MÜZEKKİ'N NÜFUS

[Nefisleri Temizleyen]

(Düzenleyen: Dr. Necati Aksu)

Hevâ perest olmak, yani nefsinin arzularına uymak putperest olmaktan, ateşe tapmaktan buzağının başına tapmaktan, aya veya güneşe tapmaktan daha müşküldür. Zira, put insanı fitneye bırakmaz. Halbuki; hevâ-i nefs ki, kibir ve ucub ile veya hasetle insanı fitneye götürür. Bunu böylece bil ve düşün!

Kardeş: İnsanı şeytan azdırır dersin. Ya, şeytanı kim azdırdı? Şeytan, durup dururken ve kendi kendine azmadı. Nefs hevâsına tâbi oldu, kibirlendi, hased etti, ucub a düştü ve bu yüzden de Adem'e secde etmedi. Allahu Teâlâ’nın emrine karşı gelerek şeytan oldu. İşte, bunun içindir ki, Hak Teâlâ (Nefsinin hevâsına uyma ki o seni Allah yolundan alıkoyucudur) buyurdu.

Aziz: Sen de nefs nevasını terket ve bak bakalım, şeytan seni azdırır mı, azdırmaz mı? Gerçek budur ki, azdıramaz. Gerçi, şeytan bütün yolları bilir ve insanın etiyle derisi arasındaki damarların içinde kan yürür gibi âdemoğlunu azdırır ama.

İşitmedin mi, Bel'am ibn-i Ba'uru isimli her duası kabul olunan, İsmi Âzamı bilen büyük alim. Bulunduğu şehrin valisi Belak, iki bin askeri ile şehre gelen Musa Aleyhisselâm şehre girmesin diye dua etmesini isteyip tehdit eder. Oda baskı ile ve Can korkusu ile «Üstüme Musa aleyhisselâm gelmesin!» diye dua eyledi.  Böylece hevâ yolundan şeytan geldi ve bu yolla kandırıp, azdırdı ve iki bin askeri ile şehre giren Musa aleyhisselâm tarafından öldürülen Bel’am’ın dünyadan imansız gitmesine sebep oldu.

Duymadın mı ki, Barsamsa da hevâsına uydu, fitneye başladı ve sonunda o da dünyadan imânsız gitti.

Daha âlimlerden ve sâlihlerden ve şeyhlerden ve halktan birçoklarını şeytan hep hevâ yolundan azdırdı. Her kim:

– Ben, hevâyâ uyarım. Şeytan beni azdıramaz, derse yalan söylemiş olur. Şu hâlde, her kim şeytanın mekrinden emin olmak dilerse, nefs arzusunu yani hevâyı terk etmelidir.

Nefsine haz ararsan, fena ender fenâ’ dır;

Zevk-i safa makamı, beka ender beka’ dır.

Ey iş bilmez biçare:

Mademki nefsinin arzularından vazgeçemiyorsun, hiç olmazsa nefsini götür meşayih kapısına teslim et, Meşayihin himmeti suyu ile susuz kalmış gönlünü sulamağa bak.

Evet, teneşire yatırıldığın zaman, Hak Teâlâ’nın sorularına ne cevap vereceksin? Senin verdiğin rızkı yedim, senden gayrı kimseye tapmadım, senin kapından gayrı kapıya varmadım, aç oldum, çıplak oldum, kanaat köşesinde, sabır cübbesine başımı soktum oturdum, senin kısmetine razı oldum, ibadet ve tâ'at üzerine işte can verdim mi, diyeceksin? Yoksa, korkundan durduğun yerde sinek gibi büzülüp, her kılının deliğinden çeşme gibi terler mi akıtacak, dilin damağına yapışacak, verecek cevap bulamayacak, yüzün kapkara mı olacak? Eğer böyle yaparsan o zaman derler ki:

– Bu yüzü kara, âsi ve günahkâr kulun senin verdiğin ömrü yele verdi, çürüttü; senin verdiğin rızkı yedi beylerin ve dünya ulularının kapılarına seğirtti, dünya muradı için âhireti terk etti, senin dileğini bırakıp, oğlunun ve kızının dilekleriyle uğraştı, şimdi kendisinden sorulunca utandı, yüzü kızardı ve ter dökmeye başladı.

Teneşirde başlayan bu sorular, kabre varıncaya kadar daha birçok yerlerde tekrarlanacaktır. Acaba, o zaman halinin nereye varacağını biliyor musun? Ne olacağını düşünüyor musun?

