MÜZEKKİ'N NÜFUS

[Nefisleri Temizleyen]

(Düzenleyen: Dr. Necati Aksu)

Süleyman Nebi aleyhisselâm, bir gün ashabına dedi ki:

– Benim canım öyle bir halvet gün ister ki, o gün bana hiç gam ve tasa gelmesin.

Yaranları ve vezirleri hemen teklif ettiler:

– O gün, yarından sonraki gün olsun efendim.

Ertesi gün oldu, kapıları kapadılar. Kendisi, hemen asasını eline alarak köşküne çıktı ve bir müddet telâşsız, gürültüsüz, patırtısız başını dinlemek istedi. Birdenbire, beyaz elbiseler giymiş bir yiğidin köşkün bir köşesinden çıkıp geldiğini gördü. Kimliği bilinmeyen bu beklenmedik misafir:

– Esselâmü aleyke yâ Nebiyallah, dedi. Süleyman aleyhisselâm:

– Aleyküm selâm ey yiğit, sen kimsin? diye sordu. O yiğit:

– Yâ Süleyman! Ben, o kişiyim ki kapıcılar beni men edemezler. Beylerden, sultanlardan korkmam. Benim girdiğim saraylar sahipsiz kalır. Benim girdiğim evlerde izzet ve ikram ile beslenen nazik bedenler hemen kara toprak olur.

Süleyman aleyhisselâm, bu meçhul misafiri tanımıştı:

– Yâ Azrail! dedi. Ruhumu kabz etmeye mi geldin, yoksa ziyarete mi?

 Azrail cevap verdi:

– Ruhunu kabz etmeye geldim.

Süleyman aleyhisselâm sitem etti:

– Ey melek-ül-mevt! Gamsız, tasasız bir gün istedim, bir halvet yerde oturdum. Böyle tasalı bir haber işitmeyeyim, dedi.

Azrail:

Bir gün, bazı kimseler huzur-u Resûlullah’a geldiler ve:

– Yâ Resûlallah! Bize nasihat ver, dediler.

Fahr-i âlem sallallahu aleyhi ve sellem efendimiz saadetle buyurdular:

– Sizden hiçbirinin öldüğü olur mu?

– Yâ Resûlallah! Cihanda ölüm olmayan yer olur mu?

– Öyle ise, nasihat olarak ölüm size yeter. Bu dünyaya gelen nasıl ölür gider? O gidenin hayırlısı var, şerlisi var. Sizler, onların hayırlı olanlarına uyun, şerli olanlardan sakının. Burada bırakacaklarınızla hiç mukayyet olmayın. Yerim, yurdum, evim, barkım, malım, mülküm dediğiniz her şey burada sahipsiz kalır, harap ve viran olur. Bugün elinizde bulunanların hepsi, sizden alınarak bir başkasına verilse gerekir, buyurdu.

Mademki basiret ehlindensin ve aklın da başındadır, işin sonunun buraya varacağını bilir, şimdiden kendi isteğinle malını hak yoluna tasadduk eder, gücün yettiği kadar hayır işlere harcarsın. Böyle yaparsan, ola ki Hak Teâlâ hazreti katında bir mertebe hâsıl edersin. Bu mertebenin adı cömertliktir ki, faziletleri yukarıda uzun uzun anlatılmıştı. Eğer, sağlığında kendi isteğin le hak yoluna harcamazsan, burada sana hiçbir faydası olmadığı gibi, belki de azap olur. Bu işi asla gevşek tutmaya gelmez:

“Ölüm gelip çattı mı ne bir saat geri bırakılabilir ne de bir saat öne alınabilir.” Âraf Sûresi 34

Âyet-i kerimesini hiç duymadın mı? Ey gafil, bu gafletten ve bu tûl-i emelden ne çıkar? Senden önce niceleri, bu tûl-i emelle göçtüler, onlara ne hayrı oldu? ölüm, bir ejderha gibi durmadan bizleri yutup duruyor. Bâri Teâlâ, bizi yoktan var eyledi, yine yok olsak gerektir. Burada ne yaptık ne işledikse hepsini önümüzde bulsak gerektir. Burada bizimle dost olan, bir gün olur ayrılır. O halde, işi akla çıkarmak gerekir. Bugün yarın diyerek gaflete düşmek olmaz. Çünkü ölüm geldiğinde kimseye aman vermez. 

Davut peygamber aleyhisselâm, evinde taht gibi yüksekçe bir yer yaptırmıştı. Dört ayak merdivenle çıkarak orada ibadet ederdi. Bir gün, abdest aldı ve o taht gibi yere çıkarak namaz kılmak ve münacatta bulunmak istedi. Merdivenin birinci basamağına çıktı, ikinci basamağına ayak basarken, Melek-ül-mevt ruhunu kabzetmek üzere geldi yetişti. Davut aleyhisselâm, ölüm meleğine ricada bulundu:

– Yâ Azrail! Bana mühlet ver, yukarıya çıkıp başımı secdeye koyayım, başım secdede iken ruhumu kabzeyle.

Azrail aleyhisselâm, kendisine iki merdiveni çıkacak ve başını secdeye koyacak kadar mühlet vermedi ve oracıkta ruhunu kabz eyledi. 

