MÜZEKKİ'N NÜFUS
[Nefisleri Temizleyen]
(Düzenleyen: Dr. Necati Aksu)
18- RABİA HATUNUN HÎKAYESİ
Hasan-ı Basri rahmetullahi aleyh buyurur:
Bir gün yolda giderken, Rabia hatun ile karşılaştım, iki avucunu yummuş gidiyordu. Kendisine sordum:
– Yâ hatun, avuçlarında ne var?
Bana dedi ki:
– İpliğimi iki akçeye sattım, o iki akçeyi iki avucuma aldım, gidiyorum.
Lâtife ettim:
– Ey âhiret hatunu. İkisini bir avucuna alsan da bir elinle tesbih çekip Allah Allah desen olmaz mı?
Bana şu cevabı verdi:
– Yâ şeyh! Bunların ikisi bir araya gelince fitne çıkarırlar, kişiye Allahu Teâlâ’yı unuttururlar. Onun için, ikisini bir araya getirmekten korkarım ki, gönlüme yol bulmasınlar ve gönlümden Allah muhabbetini çıkarmasınlar. Bana fitne ve hile edeceklerini bildiğim için, ben bunların ikisini asla bir araya getirmem.
Gördün mü irfanı?
İşte, bunun içindir ki Resûl-ü ekrem sallallahu aleyhi ve sellem efendimiz, bu korkudan ashabını, evlâdını, eş ve gelmiş gelecek ümmetini haberdar etmiş ve dünyanın azından ve çoğundan uzak kalınmasını ihtar buyurmuştur.
Meşayih de müritlerini dünyanın muhabbet ve fitnesinden korumak için dünya malının çokluğundan yıldırmışlardır. O halde, bize de müritlerimizi, muhiplerimizi ve evlâtlarımızı dünyadan ve dünyanın hoşluğundan ve çokluğundan vazgeçirmek için mümkün olabileni yapmak düşer. Tâ ki, Allahu Teâlâ’ya tevekkül etsinler ve dünyanın fitnesinden emin olsunlar.
Enes bin Malik radıyallahu anh buyurur ki:
Hazret-i Fahr-i kâ'inat aleyhi Efdal-üt tahiyyat efendimiz bir gün hane-i sadetlerinden çıktılar ve Ebû-Zer'in elinden tutarak buyurdular:
Yâ Ebâ-Zer! önümüzde gayet sarp bir yokuş vardır. Oradan, yükü hafif olanlardan gayrı hiç kimse geçemez.
Ebâ-Zer radıyallahu anh sordu:
– Yâ Resûlallah! Acaba, ben o yükü hafif olanlardan mıyım?
– Evinde bugünkü yiyeceğin var mıdır?
– Vardır.
- Yarınki yiyeceğin de var mıdır?
– Yoktur yâ Resûlallah!
– Yâ Ebâ-Zer! Eğer, yarın ki yiyeceğin de olsaydı, sen yükü ağır olanlardan sayılırdın.
Bundan da anlaşılıyor ki, bu dünyada bizim gibi zayıflara yeteri kadarı kâfidir. Fazlası bizi zahmete bırakırmış.
Rivayet olunur ki; Selman-ı Fârisi radıyallahu anh hastalanmıştı. Saad bin ebi Vakkas radıyallahu anh, kendisini görmeye gitti ve Selman-ı Fârisi hazretlerinin ağladığını gördü ve sordu:
– Yâ Selman! Niçin ağlıyorsun, Resûl-ü zişân senden razı olduğu halde âlem-i cemale intikal buyurdu. Yoksa, ölümün aklına geldi de onun için mi ağlıyorsun?
Yâ Saad! Ben ne öleceğim ne de dünyaya haris olduğum için ağlamıyorum. Aleyhissalâtü vesselâm efendimiz buyurdular ki, sizden birinizin azığı bir binici azığı kadar olsun. Halbuki, benim çevre yanımda bu kadar eşya var, halim nice olur, onun için ağlıyorum, dedi.
Saad bin ebi Vakkas, buyuruyorlar ki, dört yanıma bakındım ve Selman-ı Fârisi'nin odasında bir ağaç çanakla bir su tulumundan başka bir şey göremedim. Meraklanarak sordum:
– Yâ Selman Burada ne var ki ağlıyorsun?
İçini çekerek bana şu cevabı verdi:
– Yâ Saad! Allahu tealâ'dan utanıyorum.
Demek oluyor ki, Resûl-ü zişânın ashabı dünyadan bu derece korkarlardı. Oysa, sen dünya malı ile keseler doldurursun ve onun muhabbetiyle gönlünü öldürürsün üstelik, hiçte kaygılanmazsın. Malûm oldu ki, sende din derdi yokmuş.
