanın süsleriyle süslenirler. Kâfirler ise, gece gündüz yer, içer ve âhiret amellerini terk ederek dünya zevkleri ile meşgul olurlar.”