Şimdi, bir düşün! Melekül-mevt, Davut peygamber aleyhisselâm gibi bir Nebiye mühlet vermediğine göre, sana ve bana verir mi sanırsın?

Davut aleyhisselâma:

Yâ Davut! Bunca yaş yaşadın, bu dünyayı nasıl gördün, diye sordular, şu cevabı verdi:

– Nasıl, göreceğim? dedi. Bu dünya, iki kapılı bir kervansaraydır. Öbür kapısında yalın kılıç Azrail aleyhisselâm bekler.

Ey kardeş:

Sen de bundan ibret al. Göz ona derler ki, baktığından ibret alır. İbreti almayan gözü, gözden saymazlar çünkü, Hak Teâlâ:

“Ey basiret sahipleri: İbret alın.” Haşr suresi: 2

Buyurmuştur, ibret almayan gözde, hikmet de yoktur. O gözün sahibi hayvan gibidir. Bu dünyanın yalancı izzetine mağrur olma! Kişinin, âhireti. Unutması gerekir, ömrünün müddeti bitince, Azrail aleyhisselâm gelir, canını almadan ölüm hançeriyle vurur. Nefsinle, kalbinin arasında bir perde vardır. O zaman, o perde yırtılır. Kendini görürsün ki, âdem değil bir canavar imişsin.

Ey aziz: Şimdi insan şeklinde bulunduğuna itibar yoktur; İki cihanın fahri hazreti Muhammed aleyhisselâm hürmetine, bu gerçek suretler zahire dönmez, ama gönül yüzü döner. Ne zaman ki, kıyamet kopar o zaman bu gibi insanların içleri dışlarına döner. Gönül yüzü hangi canavar şekline döndürülürse, kıyamet gününde de o şekilde getirilecektir.

Bu beyit yukarıda da geçmişti:

Çirkinleşmez bedeni, dünyada bu ümmetin;

Gönül çirkinleşmesin, varsa akl-ı himmetin.

Kişiye, Azrail aleyhisselâm ruhunu kabz etmeye geldiği zaman, şekli ve sureti değişmiş ve bir başka suret almış olabileceği korkusu yetmez mi? Nitekim, bu hal Ben-i İsrail kavmine vâki olmuştu ve zahirde yüzleri – Ne'ûzü billahi Teâlâ– canavar suretine dönmüştü. O zaman, öyle feryat edersin ki mele-i âlâya yükselmez, esfele sâfiliyne inersin, şeytanla birlikte zincirlenirsin, o zincirlerin bir halkasının ağırlığı dünyada mevcut bütün demirlerin ağırlığı kadardır.

İşte, ölümü hatırlayan kişiler, bunları da hatırlamalıdırlar, ölürken ve öldükten sonra başına gelecekleri düşünmelidir.

Bir de Allahın dostları vardır ki, Azrail aleyhisselâm onların ruhlarını tâ'zim ile alır. Zira, Allâh dostlarının gönülleri, iki cihanın muradından arınmış bulunur. Hak Teâlâ’nın muhabbeti ile dolmuş bulunur. Bu gibi azizlerin ruhlarını, o kadar hürmetle alır ki, tasasından yerinde duramaz ve kaf dağının arkasına kaçar, nere de kaldı ki imanına kasd eylesin.

Müminlerin ve salihlerin ruhları birer yeşil kuş haline gelir ve nurdan kandiller içinde göklere giderek orada sâkin olurlar. Fakat, kâfirlerin ve münafıkların canları birer kara kuş olur ve yer altına giderler, cehennem derelerinde sâkin olurlar.

Kâfir ve münafıkın kimler oldukları, yukarıda kitabın başında izah edilmişti, insanın yüzüne bir türlü ve arkasından bir türlü konuşanlar da münafıklardır. Hz. Ebû-Hureyre radıyallahu anh, Resûl-ü ekrem sallallahu aleyhi ve sellem efendimizden rivayet ederek buyurur ki:

“Müminlerin ve salihlerin canları çıkarken, iki melek hazır bulunur. Onu alırlar ve göklere yükseltirler, götürürler, gök ehli karşılar bağrışarak dua ederler: (Bu, yeryüzünden gelen arınmış bir candır. Dünya muhabbet ve şöhretinden ve kibrinden temizlenmiştir ve salih amelleri çoktur,) derler. Sonra ilâve ederler. (Hak Teâlâ, bedenine dahi rahmet eylesin. Çünkü, sen onu ibadet ve tâ'atle imar ettin.) derler ve onu alarak tâ'zim ile makamına götürürler.”

Dünyadan imânsız giden kâfirlerin canları çıkınca da gök ehli şöyle çığrışırlar: (Bu bir habis ve murdardır ki, ibadeti yok, Hak Teâlâ hazretlerine itaati yok, Allâh Teâlâ’ya ve Resulüne uyması yok, dünya muhabbet ve meşguliyeti ile imansız gitti. Bunu, göklere getirmeyin, götürün yer altında cehennem sıcağı kıyamete kadar buna değsin, nasıl olursa olsun,) derler.

Bu büyük bir geçittir, ölümden sonra daha nice geçitler vardır. Hepsini söylemeye kalksak, söz uzar ve kitap uzun olur. Bazılarını söyleyeyim, işit ve kalanını da buna göre kıyas eyle ve ölümü hatırladıkça bunları da düşün.