Aziz:

Ne zaman ki, cenazeyi kabre götürürler ve mezara indirirler, derhal o iki melek gelir; Hani, yukarıda anlatmıştım. Gözleri gök, yüzleri kara, kulakları sağır, nefes alıp verdikçe gök gürler gibi burunları öter, gözlerinden yıldırım gibi ateşler çıkar o iki melek heybetle gelirler. Hak Teâlâ’nın desturu ile, ölü bunların gürültüsünden doğrulur, kabrin içine oturur ve onlara bakar. Onları görür görmez, aklı başından gider, ne yapacağını bilemez. Bu iki melek, kendisine yaklaşarak sorarlar:

– Rabbin kim? Peygamberin kim?

Eğer, hayatta ameli iyi ise yani ömrü boyunca tek endişesi hak ise, korkmaz ve derhal cevap verir:

– Rabbim Allahu azim-üş-şân ve peygamberim, âhir zaman peygamberi hazreti Muhammed Mustafa sallallahu Teâlâ aleyhi ve sellem dir.  O zaman melekler, ölünün sol yanından cehennemi gösterip;

– Sol yanına bak derler.

Ölü, sol yanma bakar ve cehennemi bütün dehşeti ile ve türlü türlü azap âletleri ile gürleyip dururken görür ve korkar. Melekler kendisini temin ederler:

– Korkma! Eğer, dünyada dünyanın izzet ve hürmetine ve ziynetine, yemeğine ve içmesine aldansaydın, salih amel işlemeseydin makamın şu gördüğün cehennem olurdu. Salih amellerin dolayısı ile, bize doğru cevaplar verdin. Bundan sonra sana korku yoktur. Zira, ömrün boyunca hastalık zahmetlerini, ölüm acılarını çektin durdun, soğuk kış günlerinde buz gibi su ile abdest alarak namaz kıldın, sıcak günlerde oruç tutup susuzluklara katlandın, şimdi artık yat ve dinlen, derler ve göz açıp kapayıncaya kadar kabrini güzelleştirir ve sağ yanından pencereler açarak cennet kokularını duyururlar, ölü, cennetteki makamını görür.

İsimleri münkir ve nekir olan o iki melek sağ yana doğru yürüyüverirler, ölü de onların arkalarından sağ yanına bakar, kalır. Bu sebeple, bazı ölülerin boyunları sağ tarafa dönük olarak bulunur, bu hayır alâmetidir.

Amelleri kötü olan kişilerin de münker-nekir tarafından sorgulanmaları şöyle olur:

– Rabbin kimdir? Peygamberin kimdir? sorusuna bunlar:

– Allahım sizsiniz ve peygamberimde sizsiniz, cevabını verirler. Neylesinler ki, o korkulu ânı atlatabilmek kaygısı ile, yalan-gerçek demeyip, ağızlarına geleni söyleyiverirler.

Tıpkı, sağlıklarında dünya beylerinin eteklerini öperek yaltaklandıkları, onların her hareketlerini överek dalkavukluk etmeye alıştıkları ve her sözlerini (Sadak-al-emir) demeye dillerini alıştırdıkları için, orada da kurtulabilmek ümidiyle böyle konuşurlar?

Aziz:

Kavlini ve fiilini hakkı ile hakka doğru eyle, ki orada da haberi doğru verebilesin.

HİKÂYE

Ahirete gönül vermiş hatunlarından Rabi'â tül Adevviye (Allahu Teâlâ ondan razı olsan). Bu hatun öldü, götürüp kabrine koydular. Derken, münker-nekir geldiler ve:

– Rabbin kim? Peygamberin kim? diye sordular. Rabi’â Hatun:

– Bunca yıldır dünya yüzünde yaşadım. Rabbimi ve peygamberimi unutmadım. Şimdi, öldüm diye unuttum mu sanıyorsunuz? Benim Rabbim Allahu azim-üş-şandır ve peygamberim âhir zaman peygamberi hazret-i Muhammed Mustafa sallallâhu aleyhi ve sellem hazretleridir. Varın, onlardan sorun, onlar da beni kabul ederler mi? der demez, derhal hitab-ı izzet gelir:

– Bırakın o zayıf hatunu, o bizim yakın kullarımızdandır.

Aziz:

Diline doğru söylemeyi öğret! Yalancılığı ve iki türlü konuşmayı terk et!

Çünkü, bunlar münafık sıfatlarıdır. Bu sıfatlarla sıfatlanmış olanın yeri cehennemdir.