"Bu mektup, Mirza Fethullah-ı Hakim’e yazılmıştır. Büyüklerle tanıştıktan sonra ayrılanlara şaşmakta, Ashab-ı kiramın büyüklüğü bildirilmektedir:

Allahü teâlâ bizi ve sizi, sevgili Peygamberinin doğru yolunda bulundursun “alâ sâhibihessalâtü vesselâmü vettehıyye”!

Bir gün tasavvuf büyüklerinin üzülmeleri üzerinde konuşulmuştu. Bu büyüklere bağlanıp da sonra ayrılanların, başkalarından bir şeyler bekleyenlerin sürünecekleri söylenmişti. Bu arada sizin ve Kadı Senâm’ın adınız geçmişti. Bu konuşma, iyi bilemiyorum, bir dakika sürmüş mü idi? Hem de sırası gelerek söylenmişti. Allah göstermesin ki bir Müslümanın incitilmesini düşünmüş olayım yahut kalbimde bir kin bulundurayım. Bu bakımdan mübarek kalbiniz hiç sıkılmasın. Bilmeniz lazımdır ki bizim yolumuz, Allahü teâlânın isimleri üzerinde çalışmak değildir. Bu yolun büyükleri, bu isimlerin sahibinde yok olmayı aramaktadırlar. Onlar, daha ilk bakışta sıfatların dışında olan varlığı istemektedirler. İsimlerden, sıfatlardan geçerek zatı talep ederler. Bunun içindir ki başka yolların sonu, bunların başlangıcında yerleşmiştir.

Farsça mısra tercümesi:
Gül bahçemi gör de baharımı anla!

O konuşmamız ağızdan ağza dolaştıkça başka şekil alarak sizi üzecek kadar değişmiş olduğu anlaşıldı. Bu üzüntünüzü gidermek için birkaç şey yazmak istedim: Sizinle tanışmamız bir şeyimizi artırmaz, görüşmemek de bir şeyi azaltmaz. Düşüncemiz, isteğimiz yalnız sizin iyiliğinizdir. Fakat “Kendi zararını isteyene hiç acınmaz!” sözünü herkes bilir. İyi biliniz ki bu fakir sizin zararınızı istemedim ve inşallah istemem de. Acıdığım için söylenilen bir şeydi. Din adamları acıdıklarından böyle söylerler. Hem de bir sırası gelerek söylenmişti. Hiç üzülmeyiniz!

Bir kimsenin kendini Hazret-i Ebû Bekir Sıddîk’tan (radıyallahü anh) daha üstün görmesi iki şeyden ileri gelir: Ya koyu bir zındıktır yahut da kara cahildir. Birkaç sene önce size gönderdiğim bir mektupta, Cehennemden kurtulacağı bildirilmiş olan Ehl-i sünnet ve’l-cemaat fırkasını anlatırken bunu da yazmıştım. Onu okuduktan sonra böyle sözlere inanmanıza şaşılır. Hazret-i Ali’yi bile Hazret-i Ebû Bekir’den (radıyallahü anhümâ) daha yüksek bilen bir kimse Ehl-i sünnetten ayrılmış olur. Kendini yüksek bilenin ne olacağını artık düşünün!

Bu yolun büyükleri bildiriyorlar ki: “Kendini uyuz köpeklerden üstün gören bir salik, bu büyüklerin kemalatına kavuşamaz.” Bu ümmetin büyükleri, Hazret-i Ebû Bekir’in peygamberlerden başka bütün insanlardan üstün olduğunu söz birliği ile bildirmişlerdir. Hazret-i Hamza’yı öldürmüş olan Vahşî’nin (radıyallahü anhümâ), Resulullah’ın yanında bir kere bulunduğu için Tâbiîn’in en üstünü olan Veysel Karânî’den daha üstün olduğunu kitaplarımda ve mektuplarımda bildirmiştim. Böyle olunca, bunu yazan bir kimsenin böyle söyleyeceğini düşünmek bile aklı olana yakıştırılamaz. Böyle düşünmeye yol açan yazıyı görerek işin doğrusunu anlaması lazımdır. Bir şey anlamadan yalnız çekemeyenlere uymak uygun olur mu? Bununla beraber büyükler, aşk sarhoşluğu denilen hâllerinde uygunsuz şeyler de söylemişlerdir. Bayezid-i Bistâmî hazretleri: “Bayrağım, Muhammed aleyhisselamın bayrağından daha yüksektir” dedi. Bu sözünden onun daha yüksek olacağı anlaşılamaz; çünkü onu söylemek zındıklık olur. Bu fakirin yazılarında ise böyle şeyler hiçbir zaman bildirilmemiştir. Vesselam.

Abdulkadir Akçiçek Tercümesi