Her halde, tâati elden bırakmamak gerekir, ölünceye kadar da tâat ve ibadete devam etmek gerektir. Hani, yukarıda bir hikâye anlatmıştık. Mahşer gününde, elinde beratı ile hakkın huzuruna götürülen bir kimsenin beratlarında hayırlı ve salih bir amel bulunmaz da Hak Teâlâ: 

–  Ey kulum! Şu beratlarında yazılı olanlardan inkâr edebileceğin var mı? buyurur ve o kul: 

– Yâ Rab! Allâmül-gûyub padişahsın. Suçum çoktur ve inkârım yoktur. Her şey zatı ahâdiyyetine malûm ve aşikârdır deyince: 

– Ey kulum! Benim indimde senin bir beratın daha vardır. O beratını da teraziye koysunlar diye Buyurur ve üzerinde LÂ İLÂHE İLLALLAH yazılı olan o berat, diğer doksan berattan daha ağır gelir. Zira, o günahkâr kul, bir kere ihlâs ile LÂ İLÂHE İLLALLAH demiştir, bu yüzden de affı ilahîye mazhar olmuştur. 

Şimdi aziz: 

İbadet ve tâati az görmemek, günahları da hafif görüp işlememek gerekir. Vakit olur ki, Allahu Teâlâ’nın hışmına denk gelir. Duadan, yalvarıp yakarmaktan vaz geçmemek, kimden gerekse hayır dua almak ve bedduadan da sakınmak gerekir. Unutmamalıdır ki, beddua padişahları tahtından indirir. Özellikle, mazlum duası, o mazlum kâfir bile olsa, ind-i ilâhide makbuldür:  

Ger yürek yansa, etse bir kerre âh; 

Nice başlardan gide altın külah.

Ey nice sultanları tahttan yıka,

“Fâcir dahi olsa, mazlumun duası makbuldür. Onun kötülüğü kendi nefsinedir.” 

Şu hâlde, mazlumdan çekinmek lâzımdır. Cehd edip, kimseden beddua almamak gerekir. Hak Teâlâ’nın kulları ile alay etmemek ve kimsenin hatırını kırmamak gerekir.

Hiç kimseyi azarlamamak gerektir. 

– Azizlerden birisine sordular: 

– Gece ve gündüz demeden, ne çok ibadet ediyorsun, Günahlardan da ateşten kaçar gibi kaçıyorsun. Daima, dualarla yalvarıp yakarmalarla meşgul oluyorsun. Bir nefes bile, zikirden ve teşbihten geri kalmıyorsun. Hak Teâlâ’nın kullarına karşı ne iyi ne güzel muamele ediyorsun. Erkeği, kadını, küçüğü, büyüğü, zengini, yoksuluna ne güzel ve alçak gönüllülükle davranıyorsun. 

O aziz şöyle cevap verdi: 

– Vakit olur ki, şu azıcık ibadetimiz Hakkın rızasını kazandırabilir. Aynı zamanda zerre kadar diye küçük gördüğüm bir günah da yine Hakkın hışmına uğratabilir. Görmüyor musunuz, bir küçücük kıvılcım, koskoca bir şehri yakıp, kül ediveriyor. Zaman olur ki, dualarım ve yalvarıp yakarışlarıma Hak Teâlâ icabet edebilir. Aynı zamanda beğenmediğin ve hatırını kırdığım kişiler, Allahu Teâlâ’nın velileri olabilirler. Onun için, gönüllerden sakınmak gerekir. Gönül yıkmak, arşı yıkmaktır. Gönül yapmak, arşı yapmaktır. Bu sebeple: 

“Dosta gidenin yolu gönüller içinden gider, sen hemen hulk edegör, gire gör gönüllere.”  Demişlerdir. 

Evet, tekrar ediyoruz: Bu dili, kendi bildiğine kapıp salıvermek olmaz. Şaka ile, alay ile kimseyi incitmek olmaz. Zayıfları alaya alanlar, herkesle yerli yersiz şakalar yaparak eğlenenler, yarın kıyamet gününde herkesin maskarası ve eğlencesi olacaklardır. Ona, cennetten bir kapı açacaklar ve diğer bir kapıdan dışarı çıkaracaklardır. Böylece, birçok defalar girip çıktıktan, boş yere koşturup durduktan sonra, âciz kalarak iki dizinin üstüne çökecektir. Sonunda, ona bir kapı daha açacaklar ve oraya çağıracaklardır. Sürüne sürüne gidip bu kapıdan girmeye davrandığı zaman, kendisine: 

– Sen, dünyada herkesle alay eder, onları maskara haline getirir ve gönül eğlendirir din. Halkı bu şekilde alaya alanların ve onun haline gülenlerin cezası cennet değil, cehennemdir. Sen, cennetten mahrum oldun, diye kovarlar ve zebaniler yetişip onu tutar, yüzü üstüne sürükleye sürükleye cehenneme götürür ve atarlar. 

Kardeş: 

Düşünebiliyor musun, ne büyük zarardır bu âhiret zararı? Ne yaman musibet olur, âhiret musibeti? Ne müşkül iş olur, halkı alaya almak ve herkesle eğlenmek?