"Bu mektup, yine Mir Muhammed Nu’man’a yazılmıştır. Cemiyet sahiplerinin sohbetinde bulunmak lazım olduğu bildirilmektedir:

Mir hazretleri unutmuş olacaklar ki bir selam ve bir haber ile hatırlamıyorlar. Dünya hayatı pek kısadır; bunu en lüzumlu şeyde kullanmak gerekir. Bu en lüzumlu şey de kalbini toparlamış olanların (cemiyet sahiplerinin) yanında bulunmaktır. Hiçbir şey sohbet gibi faydalı değildir.

Resûlullahın (s.a.v.) Ashâbı, sohbet ile başkalarından daha üstün oldular. Peygamberlerden (aleyhimüsselâm) başka herkesten; hatta Veysel Karani’den ve Ömer bin Abdülaziz’den daha üstün oldular. Halbuki Veysel Karani ile Ömer bin Abdülaziz son dereceye yükselmişler ve sohbetten başka kemalatın hepsine varmışlardı.

Bunun içindir ki Hazret-i Muaviye’nin yanılması, Resûlullahın sohbeti bereketi ile o ikisinin doğru işlerinden daha hayırlı oldu. Bunun gibi Amr bin As’ın yanlış bir işi, o ikisinin şuurlu işinden daha üstün oldu. Çünkü bu büyükler Resûlullahı görmekle, melekle birlikte bulunmakla, vahyi ve mucizeleri görmekle; imanları "görerek inanmak" mertebesine ulaştı. Bu saydığımız üstünlükler, bütün başka üstünlüklerin temeli ve kaynağıdır. Ashâb-ı kirâmdan başkası bunlara kavuşamamıştır.

Veysel Karani sohbetin bu üstünlüklerini bilseydi, hiçbir şey onu sohbetten alıkoyamazdı; bu üstünlüğe kavuşmak için her şeyi bırakırdı. Allahü teâlâ dilediğine rahmetini saçar; O’nun ihsanı boldur.

Farsça beyit tercümesi:
İskender, ab-ı hayata kavuşamadı,
Nimete kavuşmak zorla veya altınla olmadı.

Ya Rabbî! Bu dünyada bizi o büyüklerin zamanında yaratmadın ise de ahirette mahşer meydanında bizi onların arasında bulundur! Peygamberlerin efendisi hürmetine (aleyhi ve aleyhimüssalâtü vettehıyyâtü vetteslîmât) bu duamızı kabul buyur!

Vesselâm.

Abdulkadir Akçiçek Tercümesi