MÜZEKKİ'N NÜFUS
[Nefisleri Temizleyen]
(Düzenleyen: Dr. Necati Aksu)
44- GÜNAH-I KEBAİR (BÜYÜK GÜNAHLAR)
Eğer, kebâ'ir günahlar nedir? diye sorarsan, bunlar pek çoktur. Hele birkaçını söyleyivereyim:
● Anaya- babaya âsi olmaktır,
● İçki içmek ve zinâ etmektir.
● Haram yemek, fâiz yemek ve gıybet (Dedikodu) etmektir.
● Namazı terk etmektir.
● Livatâ etmektir.
● Zekâtı vermemektir.
● Gücü yettiği halde, hacca gitmemektir.
● Yılda bir ay oruç tutmamaktır.
Buna benzer ne varsa ki, Hak Teâlâ işlenmesini veya işlenmemesini emretmiştir, âlimler bunların büyük günahlardan olduğunda ittifak etmişlerdir. Fakat, bu günahların içinde livatâ kebâ'irin, kebâ'iridir.
Aziz:
Sırası gelmişken livatânın ulu günah olduğunu söyleyeyim, öğren ki faydası çoktur. Evvelâ, livatâ neye derler bilir misin? Erkeğin, erkekle çiftleşmesine livatâ derler.
Hak Teâlâ, kelâm-ı kadiminde buyurur:
“Sizden evvel, âlemlerden hiçbirinin yapmadığı hayâsızlığı mı yapıyorsunuz?” Araf sûresi: 80
Malik bin Dinar rahmetullahi aleyh der ki:
– Erkeğin erkekle birlikte olması gibi kötü bir fiil önceki ümmetlerden hiç birisinde görülmedi bu sadece, Lût kavmi arasında vâki oldu. Onlara da şeytan aleyhil-lâ'ne geldi, talim eyledi ve öğretti. Maksadı, onları Hak Teâlâ hazretlerinin hışmına ve gazabına uğratmaktı, nihayet uğrattı.
Bundan başka, Hak Teâlâ haber verir ki:
“Kadınları bırakıp, şehvetle erkeklere mi yanaşıyorsunuz?” Âraf suresi 180
Halbuki, kadınlardan muvahhit kız veya erkek çocuklarınız olur ve insan nesli kıyamete kadar devam eder, denilmek istenilmiştir. Kaldı ki, Hak Teâlâ insana şehveti bu hikmet için vermiştir. Siz, sadece şehvetlerinizin tatmini için bu hikmetten gafil oldunuz ve sadece şehvetlerinin tatmini için birleşen eşeklerden beter hale düştünüz.
Bu kötü fiili işlemek, cahillik ve şekavettir,
Hak Teâlâ buyuruyor ki;
“Siz, Allâhu Teâlâ’ya karşı haddi aştınız. Çünkü, helâli bırakıp harama yöneldiniz. Hak Teâlâ’nın hikmeti ve halk ettiği insan neslinin yolunu kestiniz, (insan tohumunu ziyan ettiniz.) Meclislerinizde, her çeşit kötülüğü yaptınız ve o murdar livatâ ile meşgul oldunuz.” Ankebut suresi: 29
“Onlar, bu çirkin ve kötü fiili terk etmediler ve biz, bu kasaba ahalisi üzerine kötülükleri yüzünden gökten azap indirecek ve taş yağdıracağız.” Ankebut sûresi: 34
Duyurulmuş ve gerçekten Cebrail aleyhisselâm gönderilerek bir kanat darbesiyle bu fesat ehli yedi kat yerin dibine sokulmuştur. Onların bu kötü fiili terk etmeyerek, Allahu Teâlâ’nın hışmına uğramalarına gök melekleri acıyarak ağlaştılar. Cebrail aleyhisselâm, dört yüz bin kişilik bu şehir halkını baş aşağı bırakıverdi. Hak Teâlâ azap meleklerine ferman buyurdu, cehennemin sıcak ve ateşli taşlarından bunların üzerlerine yağdırdılar. Her taşın üzerinde Lût kavminden bir fâsıkın adı yazılı idi. Bunların hepsi helak oldular, şehirlerinin bulunduğu yerde katran gibi sular çıkarak büyük bir göl oldu.