Aziz:
Kişinin Hak tealâ'dan korkusu ne kadarsa, dinden nasibi de o kadar olur. Allahu tealâ, Resûl-ü ekrem sallallahu aleyhi ve sellem efendimizi mi'râca dâvet buyurduğu zaman, sekiz cenneti bütün süsleri ile, hurileri ile, gılmanları ile, rıdvanları ile sağ yanma getirdi. Dünyayı da bütün süsleri ve ihtişamı ile sol yanına getirdi. İki cihanın fahri, Hak Teâlâ’nın habibi ve bütün peygamberlerin sultanı Hz. Muhammed Mustafa sallallahu aleyhi ve sellem, ikisine de nazar etmedi.
Fakat, dünyayı çok azarladı:
– Ey hilekâr ey, vefasız, ey acı ve tatlı gösterici, ey buğday gösterip kepek satıcı, ey düşmanla dostu bir tutucu, ey hayız görmez, yıkanır arınmaz, ey ahdinde durmaz ve andın tutmaz gadredici, aldatıcı ve büyüleyici, ey veliler aldatıcı, ey kâfirleri pâyimal (kafirlerin ayakları altında kalmış) edici. Benim kardeşlerim sana nikâh kıyarken mihr-i müeccel verdiler fakat çabucak seni üç talâk ile boşadılar. Ben, seni asla dilemedim ve mihr-i müeccel de vermedim ki, seni boşayayım. Var git, yanıma gelme. Gözüm seni görmesin. Sen, beni ve benim aslanlarımı kendine uyduramazsın, benim gerçek yiğitlerim hiçbir zaman sana meyledip gönül vermezler ve senin hilelerine aldanmazlar, buyurarak dünyayı kovdu.
Resûl aleyhisselâmın, o gün dünyaya daha neler dediğini yazmaya kalksam, bu kitap çok uzun olur. Maksat, dünyanın kötülüğünü ve çirkinliğini bildirmektir.
Daha sonra, Habib-i Kibriyâ efendimiz dönüp cennetlere bir kere nazar etmedi. Hak tealâ, Resulüne hitap ederek buyurdu:
– Habibim Ahmed ve Resulüm yâ Muhammed Sekiz cennet, senin âşıkındır. Seni sevenlerin yeridir. Niçin bakmıyorsun?
Aleyhissalâtü vesselâm efendimiz niyazda bulundu:
İlâhi! Ben, senin evini görmeye istekli değilim. Benim arzum, ancak senin hazretin dir. Ben, seni isterim. Senin tecellin için sakladığım şu gözlerimi, neye cennete baktırayım?
Hitab-ı ilâhi şeref-sâdır oldu:
– Ey Habibim! Kuş kanadı ile, er himmetiyle erer neye ererse! Eğer, sen cennetime aldansaydın, seni cennetime koyardım. Madem ki cennete aldanmadın ve dünyaya da hiç meyletmedin, gel sen benim didârıma lâyıksın.
Ey aziz:
Sen de gerçek ümmet isen, ol hazretin yürüdüğü yoldan yürü. Ol server-i Enbiyâ, iki cihanın muradına aldanmadı. Sen ne oldun ki, dünya muradına bulaştın? Şimdi, gel himmetinin kanatlarını aç, iki cihandan öteye uç, Hakkın cemalini görmeye can gözünü aç.
Ey kardeş:
Eğer, didâra müştak ve hakka tâlip isen, sana lâzım olan odur ki, Allahu tealâ'dan korkasın. Zira, korku kişiyi şevke yetiştirir. Şevk, aşka yetiştirir. Aşk da Allahu Teâlâ’ya ulaştırır.
Nitekim, Şeyh Zünnûn-ü Mısri’ ye sordular:
– Allahu Teâlâ’ya ne ile eriştin?
Şu cevabı verdi:
– Korku ile hasta oldum. Şevk ile yandım. Aşk ile öldüm ve Allahu tealâ ile dirildim.
Demek ki, mertebeye erişmek için kişiye korku gerektir. Kişinin korkuyu kendisine âdet edinmesi gerektir. Zira, kişide korku olmayınca, dünyayı terk edemez.
Nitekim, Hak tealâ Kurânında buyurur:
“Benden korkanlar, şirk ve mâ'siyyetlerden sakınanlarsa, muhakkak ki âhirette âfet ve intikalden emin bir makamdadırlar.” Duhân sûresi: 51
Bu korku denilen şey de birkaç mertebedir. Peygamberler korkusu, başkalarının korkusu var. Bunların hepsi, aşağıda korku bahsinde inşâ'allahu tealâ beyân olunacaktır.
Biz, şimdi burada Resûl-ü zişânın ve gelip geçmiş diğer peygamberân-ı izâmın ve Hak velilerinin dünyadan nasıl tedirgin olduklarını anlatacağız: