Merhum hazretin ölümünün acısı, her ne kadar pek şiddetli ve çok çetin ise de, fakat kul için sahibinin işinden razı olmaktan başka çare yoktur. İnsan, bu dünyada kalmak için yaratılmadı. Dünyada iş yapmak, çalışmak için yaratıldık. Çalışmalıyız! Çalışıp da kazanıp da ölen bir kimse için korkacak bir şey yoktur. Hatta böyle ölmek, bir devlet ele geçirmektir. Ölüm bir köprü gibidir; sevgiliyi sevgiliye kavuşturur. Ölmek, felaket değildir. Öldükten sonra başına gelecekleri bilmemek felakettir.

Ölülere dua ile, istiğfar etmekle, onun için sadaka vermekle yardım etmek, imdatlarına yetişmek lazımdır. Resûlullah (s.a.v) buyurdu ki: "Ölünün mezardaki hâli, 'İmdat!' diye bağıran, denize düşmüş kimseye benzer. Boğulmak üzere olan kimse kendisini kurtaracak birini beklediği gibi, meyyit de babasından, anasından, kardeşinden, arkadaşından gelecek bir duayı gözler. Kendisine bir dua gelince, dünyanın hepsi kendine verilmiş gibi sevinmekten daha çok sevinir. Allahü teâlâ, yaşayanların duaları sebebiyle ölülere dağlar gibi çok rahmet verir. Dirilerin de ölülere hediyesi, onlar için dua ve istiğfar etmektir."

Dua, istemek demektir. Aç bir adamın iştahlı olduğu bir zamanda yiyecek istemesi gibidir. İman ile ölenlere hatm-i tehlil yapmak, yani yetmiş bin kelime-i tevhid okuyup sevabını ruhuna hediye etmek çok faydalıdır. Fakat bu zamanda iman ile giden pek azdır.

Kıymetli mektubunuz geldi. Hava çok soğuk olduğundan biz fakirler sıkıntıya düştük, yoksa kendimiz gelecektik. Mektubumuz biraz sert oldu; inşallahü teâlâ faydası görülür. Daha yazarak başınızı ağrıtmış olmayalım. Sevdiğimiz Kadı Hasan'a ve yanınızda bulunan kıymetli kimselere çok dua ederiz. Her işinizde Hak teâlâdan razı olup şükredesiniz!