Nitekim Hak Teâlâ Kuranda buyurur:
“Vaktâ ki azap emrimiz geldi, şehirlerinin üstünü altına getirdik.” Hûd sûresi: 82
Yani, Cebrail aleyhisselâma livatâ edenlerin şehirlerini yukarı kaldırması ve sonra baş aşağı ederek aktarma emir olundu:
“Ve başlarına balçıktan pişirilmiş taşlar yağdırdık.”
Bu âyet-i kerimedeki SİCCİL, aslında SÎCCÎYN idi. (N) harfi (L) harfine tebdil olundu. Yani, o taşlar cehennemden yağmur damlaları dizilerek yağdı demektir.
“O taşlar, Rabbin celle şânenin indinde damgalanarak istif edilmişti.” Hûd süresi 82
Âyet-i kerimesinden murat, yani her bir taşın Üzerine fâsıklardan birisinin adı yazılmak suretiyle nişanlanmıştı, demektir.
“Bu taşlar bütün zalimlerden uzak değildir.”
Hasan Basri rahmetullahi aleyh buyuruyorlar ki:
– Bu âyette, ümmet-i Muhammed’den livatâ eden her fâsıka, o büyük azaptan korku vardır.
Bu sebepte, Resûl-ü ekrem sallallâhu aleyhi ve sellem efendimiz şöyle buyurmuşlardır:
“Cebrail aleyhisselâma bu zalimlerin kimler olduklarını sordum. Bana cevaben: Ümmetinden livatâ edenlerdir. Livatâ eden bütün zalimlerin başlarında, 0 çirkin fiili işlediği yerde o cehennem taşlarından birisi düşüp onu helak etmek üzere asılı durur.” dedi.
Hak Teâlâ hazretleri buyurur:
“Yemin ederim, biz o kasabadan akıllarını kullanacak bir kavim için ibret olmak üzere apaçık bir nişane bıraktık.”
Bazı müfessirler buyururlar ki; Hak Teâlâ hazretlerinin NÎŞAN olarak vasıf ettiği, Lût Kavminin üzerine yağdırılan cehennem taşları olabilir.
[Kitaba ilaveten örnek olması amacı ile haricen eklenmiştir: (Günümüz keşiflerine uygun olarak bu “Nişana” örnek olabilecek, “Pompei” halkının hazin sonlarını gösterebiliriz. Vezüv Yanardağı'nın ansızın patlamasıyla, sapıklıkta her türlü sınırı aşan 200.000 nüfuslu Pompei halkı bir anda lavların altında kalarak taşlaşmışlardır. Bu o kadar ani olmuştur ki herkes o an oldukları vaziyette kalakalmış ve taşlaşmışlardır. Pek çok çift sapkınlıkları esnasında taşlaşmıştır. 1748 yılında keşfedilen bu şehir, Allahın azabına nişane olabilecek şekilde herkes o an oldukları vaziyette taşlaşmış olduğu halde günümüze kadar aynen olduğu gibi kalan, herkesin gezip görebildiği ibretlik bir numune olması sebebi ile bahsedilen “nîşana” örnek olarak kitaba ilaveten haricen eklenmiştir.]
Bu ümmetin evveli, o taşları görmüşlerdir. Bazıları da buyururlar ki, helak edilen o şehrin bulunduğu yerde çıkan o kara sudur. Şimdi, orası gerçekten büyük ve kapkara görünüşlü, murdar bir göldür ve ona uzaktan bakan son derecede korkar, ki o denize Lût denizi derler. Musa aleyhisselâmın türbesine yakındır.
Bu hakir müellif, Musa aleyhisselâmın kabrini ziyaretine gittiğimde bu vesile ile Lût denizini de gördüm. Suyuna elimi soktum yağ gibi bir şey bulaştı. Gayet kötü kokuyordu. Kırk gün müddetle" o pis koku elimden çıkmadı, birçok ilâç ederek güçlükle giderdim. Böylece o murdar fiilin eserlerini de orada görmüş oldum.
Fahr-i âlem sallallahu aleyhi ve sellem efendimiz şöyle buyurur;
“Ümmetim üzerine korktuğum günahların en korkulusu, son derece çirkin ve kötü olan Lût Kavmi amelidir.”
Yani, demek olur ki, bütün günahlar bir bir sayılsa, bundan korkunç ve büyük günah olmazdı.
Bir diğer Hadis-i şerifte de şöyle buyurmuşlardır:
“Lût kavmi amelini işleyen, Allâhu Teâlâ’nın rahmetinden mahrum ve uzak olmuştur.”
