|
Bu mektup, yine
yüksek mürşidine yazılmıştır. İniş makamındaki hâlleri ve birkaç gizli
bilgiyi açıklamaktadır:
Hazır olan gaibin,
bulmuş olan kaçırmışın, kavuşmuş olan mahrumun sunduğu şöyledir ki: Çok
zamandır O’nu arardım, hep kendimi bulurdum. Sonra işim öyle oldu ki kendimi
arasaydım O’nu bulurdum. Şimdi O’nu kaybettim, kendimi buluyorum. O’nu
kaçırdığım hâlde aramıyorum, yok olduğu hâlde özlemiyorum. İlim bakımından
huzurdayım, kavuşmuşum, karşılıyorum. Zevk bakımından ise kaybettim,
aramıyorum. Zahiri beka, batını fenadır. Bekada iken fanidir. Fenada olduğu
hâlde bakidir. Fakat ilimle olan fenadır ve zevkle olan bekadır. İşi
düşmekte ve inmektedir. İlerlemekten ve yükselmekten kalmıştır. O’nu kalpten
kalbin sahibine götürmüşlerdi; şimdi kalbin sahibinden kalp makamına
indirdiler. Ruh, nefesten kurtulmuştu. Nefs de itminana kavuştuktan sonra
ruhun nurlarının çokluğundan çıkmıştı. Şimdi ruh ile nefsi onda topladılar.
O’nu her ikisi arasında geçit yaptılar. Bu aracılıkla yukarıdan almak,
aşağıya vermek nimetini ihsan ettiler. Faydalı şeyleri alır, aldıklarını
başkalarına verir. Hem alıcı ve hem vericidir. Farsça mısra tercümesi:
Daha söylersem, sonu
gelmez.
Yüksek makamınıza
sunulur ki; sol el, kalp makamına işarettir. Kalbin sahibine yükselmeden
öncedir. Yukarıdan indikten sonra kalp makamına getirirler. Bu makam
başkadır. Sağ ile sol arasında geçittir. Kavuşanlar bunu iyi bilir. Sülük
yapmamış olan meczuplar kalp makamına varırlar; bunlara (Erbab-ı kulûb)
denir. Kalbin sahibine kavuşmak için sülük yapmak lazımdır. Bir makamın bir
kimseye verilmesi demek, ona bu makamda hususi bir şan hasıl olması
demektir. Bu şan ile o makamın erbabından ayrılır. Ayrılıklarından biri,
cezbenin önce olması demektir ve o makamda hususi bekası hasıl olarak o
makamın bilgilerine ve marifetlerine kavuşur. Kalp makamının bilgileri ve
cezbenin, sülükün, fena ve bekanın ne oldukları ve bunlara benzer bilgiler;
bundan evvelki mektuplarda yazılarak sunulacağı bildirilen kitapta
açıklanmıştır. Mir Seyyid Şah Hüseyin acele ile yola çıktı, temize çekmek
nasip olmadı. Bu kitap üzerindeki kıymetli düşüncelerinizi ve emirlerinizi
okumakla şerefleniriz inşallahü teâlâ.
Aziz Mütevakkıf cezbe
makamında yukarıdan inmiştir; fakat yüzü bu aleme değildir. Hep yukarıya
bakmaktadır. Yükselmesi başkasının çekmesiyle olduğu için cezbeye uygundur.
İnerken birlikte az bir şey getirdi. Nisbetinin aslı, başkasına bağlı olan
teveccüh idi. Kendisini bu teveccüh yükseltiyordu. Bu nisbeti şimdi de
vardır. Cezbe nisbetinde, cesetteki ruh gibidir ve karanlıkta bulunan ışık
kaynağı gibidir. Fakat bu cezbe, büyüklerimizin bildirdiği cezbe değildir
“kaddesallahü teâlâ esrârehüm”. O cezbe, Hâce-i Ahrâr “kuddise sirruh”
hazretlerine yüksek dedelerinden gelmiştir. [Yani annesinin dedelerinden
gelmiştir. (Reşahât) kitabı.] O büyüklerin bu makamda hususi şanları vardır.
Birkaç talebe rüyada gördüler ki yukarıda adı geçen Aziz Mütevakkıf, Hâce’yi
yemiştir. Bu rüya, bu makamın görüneceğini göstermektedir. Bu cezbenin fayda
vermek makamı ile ilişiği yoktur. Bu makamda yüz, hep yukarı doğrudur ve hep
şuursuzluk lazımdır. Cezbe makamlarından çoğuna kavuştuktan sonra bunlar
sülüke uygun olmaz. Bunları yazarken o makama doğru idim. Bazı incelikleri
göründü. Sebepsiz teveccüh olunamıyor. Her şeyin doğrusunu Allahü teâlâ
bilir. O aziz, birkaç aydan beri aşağı inmiştir; fakat bu cezbe makamına tam
girmiyor. Bu makamın şanını bilmediği için giremiyor. Dağınık düşünceleri
buna sebep oluyor. Bu saçma yazılar yüksek kapınıza kavuştuğu zamanda, bu
makama tam gireceğini ümit ederim. Hâce hazretlerini bundan sonra tam
indirirler.
Abdulkadir Akçiçek Tercümesi
|