MÜZEKKİ'N NÜFUS
[Nefisleri Temizleyen]
(Düzenleyen: Dr. Necati Aksu)
17- FİRAVUN'UN HİKÂYESİ
Firavun dedikleri kimsenin adı KÂBUS idi. Kâbus, Mu'-sab'ın oğlu Mu'sab da Reyyân'ın oğludur. Bunun kıssası, A'raf sûre-i celilesinin tefsirinde beyân olunmuştur. Kâbus, Mısır'a sultan olduğundan dolayı adı FÎRVAUN oldu. Mısır ülkesinde padişah olanlara FÎRAVUN derler, İran ülkesinde padişah olanlara KÎSRA, Rum ülkesinde padişah olanlara KAYSER, Çin ülkesinde padişah olanlara FAĞFUR derler.
Bu sebeple, Firavuna da Firavun dediler. Bu firavun dedikleri, önceleri karpuz satan cimri bir kişi idi. Pazarda dilim dilim karpuz keser: (Bir dilimi bir pula) diye bağırarak satardı. Topladığı karpuz çekirdekleri ile damlar doldurmuştu. Ondan sonra, Mısır'da birkaç yıl karpuz yetişmedi, kıtlık oldu. Kâbus, bir kaşık dolusu karpuz çekirdeğini bir akçeye sattı, çok mal topladı. Sonunda, o mal gibi aşağılık bir sebeple Mısır'a sultan oldu. 400 yıl yaşadı. Gayet yüksek bir köşk yaptırdı. O köşke, atla çıkar ve inerdi. Yokuşu çıkarken, atının arka ayakları, inerken de ön ayakları uzardı. Bu sebeple:
“Ben, sizin benden gayrı ilâhınız olduğunu bilmiyorum.” Kasas sûresi: 38
Diyerek övündü. Kırk yıl sonra da: Ben, sizin yüce Rabbinizim demeye başladı. Âlemlerin gerçek Rabbi ve mürebbisi ve mâliki olan Allah azze ve celle hazretlerinin kullarına lûtfu ve keremi çoktur. Buyurur ki:
Eğer, Firavun ENE RABBÜKÜM-ÜL-Â'LÂ (Ben sizin yüce Rabbinizim) yerine bir kere Sübhane Rabbiyel-â'lâ deseydi, izzetim hakkı için onun bütün hatalarını affeder ve cennetime koyardım.
İmam-ı Gazali rahimehullah buyurur:
– Her nefsi emmârede, bu kibirlilik dâvası gizlidir ama Firavun bunu açıkladı. Kibirliliği terk etmek gerektir ki, kibirlinin yeri cehennemdir. Nitekim, Hak Teâlâ Hadisi Kudsi de şöyle buyurur:
“Büyüklük ve ululuk bana hastır. Kim onlardan birisini kuşanırsa onu cehenneme atarım.”
Firavun, kibri yüzünden Musa olabilir diye yetmiş iki bin oğlan çocuğunu katletti. Firavunun sakalı sekiz karış ve yeşil, boyu da yedi karış idi. Mısır'da Nil ırmağına:
Bu nehirler, benim altımdan akar görmüyor musunuz derdi.
Ey Aziz: Buna istidrac derler ve bu gibi şeyler insanı Allahu Teâlâ’nın cezasına uğratır. Bu hal dervişlerde de meydana gelir, Her neye emredip hükmetse öyle olacağı zannı gelir. Fakat, dervişler buna itibar etmezler zira; bu hale nefsin karışması ihtimali vardır. Nefis karışınca bu istidrac olur. Bu kitabın daha sonraki bahislerinde istidrac neye derler, keramet neye derler, velâyet neye derler, inşâ'allahu tealâ açıklanacaktır.
Evet, Firavun bu istidraca inandı. Nefsi neyi arzulasa yerine geldiğini gördü ve dünyaya a çok hırslandı. Hırsı arttıkça da Allahu Teâlâ istidracını arttırdı, daha fazlasını verdi. İstidracı büyüdükçe uğrayacağı felaket ve musibetin derecesi ve cezası büyüdü. Firavun istidracına güvenip ilahlık davasın da bulunmaya başladı.
Yukarıda, dünya Allâh'ın düşmanı, Nebilerin, velilerin düşmanı olduğu gibi kâfirlerin de düşmanıdır demiştik. Zira, kâfirler istidraca aldanır ve sonunda imansız ahirete giderler.
Bu dünya dedikleri bir zehirli yılandır. Her kim, ona yakın olursa, sonunda onu sokar ve zehirler. O halde, akıllı olan kimseler bu dünyanın azından ve çoğundan geçerler ve bilirler ki, bu dünya ile başa çıkmak o ifrit yılanla başa çıkmak gibidir. Yılanın birisinin koynuna girdiği halde ona zarar vermediği pek nadirdir. Meğer ki, yılancı olsun da sokar sokmaz ilâç ile tedavi eylesin. Dünyada insana saldırıp muhabbet zehrini bırakmak istediği zaman ilâcı onu fakirlere dağıtmaktır, ikisini bir araya getirmemek tir.