MEVZUU:
Bazı hususiyetleri ile, umumi ve hususî mânâda velâyet mertebelerinin beyânatı.
NOT:
İmâm-ı Rabbânî Hz. bu mektubu, Muhlis Sıddık Muhammed Sıddık'a yazmıştır.
***
Bilmiş olasın ki,
Velâyet, Fenâdan ve Bekâdan ibarettir.. Ve bu: İster hususi olsun; isterse umumî..
– Umumî.. Demekle, mutlak mânâdaki velâyeti kasd ediyoruz..
– Hususi..
Demekle de, Velâyet-i Muhammediye'yi kasd ediyoruz. Onun sahibine salât ve selâm.. Zira onda Fenâ hali, tümüyle vardır; Bekâ ise onda pek mükemmeldir..
Ona tabi olan velilere gelince.. Yani: Onun izinde gidenlere dahi Bu hususî mertebeden nasib vardır. Bir mısra:
Toprağın da var nasibi, büyüklerin kadehinden.
***
Her kim, anlatılan büyük velâyet şerefine nail olursa, cildi taât için yumuşar. Sinesi İslâm için genişler.. Nefsi mutmainne derecesine çıkar; bundan sonra, Rabbından razı olur; Rabbı dahi ondan razı olur. Kalbini, kalb sahibine teslim eder. Lâhutî sıfatların mükâşefesi için, tam mânâsı ile, halâs olur. Şuunatın ve itibarların mülâhazası ile, sırrını müşahede eder.
İşbu anlatılan makamda, zatiye-i berkiye tecellileri ile müşerref olur.
Onun hâfisi; nezahet, kudsiyet ve kibriyâ kemali için hayrete dalar.
Ahfası dahi; ittisal ile birleşir.. Ama, hiç bir keyfiyet şekli olmadan.. Hatta ondan bir misalle de anlatılamaz..
Bir mısra:
Mübarek olsun erbab-ı nimete erdikleri..
Bilinmesi gereken bir husus var. Şöyle ki:
Velâyet-i Hassa-i Muhammediye, –onun sahibine salât ve selâm– sair velâyet mertebelerinden ayırd edilmiştir. Yani: Uruc ve nüzul (yükseliş ve iniş) tarafında..
Önce uruc tarafını ele alalım. Meselâ: Ahfanın Fenâsı ve Bekâsı, bu has velâyete mahsustur. Ama sair velâyetlerin urucu, yalnız hâfiyedir ki, değişik derecelerine göre olur.
Yani: Bazı velâyet sahiplerinin urucu ruh makamına, bazılarının sırra, bazılarının urucu dahi hâfiye çıkar. Ve bu: Umumî mânâda velâyetlerin en yükseğidir.
Nüzul tarafına gelelim. Meselâ: Ecsad-ı evliyâ-i Muhammediye'dir. –ona ve âline salât, selâm, tahiyyet– velâyet derecesi kemallerinden nasibi vardır.
Şunun için ki: Resulûllah (ﷺ) efendimiz mi'racına cesedi ile Allah'ın dilediği yere kadar gitmiştir. Kendisine bu arada cennet ve cehennem gösterilmiş; vahy'olunacağı kadar vahy'olunmuştur. Ve o makamda, bu baş gözü ile rüyet şerefine ermiştir. İşte mi'racın bu kısmı, Resulûllah (ﷺ) efendimize mahsustur.
Bu babda son söz şu ki: Bu dünyada iken, rüyetin vukuu, Resulûllah (ﷺ) efendimize mahsustur.
Onun kademi altında bulunan velîlere hâsıl olan halet ise, rüyet değildir.
Bu halet ile rüyet arasındaki fark: Kökle dalları, şahısla gölgesi gibidir. Hiç biri, diğerinin aynı değildir.
Hakîkat Kitâbevi Tercümesi