Ey aziz:

Sana, lâtif bir misal daha söyleyeyim, işit ve öğren ki, dünyada mal sahibine nasıl zararlı olur, nasıl hayırlı olur. Bu dünyada mal isteyenin misali şuna benzer. Bu dünya, derin bir suya, dünya ehli de gemiye benzer. Gemi, suyun içinde bulundukça su ne kadar fazla olursa olsun gemiye asla zarar vermez, her tarafa yürür ve maksuda ulaşır. Fakat, geminin içine su dolacak olursa, derhal batar. Şu hâlde, bu dünya da kişinin dışarısında bulunursa, ne kadar çok olursa olsun, ziyan etmez. Fakirlere verilerek, hayırlar ihsan edilerek âhirette onca mertebeler hasıl olur. Eğer, dünya gönüle girer ve sevgisini içeri doldurursa, elbette sahibini büyük bir tehlikeye maruz bırakır. Firavun, Şeddâd, Nemrud, Karun ve Takyanos gibi niceleri dünyayı sevdiler ve dünyalık toplamakla meşgul oldular, ötesini unuttular ve neticede dünyadan imansız gittiler.

Zira çoğunlukla dünyayı seven ve dünya malı toplayanlar, onun elinden kurtulamazlar. Onun için:

Suç ve günahın başı, dünya sevgisidir. Gönüller sultanı Allah dostları “dünya malı toplamaya dikkat etmelidir.” buyurmuşlardır. Onlar dünyaya ehli ile yol arkadaşı olmadılar. Zira, dünya ve ehl-i dünya ile yol arkadaşı olmak, ateşle arkadaş olmak gibidir. Ateşten nasıl sakınılırsa, dünyadan ve dünya ehlinden de sakınmalıdır. Unutmamalıdır ki, küçücük bir kıvılcım, bir şehri yakar ve kül eder. Dünyanın zerre kadar muhabbeti de tıpkı bunun gibi gönül şehrini fesada verir, iman nurunu söndürür.

Dünya malı toplayanların birisi de Karun idi. Biliyorsun, nasıl malı ile birlikte yere geçti. Birisi de Firavun idi. Oda, askeri ile birlikte denizde boğuldu. Şimdi, dünya malı toplayıp Tanrılık dâvası ettiği için nice oldu, sana birkaç kıssasını anlatayım ki, dünya yavaş yavaş kişiye nasıl tesir edermiş bil.