Bu mektup, Seyyid Şeyh Ferid’e “rh.a.” gönderilmiştir. Dünyanın aşağılığını, kötülüğünü bildirmektedir: Allahü teâlâ, sevgili Peygamberi hürmetine “aleyhi ve alâ âlihissalevâtü vetteslîmât”, kendinden başkalarına köle olmaktan kurtarsın! Bütün varlığımızla kendisine bağlanmamızı nasip eylesin!

Dünya, görünüşte çok tatlıdır ve güzel sanılır. Hakikatte ise öldürücü zehirdir. İşe yaramaz bir maldır. O’na bağlananlara, tutulanlara kurtuluş yoktur. O’nun öldürdükleri leş olur. Âşıkları deli olur. Dünya yaldızlanmış pislik gibidir. Şeker kaplanmış zehir gibidir. Aklı olan bu bozuk mala gönül kaptırmaz. Âlimler buyuruyor ki: “Bir kimse ölürken malının zamanın en akıllısına verilmesini vasiyet etse, zahide vermek lazımdır.” Çünkü zahid; dünyaya rağbet etmez, özenmez, üzerine düşmez. Dünyaya düşkün olmaması, aklının çok olduğunu gösterir.

Daha yazarsam çok uzayacak. Şunu da bildireyim ki; faziletler sahibi Şeyh Zekeriya bu yaşta defter tutmakla meşguldür. Buna tutulmuş olmakla beraber ahiret muhasebesi yanında çok kolay kalan dünya muhasebesinden korkmaktadır. Sebepler aleminde şerefli teveccüh ve yardımlarınızı kuvvetli dayanak bilmektedir. Yeni divanda da o yüksek makamın memurlarından olduğunun bildirilmesini ümit eder.

Beyt tercümesi:
Bana gönül ver ve cesareti gör,
Tilkini çağır, bak aslan oluyor.

Allahü teâlâ size görünen ve görünmeyen devlet ve saadetler versin!

Abdulkadir Akçiçek Tercümesi