1) Evliyâ olduklarını hem kendileri bilir hem de halk bilir. Onlara, Hak Teâlâ velâyet haddinin nihayetini bahis buyurmuş ve kendilerine mârifetini ihsan eylemiştir. Onları, oradan geri döndürmüş ve irşât mertebesinin tamamını ve tekmilini de vermiş ve halkı irşât göreviyle görevlendirmiştir. Bu zevata EHASSÜL-HAVAS derler. 

2) Bunlar, veli olduklarını ne kendileri bilirler ne de halk onların veli olduklarını bilir: Bütün yönleri ile onları, Hak Teâlâ’dan gayrı kimse bilmez ki:

Velilerim, benim bilgim altındadır. Onları, benden gayrı hiç kimse bilemez. Buyurulan zümredendirler. Bunlara da HÂS'lar derler.

3) Onlar, kendilerinin veli olduklarını bilirler ama halk bunu bilmez. Bunlar âlimler, abdâllar, evtâdlardır ki, bu tâife dünya yüzünde 347 kişidir. Bir eksik olmaz. Ne zaman, onlardan birisi eksilirse, müminlerin sâlihlerinden alırlar ve onun yerine koyarlar. Halk, onların kimler olduklarını bilmeksizin ÜÇLER, YEDÎLER ve KIRKLAR derler.

4) Bunların veli olduklarını halk bilir amma, kendileri bilmezler. Yani, velayetleri halka zâhir ve kendilerine gizlidir.

İşte, bu sebeple Hak Teâlâ’nın kullarını alaya almak ve onlara hor bakmak câiz görülmemiştir. Zira, kim de ne olduğunu kim bilebilir?

Musa peygamber aleyhisselâm, bir gün münâcat ederken niyazda bulundu: 

– İlâhi! Seni misafirliğe davet ediyorum, dedi. Yâ Rab! Lütfet de misafirim ol, sana konukluk edeyim, dedi. 

(Allah u azim-üş-şân, gitmekten ve gelmekten münezzehtir. Fakat, bu kıssada biz kullarına bazı hususları göstermek ve bildirmek murat buyurmuştur.)  Hak Teâlâ, buyurdu: 

–  Yâ Musa! Filân gün hazır ol ve tedarik gör ki, o vakit beni misafir edesin.  

Musa aleyhisselâm, sevinçle döndü, elinden geldiği kadar tedarik ve hazırlıklar yapıldı. O gün, aşçılar geldi, koyunlar kesildi, ocaklar kuruldu, kazanlar vuruldu ve etrafa haber salındı: 

– Musa, Allah’ı davet etmiş misafir edecekmiş

Halk, bölük bölük ziyafet yerine akın etti. Herkes, Allâhın nasıl geleceği merakı içerisinde bulunuyordu. İkindi vaktine kadar, bekleşti durdular. Ne gelen oldu ne giden. İkindiden sonra, çok yaşlı bir ihtiyarcık çıkageldi. Sırtında eski püskü bir aba, ayaklarında çarıklar, belinde ipten bir kuşak vardı. Toza toprağa bulanmış ve çok yorgun görünüyordu. Geldi, bir kenara oturdu, hiç kimse onunla ilgilenmedi. Garip ihtiyar, bir müddet sessiz sedasız bekledikten sonra, ev sahibine: 

– Yâ Musa! dedi. Karnım aç, çok yorgunum. Bana bir şeyler ihsan et yiyeyim, karnımı doyurayım, 

Musa aleyhisselâm, beklemekten bezmiş bir halde ihtiyara cevap verdi: 

– Şimdi sırası mı? dedi. Neredeyse, Tanrı gelecek, al şu testiyi de git su doldur getir, dedi. 

İhtiyarcık, testiyi aldı gitti, suyu getirdi. Musa aleyhisselâm, halkın uğultusundan o ihtiyarı çoktan unutmuştu. Garip ihtiyar, bir müddet daha bekledi ve kimsenin bir şey vermeyeceğini anlayarak, sessizce çekildi ve gitti. 

Saatler ilerliyor, beklenen misafir bir türlü gelmiyordu. Musa aleyhisselâm halka karşı mahcup olmuş ve çok zor bir duruma düşmüştü. Halk, hava karardıktan sonra artık ümidi keserek birer ikişer dağılmaya başladı. 

Ertesi gün, Musa aleyhisselâm yine Tur'a gitti ve: 

– Yâ Rab! Vaad buyurdun, teşrif eylemedin. Halka karşı mahcup kaldım, geldiler saatlerce yolunu gözlediler ve teşrifin vuku bulmayınca dağıldılar. Acaba neden teşrif buyurumadın? diye niyazda bulundu. 

Hak sübhanehu ve Teâlâ buyurdu: 

– Yâ Musa! Ben, yalan söylemiyorum yalancıları da sevmem. Sana geldim, karnım aç dedim, hiç itibar etmedin ve su getir dedin. Suyu getirdim, yüzüme bile bakmadın ve beni aç gönderdin. 

Hz. Musa aleyhisselâm şaşırdı ve yalvardı: 

– Aman yâ Rab! Nasıl olur? 

Hak celle ve âlâ buyurdu: 

– Hani, sırtında eski bir aba, ayağında çarıklar, üstü başı toz toprak içinde bir ihtiyarcık geldi ve senden yiyecek bir şey istedi de sen su almağa gönderdin, işte ben onunla beraberdim. O ihtiyarın gönlü, benim muhabbetimle dopdolu idi ve onun gönlünde benden gayrı hiçbir şey yoktu, onu sana ben gönderdim. Eğer, onu misafir etmiş olsaydın, beni misafir etmiş olurdun. Yoksa, ben gelmekten, gitmekten, misafir olmaktan münezzeh ulu padişahım. Yâ Musa! Bilmez misin ki, dostlarımın hoşnutluğu, benim hoşnutluğumdur, dostlarımı ağırlamak, beni ağırlamak gibidir. 

Musa aleyhisselâm gayet utandı ve kendisini müdafaa edecek söz bulamadı. 

Demek oluyor ki, hiç kimseyi hor görmemeli ve özellikle hiç kimse ile alay etmemelidir.