Bir diğer Hadis-i şerifte de şöyle buyurmuştur:
“Lût kavmi fiilini işleyen iki kişi görürseniz, tarafların rızası dahi olsa, her ikisini de tepeleyiniz.”
Bir diğer Hadis-i şerifte de şöyle buyurmuştur:
“Her kim, güzel yüzlü bir oğlana şehvet nazarı ile bakarsa, o haram şeye tövbe edinceye kadar kalbi düzelmez.”
Hz. Ali keremullâhi veçhe radıyallahu anh efendimiz de:
“Hangi erkek, şehvetini defetmek için bir başka erkeğe livatâ ederse, kıyamette ona büyük bir ateşe koyarlar ve öyle bir yere asarlar ki, bütün mahşer halkı görür ve o kimsenin dünyada o çirkin ve kötü işi işlediğini ve tövbe etmeden öldüğünü ve bu yüzden azaba düçar olduğuna anlar ve ona lânet ederler.”
Îbn-i Abbas radıyallahu anh hazretlerinden rivayet olunmuştur ki:
“Bir erkek, bir erkeğe binerek livatâ eylese, arş Hak Teâlâ’nın azameti ile titrer. Bu öyle büyük bir günahtır ki, Allâhu Teâlâ’nın gazabını çeker.”
Hidâye'de denilmiştir ki:
«Bir kimse, karısına arkadan yanaşsa veya bir erkeğe livatâ eylese, İmamı-ı Azam a göre; şiddetle cezalandırılması, çok pis bir yerde hapsedilmesi tövbe edinceye kadar oradan çıkarılmaması gerekir.» İyi bilinmelidir ki, genç çocuklar kadın hükmündedir, belki buna karşı olan şehvet daha fazladır. Hatta bazı âlimler ve fakihler MUHAZÂT meselesinde:
Yetişkin çocuklarla aynı safta namaza durulsa, o safta bulunanların namazları fasit olur, demişlerdir.
İmam Muhammed rahimehullah, bir gün hamama gitti. Ansızın, bir genç çocuk karşısına gelip oturdu. Îmam, o çocuğa bakarak kim olduğunu sordu, tellâk olduğunu öğrenince, talebelerini azarladı ve genç tellâğı dışarıya çıkartmıştır.
Şunu da bilmelisiniz ki, bir başka oğlana livatâ etmenin günahı ne ise, kendi kölesine livatâ etmenin günahı da odur.
Her kim, kendi kölesine livatâ etmeyi helâl görürse Allâh korusun kafir olur.
Denilmiştir ki: Güzel oğlana, şehvetsiz dahi olsa bakmak haramdır. Zira şehvetle bakmaya yol açar.
Bazıları her ne kadar:
– Bende şehvet yoktur veya ben şehvet gözüyle bakmam, onun güzelliğine bakarım, derlerse de yanlıştır. Zira, Hak Teâlâ güzel oğlana bakmayı mutlaka haram etmiştir.
Nitekim:
“Mümin erkeklere söyle, gözlerini haramdan sakınsınlar ve namuslarını korusunlar.” Nûr sûresi: 30
Âyet i kerimesinde yalnız kadınlara değil, genç çocuklara da bakmanın haram olduğu açıkça anlaşılmaktadır.
Bu âyet-i kerimenin nüzulün de cereyan eden bir hâdiseyi, îbn-i Abbâs radıyallahu anh şöyle anlatmaktadır:
Meğer, Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem efendimiz zamanında münafıklardan birçoğu, güzel oğlanlara bakar ve derlermiş ki:
Biz, Hak Teâlâ’nın yaratıştaki mükemmelliğini ve kudretinin kemalini düşünmek için bakıyoruz, maksadımız, nefs şehveti değildir.
İşte, bu bozuk düşünce ve yönelişleri ortadan kaldırmak için Allahu Teâlâ şu âyet-i kerimeyi inzâl buyurdu:
“Onlar, devenin nasıl yaratıldığına, semanın nasıl yükseltildiğine, dağların nasıl dikildiğine, yerin nasıl yayıldığına hâlâ ibretle bakmazlar mı?”
Bu âyet-i kerime, her bakımdan gayet manalı ve münafıkları susturacak mahiyette idi. Hak Teâlâ, yaratış ve kudretinin kemalini görmek bahanesiyle 'güzel çocuklara bakan münafıklara ihtar buyuruyor ve diyordu ki:
– Yâ Muhammed! Bunlar, develerine bakmazlar mı? O koskoca hayvan insanoğluna nasıl itaatkâr ve uysal olmuştur. O iri gövdesine rağmen, her ne hizmete götürseler gider ne yük vursalar taşır, mini mini bir çocuk yularından tutup dilediği yere gider. Eğer, onda yavuzluk, haşarılık ve serkeşlik olsaydı, bir deveyi acaba yirmi kişi zapt edebilirler miydi? işte, benim yaratış ve kudretim kemaliyle orada görülür.
Sonra, onlar göklere bakmazlar mı? Ne yüce ve ne engindir, direksiz, boşlukta durur. Dağlara bakmazlar mı? Nice yüz bin yıllardır, bulundukları yerlerde âdeta mıhlanıp kalmışlardır. Yerlere bakmazlar mı? Nasıl döşenmiş ve süslenmiştir. İnsanoğlu üzerinde otursun diye sessiz sedasız durur. İşte, ibret alınacak, hakkın yaratış ve kudretinin kemalini düşünecek şeyler bunlardır. Eğer, basiretleri varsa bunlara bakarlar.
HİKÂYE
İmam-ı A’zam Ebû-Hanife rahmetullahi aleyh, yıllarca İmam Muhammed'e ilim öğretti, bir kere bile yüzüne bakmadı. Zira, bu talebesi sakalsız idi. Bir gün, hazreti İmama hediye olarak birkaç tarak getirdiler, o da bunları talebelerine dağıttı, fakat imam Muhammed'e vermedi. İmam Muhammed;
– Yâ imam-ül-müslimiyn! dedi. Ben kuluna tarak vermedin dedi.
İmam-ı A'zam hazretleri, yine yüzüne bakmadan cevap verdi:
– Senin tarağa ihtiyacın yoktur da onun için vermedim, dedi.
– Yâ imam! Benim sakalım gelmiştir, deyince başını kaldırdı ve talebesinin yüzüne ilk defa baktı, ona dua etti ve bir tarak hediye etti. Îmam Muhammed de hocasının ellerinden öptü, ona dua ve senâlar eyledi.
Var fikreyle ki, onların nazarlarından iyi nazar olur mu? Hatta, onların nefislerinden iyi nefs olur mu? O elinde büyüyen, kendisinden ilim öğrenen ve böylelikle ona her bakımdan oğul olan bir gencin yüzüne bakmamıştır, tâ ki sakalı geldiğini dahi fark etmemiştir. Demek ki, nefse inanmak olmaz ve “Benim nefsim islâh olmuştur kötü nazarla bakmam” demek yanlıştır. Görmez misin ki, Hak Teâlâ haber verir Yusuf peygamber aleyhisselâmdan:
“Ben, nefsimi temize çıkarmıyorum. Zira, nefis gerçekten kötülüğü şiddetle emredicidir.” Yûsuf sûresi: 5
O koca bir peygamber olduğu halde böyle söylerse, gerisini sen düşün.
Sen, riyazet sarayında nefsi al ki bendine;
Fırsat bulup düşürmesin nefsin seni fendine.
Yoksa, benim nefsim temizdir. Ben, fena gözle bakmam diyerek genç çocuklara ve güzel kadınlara bakanlar, fâsıklardır. Eğer: (Bize bakmak helâldir.) derlerse Ne’ûzü billahi Teâlâ– kâfir olurlar.
Bunun için, Resûl-ü ekrem sallallahu aleyhi ve sellem;
“Kendi karısı veya cariyesi olmayan yabancı güzel kadınlara bakmak, şeytanın zehirli oklarından zehirli bir oktur. Genç çocuğa bakmak, ondan da beterdir ki, kişinin dinine ve ameline ziyanı çoktur. Eğer, harama bakmaktan tövbe ederse, Hak Teâlâ ona kâmil bir iman verir ve onun lezzetini gönlünde bulur, buyurmuşlardır.”
Süfyân-ı Sevri rahmetullahi aleyh hazretleri buyuruyorlar ki:
Ümmeti Muhammed’i Livatâ edicileri üç sınıftır:
●Bir kısmı gözle bakarak livatâ ederler. Nitekim, Resûl-ü zişân buyurmuştur:
“Gözler de dua edicidirler. Harama bakmak, gözlerin zinasıdır.”
●Bir bölüğü de yapışmak zinası ederler. Yani, bazan okşar ve bazan da çimdiklerler ki, bu dahi livatâ hükmündedir.
●Bir bölüğü de doğrudan doğruya livatâ ederler ki, malûmdur.
Meşayih-i kiram buyururlar ki:
– Şehvetine düşkün bir kimse, şehvetle bir oğlanı öpse, Hak Teâlâ kıyamet gününde ferman buyurur, bir melek cehennemden bir makas getirir, oğlanı öpen o kimsenin dudaklarını kırpar. Tekrar dudak olur, tekrar kırpar ve bu birçok defa tekrarlanarak o kimseye azap olunur.
Eğer o oğlana daha ileri bir muamelede bulunursa:
“Kadınları bırakıp, şehvetle erkeklere mi yanaşıyorsunuz?” denir ve Hak tealâ buyurur, cehennemden bir köpek getirerek ona musallat ederler. O köpek, livatâ edeni yakalayıp yüzü koyun yere yatırır ve dübüründen başını sokarak bağırsaklarını makatından dışarı çıkarır, parça parça eder ve o kişi de böylece azap görür ve onun karnından ve bağırsaklarından öyle kötü ve pis bir koku gelir ki, bütün cehennem ehli feryat ederler:
– Elli bin yıl daha cehennemde kalalım, tek şunun pis kokusunu duymayalım, derler.
İşte, livatâ etmek böyle büyük bir günahtır, öyle ise, bu ve buna benzer büyük günahları terk etmek, zerrece imân hâsıl etmektir. Cehennemden kırk yıl önce çıkanlar, o zerrece imânı olanlardır. Bunlar da cehennemden çıktıktan sonra, ölümü bir alaca koç şeklinde getirir ve cennet ile cehennem arasında bir yerde boğazlarlar ve derler ki:
Ey cennet ehli! Artık, size hiç ölüm yoktur. Varın, ebedi olarak yiyip için zevkinize bakın.
Ey Cehennem ehli! Size de ölüm yoktur. Bu azaplardan kurtuluş da yoktur. Azaplar içinde, ebediyen kalınız.
Ondan sonra, cennet ehli cennette ve cehennem ehli de cehennemde kalırlar.
Hani, yukarıda ölümü alaca bir koç şeklinde getirir ve cennet ile cehennem arasında boğazlarlar demiştim ya; işte o koç cennetten yana dönerek nida eder. Ne kadar cennet ehli varsa, duyarlar ve sevinirler, hepsi de bu koça bakarlar. Koç bu defa da cehennemden yana dönerek nida eder. Ne kadar cehennem ehli varsa, duyarlar ve gayet melûl olurlar ve bu koça melâmetle bakarlar. Derken bir münadi seslenir:
– Bu koçun ne olduğunu bilir misiniz?
Gerek cennet ve gerekse cehennem ehli cevap verirler:
– Evet, biliriz ölümdür, derler.
Cennet ehli ilâve eder:
– Ne güzel hediyedir ki, bize Hak Teâlâ tarafından ihsan buyurulmuştur. Bizim saadetimize ve beşaretimize sebeptir. Cennette kaldık ve ebediyen burada kalacağız.
Cehennem ehli ise:
– Ne kötü ve şerli şeydin, ki bize geldin, derler. Bizi, hoşluğumuzdan ve rahatımızdan aldın, bizi mihnetlere bıraktın. Gel, şimdi bizi bu mihnetlerden de kurtar bakalım.
Bu sırada, Yahya peygamber aleyhisselâm elinde bir bıçak olduğu halde gelir ve ölümü boğazlamaya hazırlanırken, Hak Teâlâ tarafından bir nida gelir;
Ey cennet ehli! Artık, size hiç ölüm yoktur. Varın, ebedi yiyip içip, eğlenin.
Ey cehennem ehli! Size de ölüm yoktur. Buradan kurtuluş da yoktur. Azaplar içinde kalın. Daha sonra, cehennemin kapılarını kapatırlar ve kilitlerler. İnsanlarla şeytanlar birbirlerine karışırlar. Cehennemin kapıları kilitlenip mühürlendikten sonra, öyle karanlık olur ki, göz gözü görmez ve artık onlara hiç kimse çare ve medet olamaz, ebediyen bu azap içinde kalırlar.
İlâhi; Bütün ümmet-i Muhammed’i bu zorluklardan ve azaplardan emin eyle yâ Rabbel-âlemiyn.